Na de coup in september 2006, schoof het leger een generaal, Surayud genaamd, naar voren die een burgerregering bestaande uit technocraten samenstelde.

Surayud beloofde binnen een jaar verkiezingen uit te schrijven. Tegelijkertijd ontstond er een oppositiebeweging, de UDD genaamd (United front for Democracy against Dictatorship), ook wel bekend als de roodhemden.

Die verkiezingen kwamen er. De TRT -de partij van Thaksin- was inmiddels ontbonden wegens stemmenkoperij en de TRT parlementsleden werden voor straf 5 jaar geband uit de politiek.TRT aanhangers richtten prompt een nieuwe partij op, de PPP, oftewel de People Power Party.

Niet dat deze partij nu zoiets als “Power to the People”- dat hopeloos verouderde concept uit de jaren ’60 en ’70- in het vaandel had staan. Welnee. Of eigenlijk wel, maar in een meer afgezwakte vorm: “Power to a Small number of People with self-serving agendas and huge Bankaccounts”.

De politici die een 5 jaar ban aan hun maatpak hadden hangen, bleven achter de schermen van de PPP actief.

De rechtse politieke veteraan en ex-gouverneur van Bangkok, Samak Sudaravej, werd gekozen als leider van de PPP. Samak had een indrukwekkende staat van dienst:

- Hij was de aanstichter van de massaslachting van honderden studenten in oktober 1976 die destijds tegen het corrupte miltaire regime protesteerden.

                   Samak Sudaravej. Niet het type waar je een tweede-hands auto van zou kopen.

-In zijn hoedanigheid van gouverneur van Bangkok zei hij eens op een perconferentie: “Corruptie is net als ademen. Het zit ingesleten in ons overlevingsmechanisme.”

- Tijdens de jaarlijkse overstromingen die Bangkok aan het einde van de regentijd teisteren anwoordde Samak op de vraag van een journalist waarom hij de wateroverlast nooit kwam inspecteren: “Waarom zou ik natte voeten moeten krijgen, alleen omdat jij dat zo leuk vindt?”

“Yo” schreeuwden miljoenen verarmde boeren uit het oosten en noordoosten. “That’s our man!!”

Prompt won de PPP de verkiezingen met behulp van de oneindige campagneschatkist van Thaksin. Het vermogen dat Thaksin op Thaise bankrekeningen had staan was een jaar eerder door het leger bevroren. Dat verklaart wellicht waarom het altijd zo koud is in Thaise banken.

Onze voormalige telecomtycoon had echter nog genoeg andere financiele ijzers in het vuur, uitgestald in lege BV’s in belastingparadijzen als de Britse Virgin Islands (no sex, no tax) en Liechtenstein, een dwergstaat in de alpen met het hoogste aantal postzegelverzamelaars per vierkante meter en duistere bankgeheimen…

Na acht maanden premierschap werd Samak uit zijn functie gezet wegens betaalde nevenactiviteiten. Hij combineerde het hoogste ambt van het land met een baantje als tv-kok, gespecialiseerd in varkensvleesgerechten…

                                Samak aan de wok. Het gekokkerel werd zijn politieke ondergang

Hij kreeg daarvoor een kleine vergoeding en dat mag niet.

Er kwam een nieuwe premier, de zwager van Thaksin, Somchai Songsawat, in september 2008. Oktober 2008 was nog niet koud of Thaksin zelf werd tot twee jaar veroordeeld wegens belangenverstrengeling, machtsmisbruik en corruptie. Mag ook allemaal niet in dit land.

De veroordeling was wel in absentia, want zijn goede vriend Samak had, toen hij nog op tv kokkerelde en premier was, toestemming gegeven om Thaksin naar China laten afreizen, tezamen met zijn vrouw, zestig Samsonites en tweeendertig Gucci tassen, om de Olympische Spelen in Beijing te kunnen bijwonen en zijn favoriete Thaise badmintonster te kunnen aanmoedigen. Dit alles terwijl het proces tegen Thaksin nog liep…

Kijk, dat mag dan weer wel in Thailand. Echt, ze zijn hier helemaal niet zo moeilijk, zolang je maar Thaksin Shinawatra heet en je boezemmaatje premier is.

De politieke ontwikkelingen raakten in de maanden daarop in een stroomversnelling.

De geelhemden- veelal afkomstig uit de Bangkokiaanse midden-klasse, begonnen in de hoofdstad massale demonstraties te organiseren tegen de PPP-regering en haar premier Somchai, die door velen werd gezien als een marionet van Thaksin, een conclusie die, gezien het feit dat Somchai Thaksin’s zwager was, nauwelijks als ver gezocht beschouwd mag worden.

Het hoogtepunt van de protesten werd bereikt op het moment dat de geelhemden in december 2008 de internationale luchthaven Suvarnabhumi bezetten en er elf dagen geen vliegtuig in of uit kon.

Daar hebben wij hier geen Ijslandse aswolk voor nodig, dat doen we gewoon allemaal lekker zelf.

De Thaise economie verloor door dit ludieke geintje miljarden dollars. En de toeristen en buitenlandse zakenlui waren ‘not amused’.

Wie wel amused was, was mijnheer Newin Chidchop…

Newin en zijn factie binnen de PPP schurkten zich in de voorbije maanden langzaam maar zeker richting de oppositiepartij, de Democrats,  van Abhisit Veijajiva en liepen in januari 2009 over naar de oppositie, waardoor de regering viel en Abhisit een meerderheidscoalitie kon gaan samenstellen met hemzelf als premier. De bezetting van de luchthaven door de geelhemden en de passieve reactie van Somchai hadden de regering de das om gedaan.

In de daaropvolgende maanden werden de protesten van de roodhemden steeds luider. Ze zagen Abhisit als een premier die indirect door de militairen was geinstaleerd, voorbijgaand aan het feit dat in Europese democratien dergelijke coalitiewisselingen door politieke stoelendansjes aan de orde van de dag zijn.

Abhisit was een vrij jonge, aantrekkelijke “Golden Boy” uit een voornaam Thais geslacht- ‘born with a golden spoon up his ass’ met een Oxford-bul in zijn zak. Hij leek besluiteloos, maar naar mijn idee had de man een kattegeduld. Hij zag er n geen brood in om de tanks door de straten te laten rollen om duizenden roodhemden die in mei van 2010 Bangkok in gijzeling hadden, te verpletteren.

Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder en heeft Thaksin, vanuit zijn schuilplaats Dubai -zodra hij terug zou keren naar Thailand zou hij direct voor 2 jaar de bak in draaien- de verkiezingen gewonnen door zijn zus als marionet aan het hoofd van zijn partij te zetten, met wederom een ultra-populistisch partij programma, dat in het kort neerkwam op "Geen gezeik, iedereen rijk".

Toch wel handig, zo'n ongeletterd proletariaat. Je kunt die sukkels van alles en nog wat wijsmaken..

Reageren?