Wij willen ook graag een stukkie rijden. EN daar willen we ook nog wat voor doen!

Wij, Marloes en ik, zijn niet zielig.

Hoewel de gedachtegang van veel mensen bij het zien van Marloes in haar elektrische racemobiel dit wel bewerkstelligen. Jammer. Want ondanks de progressieve spierziekte van haar en de enorme rugzak (lees: plunjebaal) en het autisme van mij, leiden wij een waanzinnig normaal leventje.

Zo hebben we een niet aangepast penthouse (gewoon een driekamerappartementje), doe ik de zorg voor haar, samen met mijn schoonmoeder (jawel, het PGB-verhaal), gaan we uit, houden we van lekker eten, bedrijven we de liefde, onderhouden we drie huisdieren en hebben we een behoorlijk uitgebreide kennissenkring.

Marloes is dan ook volgens eigen zeggen, niet gehandicapt. Ze heeft een uitdaging en legt zichzelf geen beperkingen op. Dit heb ik zelf de laatste jaren ook van haar mogen leren en ik moet zeggen dat het me prima bevalt. Mijn aanstaande Mevrouw Strooband heeft dan ook al heel veel dingen in haar leven gedaan, waar de normale wandelaar tegenaan zou hikken.

Niets is haar te gek. Een parachutesprongetje hier, een onderwateravontuur in The Great Barrier Reef, een Brons Ster bij het rolstoeldansen, rolstoelhockey (zie zo’n kreng maar eens met een stick voort te bewegen, hetzelfde geldt voor rolstoelbasketbal, zo’n ding past nauwelijks door het netje!), het voeren van olifanten en kangaroos, het mee helpen voeren van dolfijnen, bakken van taarten en bovenal het vervaardigen van echt mooie kwaliteitssieraden.

Ik heb heel veel van dat alles met haar mogen meemaken en daarbij grenzen verlegd. Mijn schrijven is productiever geworden en zo hebben we beiden genoeg te doen, buiten alle sociale kontakten en andere aangelegenheden. En zodoende wonen we samen als een “normaal” stelletje in een “normaal” appartement.

Er kleeft alleen wel een nadeel aan dit normale leventje. Als we weg willen, zijn we afhankelijk van mijn schoonmoeder als chauffeur met haar aangepaste bus of van de taxi en trein. Het eerste is zonder problemen, de laatste twee, ik kan er boeken over vol schrijven, dat doe ik maar even niet, u zou afhaken. Laat ik het zo zeggen, de NS en Valys hebben ons, als partner met wheelie, te vaak in de kou laten staan en we zijn zo graag onafhankelijk.

Mijn Peugeot 106 was begin dit jaar rijp voor de sloop, maar met Marloes had ik er toch niets aan. Ze kon alleen mee met haar duwstoel en het werd voor beiden erg pijnlijk, dat gesjouw in zo’n ieniemienie-karretje. Dus feitelijk zitten we al een paar maanden min of meer gekluisterd aan huis. En nu hoor ik de geranium-verkopers denken: “Gouden handel, weer een klantje erbij!”. Neen, driewerf neen, zeg ik U. Wij laten het er niet bij zitten.

De gemeente wil niet meewerken aan een bijdrage voor een bus. Ergens snap ik dat ook wel, hoewel ik niet meteen om een aangepaste nieuwe bus vraag zonder enige eigen bijdrage. Gewoon een kleine tegemoetkoming. Hun andere argument is dat we toch de taxi kunnen bellen? Ja, maar als wij ergens om 6 uur moeten zijn en we zijn er om 8 uur nog niet, sterker , dan worden we alweer opgehaald, is dat erg vervelend. Zeg maar gerust, zwaar kut! Nee, de gemeente valt al af.

En dan ga je een beetje zitten marktplaatsen. Voor een tweedehands, reeds aangepaste bus. Of het is te oud en afgeragd, of het is te nieuw en te duur. Of te ver. Of benzine. Of geen grijs kenteken. We weten echt wel wat we willen hebben. Iets vaneen Opel Vivaro, Ford Transport, Volkswagen Transit. Een jaar of vijf oud, aangepast, diesel en grijs kenteken. Alleen jammer dat onze bank ons als een hond behandelt, elke keer staat er op onze afschriften: Af! Af! Af!

