Lang geleden, ergens in de zeventiger jaren, wilde onze verzekeringsagent een afspraak maken met mijn vrouw en mij, om over onze polissen te praten die volgens hem ineens niet meer aan het huidige tijdsbeeld voldeden en aanpassing behoefden.

Lang geleden, ergens in de zeventiger jaren, wilde onze verzekeringsagent een afspraak maken met mijn vrouw en mij, om over onze polissen te praten die volgens hem ineens niet meer aan het huidige tijdsbeeld voldeden en aanpassing behoefden. Zelf reed ik met een vrachtauto door het hele land en wist nooit wanneer ik thuis kwam maar na veel aandringen en vaak telefoneren hadden we dan toch een afspraak in de agenda’s staan.

Het was november, het regende heel hard die avond en er stond een gure wind. De bel ging en wij deden open, stel je hierbij voor dat wij in een flat op de derde etage woonden, zonder lift en niet konden zien wie er beneden stond. Hijgend en puffend kwam de verzekeringsagent boven en op de trap schalde zijn stem al luid dat hij nog maar één verdieping hoefde; want een grote muil dat die vent had zeg, tsjonge …. Druipend kwam hij de gang in en trok zijn jas uit.
“Wat een beestenweer hè meneer, het is treurig.”
“Mwah” zei ik: “ik heb het wel erger meegemaakt.”
“Hahaaaaa die meneer, en het spookt nu al zo.”
Hij liep de woonkamer in, bewonderde mijn aquarium en zei dan steevast: “jongens wat wonen jullie hier leuk en gezellig.”

“Mot je koffie?” Vroegen we.
“Nou dat gaat er met dit weer altijd wel in.” Knalde hij door de kamer, ondertussen observeerde ik hem of er niet een knop aanzat om hem zachter te zetten. Na het sociale praatje dronk hij zijn koffie op door weerzinwekkend met een pink omhoog het laatste slokje uit het kopje te lurken. Zijn tas kwam tevoorschijn waar hij zijn onmetelijke troep in bewaarde en die hij deel voor deel op tafel en op de grond uitstalde. Eindelijk kwam hij ter zake en lichte er een polis uit die hij nogal ondergewaardeerd vond. Het was een polis die uitkeerde bij vroegtijdig overlijden van een van ons. Hij nam mijn beroep als chauffeur als voorbeeld en stelde dat als er iets met mij zou gebeuren dat mijn vrouw dan schadeloos gesteld moest worden door deze polis.

“Nou zei ik, als er met mij iets gebeurd dan trouwt ze maar met een ander zodat dat probleem daarmee is opgelost dus heb ik je polis niet nodig.”

Meteen kreeg ik een stomp van mijn vrouw want het was immers haar voordeel waar we over spraken.

“Kijk zei hij,” onvermurwbaar als hij was:  “als niet u maar uw vrouw nu eens iets overkomt en u komt alleen te staan dan heeft u toch hulp nodig die betaald moet worden?”
“Welnee” zei ik, “ik ben nooit thuis dus ik zou niet weten waarmee ik geholpen moet worden, nee ik ben niet overtuigd.”

Even liet hij een stilte vallen en kiepte zijn tas met de resterende inhoud leeg op de grond en zocht naar iets. Toen hij overeind kwam zei hij: “als uw vrouw nu eens in een rolstoel zou belanden, wat kost dat dan niet allemaal?”

Hij deed wel z’n best, dat moest ik hem nageven.

“Nou” zei ik: “als ze in een rolstoel zit kan ze de deur niet meer uit wat mij toch een aardige besparing oplevert waarmee ik die rolstoel kan bekostigen.”
Mijn vrouw was naar de keuken gevlucht en door het raam in de keukendeur zag ik dat ze naar haar voorhoofd gebaarde, maar ook zij lachte zich rot.

“Ja meneer, u kan er de draak wel mee steken maar als het u echt eens overkomt dan piept u wel anders.”
Hij schepte al zijn rommel op, en kiepte dat terug in zijn tas.

Zijn jas was inmiddels een beetje opgedroogd en na hem aangetrokken te hebben liep hij naar buiten. Beide kregen wij een stevige handdruk van hem en hij wenste ons veel geluk.
“Ja dat zullen we nodig hebben zonder u polis.” Zei ik.
“Hahaaaaa die meneer” schalde het door het trappenhuis en hard lachend liep hij de trap af.

Mijn vrouw sloot de deur, draaide zich meteen om: “idioot, kun je nou nooit eens normaal doen?”

Na een paar minuten zaten we beide te schudden van de lach en vroegen ons af of hij volgend jaar terug zou komen?

©Prlwytskovsky.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.