De Wielrensport een prachtige sport of een eenmanssport met een gevaarlijke kant? De visie van een echtgenote...

De Wielrensport

Een prachtige toegankelijke sport? Of toch een eenmanssport met een gevaarlijke kant? De visie van een echtgenote….

De Sport zo op het eerste gezicht.
Als echtgenote van een heuse wielrenner word ik dagelijks danwel bijna dagelijks geconfronteerd met deze sport. Op zich niet erg uiteraard. Want het is een prachtige sport, en dan vooral voor sportmannen en sportvrouwen die graag tot het bot gaan om hun eigen krachten te kunnen testen. De verschillende onderdelen in deze sport zijn ook zeer uitdagend.
De tourtochten zijn voor de wielrenners prachtig. Mijn echtgenoot kijkt er iedere keer weer naar uit als hij een tourtocht gaat rijden. En dan vooral de verschillende beklimmingen en de hele happening er om heen. De ritten zijn prachtig opgebouwd en een ware uitdaging om te rijden. En of je hiervoor een aantal kilometers moet rijden om er aan mee te kunnen doen, dat doet er dan niets aan af.
Met het gezin gaan kijken naar de Tour de France in Rotterdam om voor een paar seconden de wielrenners te zien is dan ook een must. Mijn echtgenoot weet de meeste wielrenners te herkennen, terwijl het voor mij maar mannetjes in een pakje zijn met een helm op, hoe kun je die in hemelsnaam nou herkennen? Tja zo zie je dus al het onderscheid. Maar we willen uiteraard ook proberen om het plezier van deze sport te kunnen delen. En ik moet zeggen het onderdeel Derny rijden vind ik wel spectaculair! Maar ook tegelijkertijd heel gevaarlijk. Want ik heb met eigen ogen gezien, op een centimeter afstand hoe hard en vooral hoe lelijk een wielrenner kan vallen met zo’n motortje voor hem als het fout gaat.

Vaak gaat het goed…
Als echtgenote met geen geschiedenis in de wielrensport vind ik het fijn om te zien hoeveel plezier mijn man in deze sport heeft, maar tegelijkertijd ben ik wel iedere keer weer heel blij als hij heel thuiskomt of belt dat hij net klaar is met fietsen en weer naar huis komt. Want dat deze sport niet zonder gevaren is, weet ik maar al te goed.
Je hoort soms achteraf wel dat hij op een centimeter na een valpartij heeft weten te voorkomen, en dat andere dat niet zo goed is verlopen. Aangezien hij nu een gezin heeft en iets ouder wordt, lijkt hij ook per wedstrijd of koers goed af te wegen of hij wel of niet mee wil sprinten. En aangezien dit geheel van hem komt, ben ik hier uiteraard heel blij mee. Want een kapotte fiets, dat zeer veel kost om te laten maken vaak, en een geblesseerde man thuis dat wil niemand lijkt mij zo.
In de professionele sport is dit waarschijnlijk niet anders, met als uitzondering dat de renners zich daar niet zullen sparen voor het gezin maar meer voor een belangrijkere wedstrijd die nog komen gaat. Als je ziet dat bijvoorbeeld Amstrong bij de Tour de France over het gras racet en hiermee wonder boven wonder een keiharde val weet te voorkomen dan hou je je hart vast op dat moment. Bij de afdalingen merk je dat sommige renners hier meer feeling en lef voor hebben dan anderen, en ik kan ze geen ongelijk geven. De partners en kinderen van deze professionele wielrenners zullen ook zeer blij zijn als papa (of mama) weer heelhuids thuis is en dan soms ook nog met een mooie medaille en geldpot. (Want daar doen ze het toch per slot van rekening voor)

Soms gaat het fout…
Tja dat komt helaas ook te vaak nog voor. In de professionele sport maar ook in de verschillende sportklassen. Onlangs is nog de prof wielrenner Wouter Weylandt, 26 jaar, overleden aan een val, dat begon met een trapper die de muur raakte tijdens de rit. Zo zie je dat soms het voorval op zich niet ernstig hoeft te zijn, maar de val en vooral de gevolgen hiervan wel heel ernstig danwel helaas uiteindelijk fataal kunnen zijn. Zeker als je een wielrenfanaat bent en je iedere profwielrenner volgt in zijn carrière, of als er een wielrenner van je vereniging omkomt tijdens een wedstrijd, dan raakt dit je heel diep. Je hoort wel eens dat wielrenners van pas in de 20 of nog jonger een hartstilstand krijgen bijvoorbeeld. En dan bedenk ik me als moeder en echtgenoot dat ik dan heel dankbaar mag zijn dat mijn familie nog compleet is. Want het zou zomaar in je eigen straatje kunnen gebeuren. Dat wil je uiteraard niet, maar het zou kunnen gebeuren.

En dan zijn er nog de prestatieverbeterende middelen….
Ja ook dit is een zwaar besproken onderwerp in de wielrensport. Zo lang als ik mij het kan herinneren is dit fenomeen gekoppeld aan de wielrensport. En soms wordt het bewezen en soms niet. Maar daar heb ik een uitgesproken mening over.
Ten eerste worden de jongens in de professionele uithoek ook zo gedreven om nog sneller te gaan, dat het haast onmogelijk is om dit op je eigen kracht te blijven doen zonder prestatieverbeterende middelen. En aangezien iedereen dus wel op een of andere manier, binnen of buiten de norm, gebruikt, blijft dit wel een besproken onderwerp. Zolang als dat men in de wielrensport niet wil accepteren dat je misschien beter een stapje terug kan doen wat betreft de snelheid (en dat zou het echt niet minder interessant maken hoor want dat was het voorheen per slot van rekening ook niet) dan zou het misschien nog te redden zijn. Maar vooralsnog zie ik dat niet gebeuren. Te vaak hoor je dat een wielrenner na de wedstrijd is gepakt of thuis is betrapt met spullen die daar niet thuis horen. Erg jammer, het doet de sport niet ten goede.
Zeker voor de wielrenners in de verschillende gewone sportklassen, die het over het algemeen wel zonder die troep kunnen, is dit moeilijk te behappen. Zij horen mensen om hun heen om de zoveel tijd weer mokken en afgeven op de hun zo geliefde sport. En voor ons als partner is dat dan ook weer niet leuk, want wij moeten hier toch ook een standpunt over innemen zonder een echtelijke ruzie te veroorzaken. Tja het laatste is hier helaas nog niet over gezegd.

Maar concluderend voor mij persoonlijk gesproken, kan ik zeggen dat de wielrensport mijn echtgenoot en zijn broer en vader veel plezier beleefd en dat als je enigszins voorzichtig omgaat met de risico’s je een mooie tijd ermee mag beleven. Dus de wielrensport moet uiteraard blijven voortbestaan is wat ons betreft een SUPER SPORT!

Een ode aan mijn man.
 

Reageren?