Onder begeleiding de sprong in het diepe gewaagd en iets moois gevonden!

Mijn benen gekruist als Boeddha zit ik moederziel, stil, alleen onder een boom, de boom biedt me bescherming, als dak boven mijn hoofd.

Ik kijk om me heen kan hier niet voor eeuwig blijven zitten, een stem nodigt me uit om op te staan en verder te gaan.  Maar waar moet ik naartoe, de grond stopt, het is mijn eiland hangend in een zwart heelal, gekartelde randen, wortels hangen in het niets.

Toch sta ik op, volg de stem en ga aan de rand staan om de uitdaging aan te gaan. Kijk naar beneden, niets, oneindig niets, een zwart gat, geen ster, geen twinkeling, helemaal niets!. De stem vraagt mij nogmaals durf je, wil je?  Zal ik de stap wagen of hier voor altijd op dit kleine stukje wereld blijven zitten? Ik voel me in veilige handen, in besef dat het hier niet eindigt doe ik een stap voorwaarts het diepe in.

Rustig dwarrel ik naar beneden, als een blad van mijn boom draai ik rondjes in de wind. Een rustig gevoel van gewichtloosheid dringt door in mijn hoofd. Mijn billen raken als eerste zachte wol, zie blauw en wit en herken een ondoorschijnende wolk. Mijn wolk in de vorm van een schoon schip. Mijn handen proberen de ijle lucht te pakken, niets grijpbaars slechts een heerlijk wollig gevoel , verfrissende wassende druppels op mijn huid. In de verte zie ik licht schijnen, mijn wolk drijft er langzaam heen.

Zwart wordt langzaam grijs. Op mijn buik ga ik liggen op het dek en kijk voorzichtig over de reling.

Daar beneden ligt een groot groen grasveld met een menigte mensen. De mensen staan verlangend met hun handen omhoog te kijken naar mijn wolk. Wie zijn het wordt er aan me gevraagd. Vaag zie ik hun contouren maar voel geen herkenning, mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn angst. Ik zak door mijn leeg gedruppelde  wolk, niet langer draagbaar en land op het gras.  Langzaam loop ik naar ze toe, ze vormen een kring om me heen, ik voel me opgenomen in de groep. Lichte paniek doet me in eerste instantie ineen willen kruipen maar dan kijk ik ze recht in de ogen.  Eén voor één begin ik ze te herkennen, letters vormen namen ze vliegen als vervlogen beelden door mijn hoofd. We hebben je zo gemist, je bent hier al zolang niet meer geweest, waar was je, hoe is het met je? Glimlachend kijk ik in het rond en voel zoveel liefde stromen. Het feit dat ik er ben is antwoord genoeg, mijn mond blijft gesloten, een hoofdstuk is uit.
 

Een nieuwe wolk hangt wachtend in de lucht, ik neem afscheid met de belofte weer snel te komen. Ik stap op mijn weg naar huis. Ik omarm in alle rust mijn sprookjesboom in prachtige kleuren. Ga zitten op zijn wortels met mijn voeten over de rand, zonder angst te vallen, niets veranderd in wetenschap dat daar beneden alles is wat ik wens.

Links van mij groeit mijn eiland, het breidt zich uit met een veld vol zonnebloemen. Ik kijk naar de groei en geniet, vlinders vliegen in de lucht, gekleurd nu in blauw, ik ruik frisse lucht. Ik voel opeens grond onder mijn voeten en kijk weer voor me uit. Weg is het zwarte gat, oneindig groen  verdwijnend in het licht. In de verte zie ik bekende gezichten, opnieuw bereikbaar op dezelfde golflengte weten zij niet hoe snel ze zich weer bij mij voegen. Hun harten zie ik kloppen, bonzend in hun borst, tranen van blijdschap door hereniging.

We maken hand in hand een kring om mijn boom en dansen een ronde dans.   Ik leg me neer, sluit me kort nog even buiten.  Mijn hoofd in mijn armen, blik gericht op hemelse taferelen.  Zie bruine blaadjes met gouden randjes,  gele hartjes dansen in de wind, langs nerven kom ik bij mijn  stamboom. Mijn handen betasten zijn mossige huid vol littekens,  verborgen zijn ringen der jaren, opgeslagen levenssap. 

In gedachten omhels ik nogmaals mijn boom nu staande in een bos om vervolgens met open ogen als een bosnimf me te storten in het feestgedruis.  Het is mijn sprookje. Gewiegd in zijn kruin val ik in slaap.

© kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.