Ondanks mijn capaciteit om me snel nieuwe dingen eigen te maken is het mij nog nooit gelukt het koken onder de knie te krijgen.

Koken, wat een lol!

Ik ben op zijn zachtst gezegd een waardeloze kok. Het is niet zozeer dat ik niet kan koken, het is meer dat ik er geen fluit zin in heb.

En die keren dat ik er wel zin in heb zit er altijd iets tegen, zoals dat niemand het lust bijvoorbeeld.

Sta je de hele middag te sloven in de keuken boven je stomende pannen en dan krijg je bij het neerzetten van de pannen enkel de reactie Hè getver, gaan we dat eten?

Natuurlijk klinkt het in vele huishouden zo rond etenstijd, maar ik moet bekennen, mijn kinderen zeggen het met recht, want als ik af en toe zelf in die pan kijk heb ik ook het idee dat Royal Canin is langsgeweest in plaats van dat daar een lekker mensenmaaltje ligt te wachten.

Marteling...

Ik ben iemand die het presteert de reeds dode kip of het dode varken, of wat er dan ook die avond op het menu staat, nogmaals te verzuipen of te cremeren, net wat het eerst komt. Ik moet zeker niet even iets anders gaan doen, want dan is het brandalarm mijn kookwekker.

Heb je eerst zo'n lijdensweg gehad, als dier, in het slachthuis, word je in huize Linders nog een keer gemarteld. Ik kan dan ook totaal niet timen. En zoals we allemaal weten is bij het koken van een lekkere maaltijd timing essentieel.

Ik hou altijd nog een stukje vlees over aan het eind van mijn kooktijd... Tegen de tijd dat mijn vlees dan eindelijk gaar is zijn de aardappels of de pasta tot moes gekookt en is de spinazie haast giftig geworden van het aan de kook, van de kook, aan de kook, van de kook. Wij verslinden bergen nitriet.

Kies voor gemak!

Kant-en-klaar maaltijden zouden een oplossing kunnen bieden, ware het niet dat ik zelfs een pizza of stokbrood nog kan mishandelen met mijn oventje. Nee hoor, vooral geen gebruiksaanwijzingen lezen, maar hoe dat ding nou precies werkt zal ik dus nooit weten.

Op verpakkingen staan ook van die leuke richttijden, maar als ik de patat 5 minuten laat bakken is die gelijk bruin. Ook al heb ik net nieuw vet! En als mijn pizza 11 tot 13 minuten in de oven moet, dan is 11 minuten altijd veel te kort en 13 altijd veel te lang. Waarom ook 11-13 minuten. Waarom niet gewoon 12?

Nu moet ik als een soort vampier wachtend op bloed rond die oven gaan cirkelen de laatste minuten om vooral het bruinings- en smeltproces maar in de gaten te houden. En net die 10 seconden dat ik even iets anders ging doen waren fataal voor het deegrondje en helaas hebben we dan weer zwarte randjes. Ja, het is ook om te rouwen.

Even in de oven en... AANGEBRAND!

Schotels, oh zo makkelijk, je hoeft er alleen maar gehakt bij te doen. Even rullen en klaar. Jaja, nou dat rullen is bij mij altijd schroeien en op de een of andere manier smaakt dat toch niet zo sappig in je macaroni. Kipreepjes is van dezelfde strekking; 2 Keer knipperen met je ogen en die 500 gram kip lijkt ineens nog maar 200 gram. Oeps, iets te hard gebakken.

Een ei kan ik uitstekend bakken. Wat zeg ik, ik ken wel 10 manieren om een ei te bereiden, maar gewoon Hollandse pot wil me maar niet lukken. En eerlijk gezegd zit ik er niet zo mee, want ik vind ons Hollandse warme eten vreselijk vies. En ja, macaroni is dan wel Italiaans, maar het blijft Hollands smaken.

Het is dat de Schijf van 5 een soort pedagogische verplichting is, anders aten we hier altijd brood, want niemand houdt van warm. Als ik broccoli zit schoon te maken, ligt er amper nog wat in de pan omdat iedereen het rauw onder mijn handen vandaan eet, maar zodra het gekookt is wordt ernaar gekeken alsof die broccoli de schuld is van al het wereldleed.

Zeer selectief vegetarisch...

Carpaccio, tartaar, rosbief, het kan niet rauw genoeg zijn, maar bij een gebakken stukje kip is iedereen ineens vegetariër. Ja, dan ineens wel hè, tot ik mijn broodje wil gaan eten met rauwe ham, dan ineens lusten we allemaal wel vlees. Als het maar niet op het juiste moment en vooral niet op ons eigen bord ligt.

Het eten aan tafel is dan ook echt een crime en ik weet zeker dat mijn kinderen zich mishandeld voelen als ze hun bord leeg moeten eten elke avond. En ja, dat is volledig te wijten aan mijn kookkunsten. Of beter gezegd, het gebrek aan kunsten op dat vlak.

Ik heb de Smulfactor ook gewoon niet. We zullen het er maar op houden dat ik gelukkig genoeg andere kwaliteiten heb, want een keukenprinses zal ik nooit worden. Ik kan het wel hoor. Als ik mijn volledige aandacht erbij hou en alles goed afstem. Als ik een planning maak in tijd en ruimte. Maar zeg nou zelf, is dat niet en beetje veel gedoe elke dag?

En dat de liefde van de man door de maag gaat? Ach, dat valt wel mee...