Dus zijn we genoodzaakt te wachten. En te wachten. En te wachten. En komen we niet verder dan Heerhugowaard of elke keer mijn schoonmoeder op te trommelen. Voor een rolstoeler niet prettig, maar als autist ervaar je dat als dodelijk. Niets zo belangrijk als mijn onafhankelijkheid. Ik ben daarbij ook nog waterman, dus dan weet u het wel.

Nu komt het. Marloes maakt al jaren sieraden en ze heeft hier dus een muur vol aan kralen, draden en weet ik veel wat voor zooi staan. Met haar bedrijfje Cama-Jewels timmert zij aardig aan de weg. Wel heeft ze haar eigen site moeten stopzetten omdat deze te duur was en te weinig opleverde. Maar Marloes zou Marloes niet zijn als ze niet zo vastberaden van de week brutaal de oproep deed op Hyves en Facebook om mensen kettingen en aanverwante artikelen aan te prijzen om van het verdiende geld een aardig bussie te kunnen kopen omdat de gemeente en dergelijke niet echt meewerkt.

Nee hebt U en Nee krijgt U ook!

Resultaat van haar akties: in één week tijd staat de teller al op 10 bestellingen en hebben lieve vrienden haar mede aangeprezen op allerlei media. Op facebook is inmiddels een bedrijfsmatig profiel in de maak en als voorlopig hoogtepunt is er iemand bereid een site op te zetten die gespecialiseerd is in sponsoring, verkoop en noem maar op. Geheel gratis overigens.

Ik, sceptisch als altijd, geloofde er niet zo in en vond het allemaal not done. Tot ik het enthousiasme van niet alleen Loes, maar ook van alle anderen, waaronder de kopers, ontwaarde. En nu geloof ik er zelfs in. Sterker nog, ik stimuleer nu als een bezetene en heb, na lang aarzelen, de moed opgepakt, hier een stukje over te schrijven. Wie weet waar het ons brengt.

Want, misschien wel meer dan Marloes, wil ik die aangepaste bus. Zodat we naar mijn moeder 200 km verderop kunnen rijden. Naar haar oom en tante in Limburg. Naar vrienden in Friesland. Naar optredens en voorstellingen van onszelf en vrienden. Op vakantie kunnen gaan. Zonder dat we tien minuten op een verjaardag zitten en daarvoor wel 4 uur in de taxi hebben zitten wegkwijnen. Gaan en staan waar we willen. Eh, ik bedoel, gaan en zitten waar we willen, Loes zit immers in een rolstoel. Die gehandicapten ook altijd!

Mochten er veel bestellingen binnen gaan komen, betekent het wel dat Marloes hard moet aanpoten, ik bedoel, aanwielen. Door haar fysiek is ze niet zo heel snel en sterk, maar als ik de gedrevenheid en passie zie wanneer ze kraalt met kraaltjes van soms een mm of 2, word ik daar blij van. Let wel, als ze me omhels is haar motoriek zo slecht dat ze mijn bril van mijn hersenloze bolo aflslaat. Maar zoals zij altijd zegt, we geven nooit op!

Sieraden voor vrijheid!

De sites zijn nog onder constructie, mocht er meer bekend zijn, houd ik u op de hoogte. Ik wil vanaf nu ook mijn bundel gaan gebruiken om de winst ervan te steken in een mooie aangepaste bus. Luxe is overigens niet belangrijk, als het maar rijdt. Mocht u nieuwsgierig zijn geworden naar het werk van mijn lieve Loesepoes, schuw niet haar aan te schrijven (of mij), waardoor ze u kan verwijzen naar foto’s en alles wat er mee te maken heeft. Het is echt kwaliteit, niet zomaar een hobby, ze heeft immers een bedrijfje.

Genoeg reclame gemaakt voor haar, nu mag ze het zelf weer doen. Ik ga weer doen waarvoor ik door haar ben aangenomen, de rommel opruimen. Dat is wel weer een nadeel. Als ze een bak met kralen laat flikkeren, ben IK uren bezig de boel van de vloer te rapen, in de hoop dat de katten er niet mee aan de haal zijn gegaan!

Reageren?