De Verboden stad : symbool van isolement wordt wereldattractie.

Inleiding

Er zijn oorden en plaatsen in de wereld, waar de geschiedenis de hedendaagse tijd lijkt in te halen, in een testamentaire herinnering van vervlogen grootsheid en verhalen.  Deze wereldwonderen hebben de innerlijke kracht om een onuitwisbare indruk na te laten bij allen die hen betreden, is het nu de Taj Mahal in India, Angkor Wat in Cambodia, Machu Picchu in de Andes of de Koningvallei in Egypte, al deze plaatsen ademen de geschiedenis der mensheid uit, en getuigen tevens ook van de vernuftigheid en de drang naar schoonheid.  De Verboden Stad in Beijing is een waardige aanvulling op een lijst die internationaal erkend is als Werelderfgoed.

Ontstaan en geschiedenis

Rond begin 1400 besloot de derde Ming keizer, YongLe, van Beijing de nieuwe hoofdstad te maken van het Chinese Rijk.  In 1406 gaf hij opdracht om een “verboden stad” te bouwen, als zovele historische heersers  die een erfenis hebben nagelaten als status symbool en om zijn plaats in de geschiedenis te verzekeren.  Zoals zoveel historische lotgenoten was ook hij de megalomanie blijkbaar niet gespaard, het complex zou gigantisch worden met een Keizerlijk paleis als centrum en een stad in een stad er rondom.  Gebouwd op exact het midden van de oude stadskern van Beijing zou deze plaats het machtscentrum blijven van China gedurende maar liefst vierentwintig keizers , waaronder de voorname Ming en Qing dynastieën.  Gedurende vijfhonderd jaar zou deze magische plaats één van de voornaamste plaatsen in de wereld zijn, een plaats waar letterlijk geschiedenis werd geschreven en uitgevoerd.

Constructie en specificaties

Heden ten dage wordt de adellijke verwijzing uiteraard onder  het communistisch regime deskundig doodgezwegen, de benaming “Verboden Stad” is officieel vervangen door het Paleis museum Gugong.  Alhoewel de oude heersers zelden hun stad verlieten en zeer weinig Chinezen ooit de kans kregen om maar een glimp op te vangen binnen de paleis muren, is de hedendaagse kennis over het gebouw van die aard dat deze enkel bewondering en verwondering opwekt.  De totale oppervlakte van het keizerlijk optrekje bedraagt  700.000 M2, het complex telt maar liefst 800 gebouwen met een totaal van 9.999 verschillende kamers.  De verboden stad is erkend door de Unesco in 1987 als het grootste paleis ter wereld.  Uniek is bovendien dat het merendeel van het complex opgetrokken is uit hout.  Het verdient dan ook de titel van wereldwonder.

De ingenieuze bouw van de structuren die stenen funderingen kennen, en bakstenen muren doch grotendeels opgetrokken zijn in hout zijn verbluffend te noemen.   Het complex heeft door de eeuwen één vijand met succes getrotseerd namelijk vuur, het risico dat een kaars of wierook stokje een drama ging veroorzaken was door de honderden jaren heel groot.  Het is opvallend dat er duizenden tonnen staan over gans het complex, waarschijnlijk als voorzorgsmaatregel tegen een eventueel inferno die gelukkig nooit heeft plaatsgevonden.

De verboden stad is omringd door een 50 meter wijde gracht en een 10 meter hoge purperen walmuur, de oppervlakte is ongeveer tweemaal die van het volledige plein der hemelse vrede, en de perimeter is 3,5 kilometer lang.  De plaats is niet zomaar lukraak gekozen, de verboden stad ligt midden tussen de TianTan (de tempel der Hemelen) en DiTan (de tempel der Aaarde).  Het ganse complex is een symbool van goddelijke macht van de keizer.  Te midden van deze stad is het eigenlijke keizerlijke paleis, die eigenlijk een stad is binnen de stad.  De verschillende ingangpoorten naar de stad zijn monumentaal en prachtig versierd.

De verboden stad blijft het nationale symbool van China, bijna even bekend als de grote Chinese Muur.

