Weten jullie deze nog? Ik kroop in de huid van.... De schrijfopdracht van Verbijsterend. Ik ben jullie een verklaring schuldig... Ik zal dit becommentariëren in onderstaand artikel. Naar een verhaal van een getuige. Deze verschrikkelijke moord! Leef met me mee. Ik ben er van onder de indruk… Misschien kennen jullie Hariëtte wel? Laat het mij dan weten...

De getuige ben ik. Ik was die dag aan het werk. Een klein meisje op het werk kwam naar mij toe met de hulpvraag om een spin te doden. Dat ging zomaar niet bij deze pedagoog! Een spin maak je niet zomaar dood!

Stil in een hoekje.
De hele dag zat ik al stil in een hoekje, gespannen en geladen van wat er deze dag zou gaan gebeuren. Mijn naam is Hariëtte. Ik ben een jager, een moordenaar zou je kunnen zeggen. Misschien is het mijn overlevingsstrategie, maar het zit in mijn natuur. Ik voelde me vandaag op mijn gemak en genoot van de zonnestralen die mijn hele lijf verwarmden. De nacht had me moe gemaakt, maar ik gaf niet op. Het moest een keer lukken, al was het bij daglicht vandaag.

Dit was natuurlijk de spin. Ik heb me verplaatst in zijn angst en mezelf voorgesteld hoe een spin ons, mensen zou zien. De naam Hariëtte heb ik samen met dat meisje aan de spin gegeven. Het is een truc die ik vaak bij kinderen gebruik om hun angsten voor insecten te overwinnen. Geef ze een naam en ze zijn ineens niet meer eng!

Ik zag haar voor het eerst.
Plotseling zag ik haar voor het eerst. Ze zag er angstaanjagend uit. Ze keek naar me met grote ogen. Ze had blonde haren en droeg deze in twee geknoopte staarten langs haar enorme hoofd. Het stemgeluid maakte me bang, zo bang dat ik stil in mijn hoekje bleef zitten. Ik keek haar aan en volgde elke beweging van haar lichaam. Ik was op mijn hoede wat er zou gaan gebeuren. Mijn ledematen sidderden toen ze met luide stem iets riep dat ik niet kon verstaan. Het geluid was zo hard dat ik stokstijf bleef zitten.

Het kleine meisje met de blonde vlechten moet toch echt angstaanjagend geweest zijn voor die spin, vooral toen ze begon te gillen dat ze een spin zag.

Gelukkig ze is weg.
Voor mijn zichtveld gebeurde er van alles. Er werden enorme voorwerpen verplaatst waar ik niet van weet hoe ik ze moet noemen. Ik voelde me redelijk veilig waar ik zat en begon mezelf eigenlijk wel op mijn gemak te voelen. Ze kwam niet dichter in mijn buurt. Toch vertrouwde ik het niet helemaal, dus liet ik mijn aandacht niet los. Het volgende moment zag ik de achterkant van haar enorme silhouet. Het werd kleiner, dus ging ik er vanuit dat ze weg ging. De rust keerde terug in mijn lijf. Ik kon mijn plek handhaven op wacht tot ik opnieuw toe kon slaan.

De enorme voorwerpen waren speelgoed die het meisje op de vensterbank plaatste, vlakbij de spin. De spin zat in de sponning van het raam, tegen de muur en zat te wachten op een prooi.

Niet alleen, maar twee tegelijk!
Vanaf mijn plek kon ik horen dat zij, voor wie ik zojuist zo’n angst had, buiten hetzelfde angstaanjagende geluid maakte. Ik hoorde dat een ander op haar geluid reageerde en dat maakte me eigenlijk nog angstiger. In een oogwenk stonden ze beiden voor me. Ze keken me met grote ogen aan en noemden me zelfs bij mijn naam: “We noemen haar Hariëtte!” Hoe konden ze dat nou weten?

Het meisje had om mijn hulp gevraagd en nu kwam ik, samen met haar, tegelijk naar die spin kijken. We gaven haar een naam en vervolgens heb ik een groen plastic bakje gepakt om de spin in te vangen. Onder het bakje door schoof ik gewoonweg een papier om de spin vervolgens op een "humane manier" buiten te kunnen zetten.

Opgesloten!
Het volgende moment verscheen een grote groene donkere schaduw boven mij. De schaduw bedekte mij volledig en ik was verstard. Mijn uitzicht was compleet verwoest en ik zag enkel de groene schaduw om mij heen. De ondergrond waar ik op zat kwam in beweging en ik kon niet anders dan mezelf ook in beweging te zetten. Ik moest wel, anders werd ik verpletterd! Opgesloten was ik! Ik voelde dat ik verplaatst werd. Ik wist niet waarheen, maar het deed ontzettend veel pijn. Ik had het gevoel dat mijn laatste minuten geteld waren.

Wat moet dat angstig geweest zijn voor die spin, opgesloten zitten, niet meer weg kunnen, niet meer weten wat er komen gaat, verschrikkelijk!

Eindelijk vrijheid!
Opeens verdween de ondergrond die even daarvoor had bewogen. Verblind door het licht zocht ik een uitweg uit de grote groene donkere schaduw. Onder mij was een grote diepte, geen veilige plaats, maar gevaarlijk veel diepte. Toch zocht ik mijn uitweg naar de val die volgde. Met een klap kwam ik neer op een rotsige grond. Alles waar mijn lijf uit bestond deed pijn. Ik kon enkel nog mijn instinct laten denken dat ik moest vluchten. Zo snel ik kon bewoog ik in de richting van een lichte plaats. Ik zocht naar veiligheid, maar was bang dat ik die niet op tijd kon vinden.

Ja, buiten ging het papier er af en ik wil de de spin in vrijheid stellen nadat ik hem wederrechtelijk van zijn vrijheid had ontnomen. Eindelijk kon hij gaan en viel op de stoeptegels. Ik zag hem wegkruipen, maar...

Moordenaar!
Opnieuw verscheen een enorme schaduw boven mij. Hij kwam dichter en dichter, alsof er een gebouw uit de lucht viel. Zo snel ik kon probeerde ik te vluchten naar de plaats waar ik dacht dat ik veilig was, maar het was te laat. Nu lig ik hier uitgeteld, compleet gebroken. Overal bloed. Ik voel me verlamd en ik ga dit niet overleven. Ik ben overgelaten aan de pijn die mij nog gezelschap houdt tot mijn eenzame dood. Moordenaar!

Dat vreselijke meisje, dat zich nu toch echt sterker dan de spin voelde, kon er niet aan weerstaan met haar maatje 23 bovenop de spin te trappen. Helaas, al mijn moeite was voor niets geweest...

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.