Wat je zoal kunt beleven bij de tandarts.... lees het hier. Je ontkomt er niet aan, vroeg of laat moet je er altijd naar toe....

                                                                                              

Geen ontkomen aan

De dag is aangebroken dat je naar de tandarts moet. Natuurlijk miezert het buiten ook nog en bij het opstaan denk je al: Gatver. De stemming daalt helemaal naar het nulpunt. In de badkamer uitgebreid tanden poetsen/rageren/flossen tot je er bij neervalt. In de wachtkamer is het muisstil en leeg maar ik hoor wat gerommel in de behandelkamer. Hij legt waarschijnlijk zijn instrumenten vast klaar maar het duurt wel erg lang.... Dan hoest ik maar eens een keer opzettelijk; dan weet hij dat ik er ben. Dan laat hij me binnen en vanuit de stoel kijk ik somber naar het kastje aan de overkant waarop een aantal afdrukken van gelige probleemgebitjes liggen te grijnzen.

                                                                                                                                                                       

"Hoe is het", vraagt hij, en ik mompel maar wat terug. Ik ben bepaald niet in de stemming voor een praatje want ik weet wat er gaat gebeuren. Deze afspraak is geen controle. Er moet geboord worden.

De natuurlijke methode....

"Het is een klein gaatje maar", zegt hij. "Het is zo gebeurd". "Kan het ook verdoofd worden?", vraag ik toch maar....."O, dat is echt helemaal niet nodig hoor", zegt hij dan. Ik wist het wel; dat zegt hij altijd. Vooruit dan maar weer, denk ik. Aangezien ik ook een bloedhekel heb aan de verdovingsprikken is het kiezen tussen 2 kwaden. En verdoving is ook zoiets: ooit kwam ik bij de tandarts vandaan met een rare lange wat die een stuk uit mijn mond stak, maar ik wist van niks want ik voelde niets vanwege de verdoving. Ik zat op de fiets en misschien leek het vanuit de verte alsof er een sigaret in mijn mondhoek bungelde... Thuis zag ik pas dat er iets uit mijn mond stak.

Tandarts doet alles zoveel mogelijk met de natuurlijke methode. De Anti Verdoving Hype..... Verdoving-is-vergif-voor-je-lichaam-en-als-het-even-kan-neem-je-het-niet. Nieuwe kronen? Ik werd zonder verdoving "gekroond". De tandarts heeft mijn pijngrens naar ongekende hoogten gedreven. Bij elk ongelukje denk ik: tis gelukkig nog lang niet zo erg als bij de tandarts.....

Wie wil er nou tandarts worden?

Wat is tandarts toch een raar beroep; niemand gaat graag naar je toe....dolblij als ze weer weg kunnen. Voortdurend mensen martelen en op de zenuwen werken..... Ooit een klein kind meegemaakt dat zegt: later wil ik tandarts worden?

Boren....

En dan, voordat ik het weet, zit de boor al in mijn mond en .... het is die zware trilboor, die langzame met het lage geluid. Mijn hersenen trillen op hun grondvesten, de holtes en trommelvliezen staan op ontploffen. En zoals altijd klem ik de hand die in mijn jaszak zit om mijn fietssleutel ....Waarom wordt de mens niet geboren met een kant-en-klaar gebit, onverwoestbaar, slijtvast en zo sterk als gewapend beton?

Ontspan, ontspan,ontspan.....

De tip van een vriendin voor als je pijn hebt: Fantaseer of visualiseer dat je ergens anders bent.......Tussen de pijnscheutjes door visualiseer ik dat ik op een Bounty eiland zit, met eindeloos wit zand, een kobaltblauwe kabbelende zee en wuivende palmbomen.....

                                                  

Dan wil ik Antonio Banderas erbij hebben die met zo'n exotisch drankje-met -parapluutje op me zit te wachten in het warme zand......

                                                                

Maar Antonio komt maar niet......en in plaats daarvan zie ik tot mijn grote schrik ineens De Tokkie voor mijn geestesoog verschijnen die mij grijnzend voorbij reed op de fiets toen ik op weg was naar de tandarts..... Ik schiet onmiddellijk weer in het pijnbewustzijn, in het Hier en Nu! Heb ik weer niet de regie in handen wat er met mijn gedachten en beelden gebeurt......had ik maar wat beter mijn best gedaan op yoga destijds......In ieder geval was ik een paar seconden afgeleid van de pijnscheuten, en ja, positief blijven, iedere seconde telt!

Verlossing nabij

Na (voor mijn gevoel) eindeloos boren is het rotste gedeelte achter de rug. Nog wat geknutsel en geschraap in de mond. "Wat doe je nou als je zelf naar de tandarts moet?", vraag ik hem. "Ik ga altijd naar een collega maar ik ben zelf als de dood. Ik laat alles, maar dan ook alles verdoven",.....lacht hij. Wel, potver, denk ik. Wel anderen zonder verdoving martelen maar zelf wel om verdoving vragen! Ik wed dat de meeste tandartsen angsthazen zijn zodra ze zelf weerloos in de stoel liggen.

En dan sta ik op uit de stoel; wat een heerlijke heerlijke opluchting! Wegwezen hier. Buiten is de zon toch nog doorgekomen en wat trapt mijn fiets licht! Ik besluit dat ik recht heb op een mega stuk appeltaart met slagroom en rijd met een sierlijke bocht het zonlicht in.

 

                                                              

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.