De laatste bewoner van de verboden stad

De laatste Chinese keizer PuYI besteeg de troon op driejarige leeftijd, maar de revolutionaire beweging bracht de doodsteek voor het Imperiale China in 1912.  De laatste keizer kreeg huisarrest voor de volgende twaalf jaar en werd uiteindelijk uit het paleis verdreven in 1924, het was ook de eerste maal dat de burgers de pracht en praal van de stad konden ontdekken.

Deze bijzondere passage in de Chinese en wereldgeschiedenis valt te bewonderen in de prachtige Oscar overladen film van Bernardo Bertolucci “The Last Emperor”, zeker aan te raden gezien men voor het eerst toestemming kreeg om ter plaatse te filmen.

Het Paleis Museum vandaag.

Vandaag is deze plek één van de grootste toeristische trekpleisters ter wereld en vrij open voor het publiek.  Horden toeristen kunnen de vele tentoonstellingen bewonderen en de meer dan één miljoen (!) aanwezige kunstwerken en antiquiteiten.  Nadat eerst de communisten alles in het werk stelden om het Imperiale verleden uit te wissen, heeft men de laatste jaren aanzienlijke inspanningen geleverd om deze plek terug tot de grootheid van weleer terug te brengen.  Het werd dan ook grondig gerestaureerd.  In 2020 viert dit paleis zijn zeshonderdste verjaardag.  In 1420 werkten maar liefst 200.000 arbeiders 14 jaar lang tot de spectaculaire afwerking.  Ironie van het lot, wat eens een stad was voor één individu trekt nu jaarlijks 10 miljoen bezoekers aan.  De bedenker van deze parel van het Oosten YongLe heeft niet echt kunnen genoten van zijn gigantische prestatie, hij stierf vier jaar na de afwerking van de Verboden Stad.

Weetjes en Trivia

• Er zijn 9.999 kamers in de Verboden stad.  het cijfer negen heeft een speciale betekenis in China, is veronderstelt om geluk te brengen.
• Alle gebouwen zijn opgetrokken in geverfd hout.
• Op het einde van de achttiende leefden ongeveer 9.000 mensen in de stad, allen ten dienste van de Keizer, ze waren voornamelijk dienaars, bewakers, soldaten, concubines en de keizerlijke familie.
• De meest innerlijke kamers van het paleis waren verboden voor vrouwen met uitzondering van de Keizerin op haar huwelijksdag.
• Er waren voor elke keizer een legertje eunuchen om de concubines van de keizer te dienen.  Op het hoogtepunt van de keizerlijke macht waren er 9.000.
• De concubines waren geselecteerd uit alle streken van China uit de beste families.  Naast de officiële vrouwen had iedere keizer een kleine harem, waar de politieke intriges schering en inslag waren.
• Naar gelang de status werd ook het eetservies aangepast, enkel de Keizer en zijn gemalin hadden gouden borden, de andere bewoners kregen naar gelang de status verschillende gekleurde eetserviezen.
• De troonsopvolging was meestal een staatsgeheim tot na de dood van de vorige keizer, er was hier letterlijk sprake van een soort testament.
• De meest favoriete sport aan het hof was ….poëzie.

Klik op de afbeelding hierboven voor een visuele impressie.

Nawoord

De Verboden Stad is een uniek tijdsmonument die de pracht en praal illustreert van het vervlogen Chinese Keizerrijk.  Toppunt van de persoonlijkheidscultus, decadent beeld van de vorige machthebbers en de politieke cultuur.  Maar vooral een soort van tijdscapsule die de tand des tijds relatief goed heeft overleefd, zes eeuwen van oorlog, dictatuur en neokapitalisme.   Het is ironisch genoeg de feodale erfenis van China die de bewoners terecht reden geeft om trots te zijn op hun land.  Wanneer men voor het eerst de poorten betreed van de verboden stad krijgt men een waterval van indrukken over zich heen, en vooral het gevoel dat China ontwaakt, in een wondermooie surrealistisch schilderij een prachtige fossiel te midden van een bruisende omgeving die snakt naar vrijheid en een eigen identiteit, misschien ligt die identiteit wel in de zwijgzame kunst van de verboden stad.  Het gebouw die eens opgericht werd om een isolement te creëren draagt nu de bewondering weg van mensen uit alle continenten.  China schrijft een nieuwe hoofdstuk in de schaduw van een rijke geschiedenis.

Klik hier voor een fantastische 360° video.

 

© Thalmaray - 2011.

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.