Wat gebeurt er in een gezin bij een scheiding in de gevoelswereld van een opgroeiend kind. Lees hier over een gezin waarin niet wordt gecommuniceerd en iedereen op zichzelf teruggeworpen wordt.

Er brandt nergens licht meer en hier, vanuit de tuin ziet ons huis eruit alsof er niets gebeurd is. Donkere klimop slingert over de muren en vanwege de warmte staan de ramen half open. Ik heb hier zo vaak gezeten, op dit plekje in de achtertuin. De ruwe bast van de oude appelboom schuurt tegen mijn rug door de dunne stof van mijn nachtpon heen. Langzaam sijpelt vocht van het gras mijn oude sloffen binnen maar het kan me niet schelen.

De maan schijnt zacht door de takken heen. Het moet al bijna middernacht zijn en ik snap niet hoe de anderen kunnen slapen.

Vanochtend is er iets gebeurd waar ik al heel lang bang voor was... Het hing al een tijdje in de lucht als een dreigend onweer, maar ik was eraan gewend geraakt. Het is dom om te denken dat alles altijd hetzelfde blijft. Toen ik opstond was het al vrij laat en ik trof mijn moeder aan in de keuken. Ze schuifelde doelloos rond met ongekamde haren en een wit gezicht.  "Papa komt zo beneden", zei ze. "Hij heeft jullie iets te vertellen", en ze hield haar hand tegen haar voorhoofd. Ongerust vroeg ik me af wat het kon zijn. "Wat is er aan de hand", vroeg ik. "Dat vertelt je vader zo wel", zei ze mat.

De ketel zong zachtjes op het fornuis, terwijl twee goudbruine boterhammen uit het broodrooster sprongen. Harold,  mijn broertje, kwam binnen en ging zitten met een nors gezicht. Zijn donkere natte haar tegen zijn schedel geplakt en zijn badjas vol smoezelige vlekken. Hij heeft meestal last van een ochtendhumeur. "Is er geen aardbeienjam meer", bromde hij. Mijn moeder pakte zwijgend een nieuwe pot uit de voorraadkast. Haar hand trilde een beetje toen ze de jam op tafel zette. Toen Harold en ik onze boterhammen smeerden stond mijn vader ineens in de deuropening.

Hij droeg weer zijn bespottelijke t-shirt. "All you need is love" stond er in witte letters op de voorkant. Mijn vader is fan van The Beatles en zal dat altijd blijven. Onder zijn ogen lag een blauwachtige gloed en zijn huid was grauw. "We moeten eens praten", zei mijn vader. Harold schoof onrustig heen en weer op zijn stoel. Jongens kunnen nooit stilzitten. Hij keek naar me en trok vragend zijn wenkbrauwen omhoog. Ik haalde mijn schouders op. "Ik moet jullie iets vertellen", vervolgde mijn vader en hij kruiste zijn armen voor zijn borst. Hij slaakte een diepe zucht :"Jullie moeder en ik hebben besloten uit elkaar te gaan".

Het werd zo stil dat ik mijn hart kon horen bonken. Ik staarde naar het kippenvel op mijn armen en er tuimelden wel tientallen herinneringen door mijn hoofd, Van ons vieren. Vakanties, uitstapjes en die zomerse zondagmiddagen waarop mijn vader me had leren zwemmen. Als een oude film zonder geluid flitsten de beelden voorbij. Mijn vader stak een sigaret op en de rookwolk bleef even voor zijn witte gezicht hangen. Ik keek naar mijn moeder. Waarom zei ze niets?

"Natuurlijk blijf ik altijd jullie vader", zei hij. "Jullie kunnen me altijd bellen en bezoeken". "Waar ga je dan wonen, pap"?, vroeg Harold met een benepen stemmetje. Zijn oren waren knalrood. "Ik ga eerst in een pension wonen totdat ik woonruimte heb gevonden", zei mijn vader. "Gaan we dan nog wel naar Lord of the Rings?",zei Harold op zeurderige toon. "Tuurlijk ", zei vader. "Dat zou ik niet willen missen". Maar er lag een gemaakte glimlach op zijn gezicht toen hij Harold over zijn bolletje streek.

"Waarom?", vroeg ik op donkere toon aan mijn vader. Het was alsof mijn stem van heel diep weg moest komen uit een duisternis die me bij de keel had gegrepen. "Het gaat echt niet meer langer zo", zei hij, en zijn ogen dwaalden de keuken rond. Ik staarde naar mijn boterham, die onaangeroerd op het bord lag, naar de kleverige jam vermengd met boter. "We hebben heus ons best gedaan, maar we zijn niet meer gelukkig met elkaar", zei mijn vader. Hij wierp een steelse blik in de richting van mijn moeder. Ze zweeg. Met haar wijsvinger wreef ze over een witte kring op tafel.

Voor mijn kleine broertje hield ik me goed. Ik wilde niet gaan huilen en schreeuwen want ik weet dat Harold daar erg van overstuur raakt, maar een bal van pijn en woede nestelt zich in mijn buik. Iedereen vindt mijn vader geweldig, zo vlot, zo charmant en welbespraakt. Hij werkt voor de radio waar hij iedere middag een muziekprogramma presenteert . We luisteren iedere dag. Toch laat hij ons in de steek. Mijn moeder zei dat ze naar bed ging want ze had vreselijke hoofdpijn. Ik heb haar nog een nat washandje gebracht en de gordijnen dicht gedaan. Mijn vader zei: "Ik kom in de loop van deze week nog wel mijn spullen halen"; gaf me een vluchtige kus op mijn voorhoofd en liep naar de auto. 's Middags hing ik voor de tv en van buiten klonk een onophoudelijk gebonk tegen de garagedeuren. Harold bleef maar trappen tegen de bal en dat heeft wel een uur geduurd.

 

Inmiddels zijn mijn voeten ijskoud en ik moet weer eens naar binnen. Op mijn tenen sluip ik naar mijn slaapkamer en laat me in bed vallen. De lakens zijn koel en er dansen een paar muggen boven mijn hoofd. De puzzelstukjes zijn op zijn plek gevallen... Laatst stond ik bij de bakker te wachten en keek toevallig uit het raam naar de overkant. Er stopte een auto die ik kende... Het was mijn vaders auto. Er stapte ook een vrouw uit, blond en slank. Precies zoals mijn moeder eruitzag op foto's van vroeger. De vrouw lachte naar mijn vader en gearmd gingen ze een cafeetje binnen. Ik heb het niemand verteld. Voorlopig laat ik de radio ook maar uit....

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.