Onze aangenomen tweeling Lisa en Jeroen van mijn verongelukte zus en zwager gaan de eerste moeilijke, lastige en verdrietige vragen stellen! Zoiets verwacht je nog niet als ze vier zijn!

Pieter en ik leggen altijd om de beurt onze geadopteerde tweeling Lisa en Jeroen op bed. Dat is altijd een  heel tafereel. Als Pieter aan de beurt is, dan is het ravotten, rennen, verstoppertje spelen, aapje spelen en nog veel meer op de zolder. De lamp in de woonkamer gaat dan geheel spontaan slingeren. Volgens mij hebben ze alle drie ADHD. Het zou zó maar kunnen!

Maar als dat zo is komt het ook wel goed. De meeste dingen in het leven komen goed. Dat is vanavond wel weer bewezen!

Als ík ze op bed leg, is het altijd iets rustiger. Ik moet altijd een eigen verhaal vertellen. Waarom weet ik ook niet, maar ze willen altijd weten of er op het werk nog iets spannendst is gebeurt. Het verhaal van afgelopen week dat ik in de kast opgesloten zat- is momenteel dé favoriet ! Raar eigenlijk-  want Pieter  werkt toch óók heel de dag in zijn atelier. Het zal komen door die grote VW bus, met ladders, zaagmachines en nog veel meer. Op de een of andere manier trekt ze dat aan. Als ik in de buurt ben, willen ze ook steevast op de voorbank, samen in één gordel meerijden.

Vanavond –soms lopen dingen zo- hadden we laat gegeten, en twee van de drie oma’s bleven nog gezellig een wijntje drinken, dus om half negen, oeps zo laat, was het even aanpoten. Allebei één in de hout greep voor het wassen tandenpoetsen en het hele rattenplan.

Nu had ik al verteld dat ze nu in groep één zitten. Daar leren ze veel vriendjes en vriendinnetjes kennen. Zelfs bij andere kinderen thuis spelen uit school- hoort daarbij.

Nu hebben wij natuurlijk geen normaal gezin! Dat mag duidelijk zijn. Toen mijn zus en mijn zwager nog leefden  waren de tweeling voor ons een neefje en een nichtje en wij waren gewoon Jan en Pieter. Maar wees eerlijk ze waren toen twee. Als je twee bent en je wordt bij iemand op schoot gezet, lach je tegen iedereen. Het woord oom houden wij niet van. De conclusie is dus dat ze ons nog steeds Pieter en Jan noemen. Het is zo logisch als wat.  

Vanavond was het dus een kort verhaaltje en even zingen;

Ik ga slapen ik ben moe,
Sluit mijn beide oogjes toe,
Here houdt ook deze nacht,
Over Lisa en Jeroen getrouw de wacht. Amen……

…..dat laatste willen ze met een gigantische uithaal! Het hoort erbij, niets mis mee.

 

 

Dan een kus en trust,……………. rust in de tent, althans dat dachten wij.
Net voor ik de slaapkamerdeur wilde dicht doen, riep Lisa; Jan…………..ja schat wat is er ……

Wanneer krijgen wij een gewone mama en papa zolas (niet verkeerd geschreven) maar zo uitgesproken…………..zolas bij Daan ?

Je mag dan een Timmerman zijn,  2.01 meter lang en 95 kilo zijn, maar neemt u maar van mij aan dat die er hard inhakt!   ……………………………….

Waarom vraag je dat lieverd? Ik wist zo snel niet iets anders.

Nou dan lijkt het ”anders dan bij ons”. Ik liep samen met Pieter terug en we gingen op de rand van het bed zitten.
Ik vroeg, maar als het dan anders lijkt dan bij Daan thuis, wat is dan het verschil…………..

Nou kwam Jeroen met het verhaal, dan kunnen wij ook nog een broertje krijgen. Of en zusje schaterde Lisa. Er kwam nog een heel verhaal achteraan dat Daan vanmorgen in het kringgesprek apetrots had mogen vertellen dat er vannacht een broertje was geboren.

Ja …………vertelde Lisa met glinsterende ogen- en dan mag je een hoed op van de juf!

Dat is super leuk een hoed sprak Pieter. Zullen wij morgen ook een hoed maken dan?  Sprak hij rustig.

Ja dat is leuk sprak Lisa, maar we gaan eerst maar slapen.

Volgens mij komt alles goed in het leven, op naar de volgende vragen.
Met een wijntje hebben we nog nagepraat over de wijsheid van kinderen.

Anders dan bij ons? ....................Ze zijn nog slim ook!

Volgende keer vragen ze misschien wel waarom ze drie Oma’s hebben, -wie weet.

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.