Waarin we in een door galsteenmonsters bezet kasteel geraken.

Voor degenen die het vorige deel gemist hebben: http://www.xead.nl/de-planeet-xead7-de-galsteenmonsters

De energietransmitter

Ze draaiden die zoemende machine naar me. Ze drukten op de knop, ik kneep mijn ogen dicht. Wat zou die energietransmitter met mij doen? Zenuwachtig wachtte ik af. Een minuut ging voorbij zonder dat er iets gebeurde. Ongeduldig opende ik mijn ogen en zag dat er mensen stonden te ruziën.
'De machine werkt niet meer en nu zijn ze aan het uitzoeken hoe dat komt.' klonk een stem laag van de grond.
Ik keek naar beneden en zag die goeie ouwe Wiens. Die was naar me toe gegaan om me gezelschap te houden.

'Wacht hier, ik ga eens een kijkje nemen.' zei ik en ging naar de energietransmitter. (Leuk woord voor scrabble.) 
Wiens had niet overdreven, de Xeadianen waren met hevige gebaren tegen mekaar aan het praten. Ik ving wat van het gesprek op.
'En ik zeg dat de neutronenionisator het probleem vormt!'
'Klets niet, kerel! Het is overduidelijk dat het bestraling van de genen niet goed verliep, dáár ligt het probleem!'
'Jullie zijn allebei mis, de katalysator van quarks is het probleem!'
Ik sla de rest over, waarschijnlijk zitten jullie tegen de slaap vechten na dit ingewikkelde prietpraat. Ik kwam daar dus aan en zag dat een draadje los zat. Zou dat het probleem zijn? Op dat moment bega ik een blunder.
Toen ik het draadje vast zette, werkte de machine weer, al zoemend en briesend gelijk een machinale paard op hol. Hij vuurde een straal af, die raakte helaas Wiens, tegen wie ik had gezegd dat hij moest blijven waar hij was. Daar had ik flink spijt van, dat kan ik jullie wel zeggen!
We renden allemaal naar de getroffen gelei.
'Gaat het, Wiens?'' vroeg ik.
'Ik ben net neergeschoten, wat denk je zelf?'
Deze bijtende reactie stelde me gerust, misschien had de energietransmitter geen effect op gelei. Dat had ik natuurlijk niet moeten denken.
'Ik voel me opeens raar.' zei Wiens en nam een ziekelijke kleur paars aan. Iedereen had opeens een akelig voorgevoel, allemaal renden we weg, net op tijd. Wiens begon razendsnel te groeien, het was net een tsunami maar dan van gelei. We deden ons best om niet opgeslokt te worden door het groene gevaar. Toen Wiens gestopt was met groeien was hij reusachtig. Er begon een idee in me te borrelen.

'Wiens, ga naar het Doemkasteel!' Voor een keer deed Wiens zonder te morren wat ik vroeg. Misschien een bijwerking? Ik rende er achteraan. Zoals ik verwachte was Wiens te groot om in de valkuilen te vallen en de galstenen die op hem renden werden door de geleiwanden opgeslokt. Voor een keer was een gelei niet degene die opgeslokt werd. De andere Xeadianen begrepen mijn plan en we bestormden het Doemkasteel!
Terwijl Wiens zich vrolijk bezighield met de galstenen stonden we voor de poort. De fakkel werd erin gezet en we konden over de verkoolde resten van de poort naar binnen.

Het doemkasteel

We stonden in gigantische hal en aan het eind van de hal was er een kooi met vrouwe Kikafonie erin. Ze was niet meer bewusteloos, hoe ik dat wist? Ze stond de hoofdman van de galstenen uit te schelden voor een 'vierkante kei!'. Er was maar een detail dat de bevrijding van Kikafonie belemmerde.
De hal stikte van de galstenen en die spuwden allemaal hun gal, letterlijk dan. De meesten konden het ontwijken maar sommige werden onmiddellijk bewusteloos. Dat was het startsein voor een legendarisch gevecht. Ik zal beschrijven hoe het in mijn ogen ging. Ik deed mijn overlevingspakket open en haalde die lange touw eruit. Ik gebruikte het touw als een zweep.
Alle galstenen rondom mij werden opzijgesmeten.  Maar eentje wist eronder te duiken en besprong mij. Ik pakte hem bij zijn keel en bekeek het eens goed. Galstenen zijn inderdaad net grijze vierkante keien op pootjes. Ik zag hoe zijn gezicht vol witte pukkels stond en hoe zijn groene tong op een afschuwelijke manier rondzwiepte. Voor hij me kon bespuwen gooide ik hem weg naar andere galstenen. Ze vielen net als domino. Wat een grappig gezicht was. Ik keek hoe het de anderen het deden. Veel galstenen werden opgelost in het niets door ze te besprenkelen met druppels optimisme. Algauw bleef alleen de hoofdman over, en hij was enorm!
Zeker drie meter, en hij stormde brullend op ons af. We werden allemaal omvergekegeld. 

Maar we zijn Xeadianen, geen watjes! We sloegen terug en hoe! Iemand slingerde een fles optimisme naar hem, hij werd daar nog kwader van. Er staken opeens overal hooivorken in zijn grijze lichaam. Hij probeerde die van zich af te slaan. Ik liep door zijn benen door en bond het touw aan zijn rechterbeen. Het andere eind aan de kooi. Toen de hoofdman wou schoppen struikelde hij en de kooi waarin Kikafonie zat werd vernietigd. Ze was vrij!
Algemeen gejuich stak op. Maar het was niet voorbij! We moesten terugkeren naar veiligere gebieden. En de hoofdman krabbelde alweer op!

Deel drie volgt!

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.