... Nu de politiek nog! Het is tijd voor warmte in de harten van hen die verantwoordelijk zijn!

De Pen is alvast ontdooid!

(Wie weet op welk nummer we ondertussen zitten?)
 

Eerst maar eens een anekdote over politiek, uit de tijd dat ik nog met verstandelijk gehandicapten werkte. Verschillende mensen kregen die dag de oproep voor de gemeentelijke stembus. Één van de mannen zegt me half verontwaardigd:
"Is er zóveel poletiek in de wereld en dan gaan ze nòg stemmen! Dat maakt dan toch niet meer uit? De KVP legt er al járen uit, dus daar moet je niet meer op stemmen, dan gaat je stem verloren en dat is jammer. Nee, (andere man) heeft z'n briefje verscheurd en dat ga ik ook doen. Dan gaat m'n broer maar voor me stemmen."

Politiek gaat over mensen.

Laat ik eerst duidelijk vertellen: ik heb niet veel verstand van politiek. Ik heb geen idee wat het verschil is tussen eerste kamer-, tweede kamer- en achterkamerpolitiek. Maar ik weet dat politiek gaat over wat de mensen in Nederland wel en niet moeten doen. En die mensen, dáár heb ik nou toevallig wèl verstand van.

Ik heb ze gezien en ik ken ze.

De eenzamen die nooit een mens zien, en de drukken die in hun drukke baan zo veel mensen moeten zien, dat ze niet aan hun gezin toekomen.
De corpulenten die maar steeds vechten tegen de kilo's, en de mageren met een (niet-)eetstoornis.
De rijken, die niet weten wat ze met hun geld moeten, en de arme moeders die niet weten wat ze hun kind mee naar school moeten geven, omdat er simpelweg niets is.
De radeloze zwangere die haar kind laat 'weghalen' uit angst dat haar ex haar in haar buik komt trappen, en de onvruchtbare die wel alles zou willen doen om een kindje te krijgen.
De moeder van tien kinderen die thuis met liefde voor alle tien zorgt, en de moeder die gedwongen wordt te studeren en stage te lopen, en daardoor uit nood haar 9-jarig kind de hele dag zonder oppas thuis moet achterlaten.
De leerkracht die werkelijk met veel kennis en inzicht voor de kinderen zorgt, en de leekracht die het geen biet uitmaakt hoe het met z'n leerlingen gaat.

Er zijn zoveel verschillen.

En toch moet de politiek voor iedereen samen regels opstellen. Regels waar iedereen onder valt. En dat blijkt moeilijk. Want wat de één belangrijk vindt, vindt de ander maar kolder. En andersom. Wat is nu wèrkelijk belangrijk in een levensgroep als een land? Volgens mij zou het daarover èèrst eens moeten gaan.

De basis.

De wijze mensen die de groep landgenoten leiden, zouden mijns inziens eerst moeten garantstaan voor de volgende basisbehoeften, waarop iedereen evenveel recht heeft:

• Schoon drinkwater,
• Voldoende voedsel,
• Onderdak,
• Veiligheid,
• Gezondheidszorg,
• Passende kleding en schoeisel,
• Infrastructuur voor zover echt nodig,
• Deel zijn van het geheel,
• Gezond houden van de leefomgeving en natuur
• Scholing in de richting van één van bovenstaande zaken.

Pas als dit niet alleen voldoende, maar echt góéd loopt, zou er aandacht en geld vrijgemaakt moeten worden voor zaken als het ontwikkelen van vermaak, zoals

• Ruimtevaart,
• Versiering van gebouwen
• Versieren van mensen (make-up, luchtjes e.d.)
• Mooie telefoontjes en andere gatgets,
• Televisie,
• Sporten,
• Kunst,
• Spellen,
• Feesten,
• En wat men nog meer verzint.

Maar met deze laatste punten moet men zich dus nog helemaal niet bezighouden als de basis nog niet in orde is. First things first!

Vooruit!

We gaan vooruit met z'n allen. Tenminste, dat vinden we. Economie gaat uit van "stilstaan is verliezen". En hoe het met de economie gaat is héél belangrijk, vinden we. Daarom moeten we alsmaar verder, alsmaar meer, beter en vooral duurder. Maar als je als groep mensen, zoals een land, besluit dat je dat wilt, moet dat èrgens vandaan komen. Het kàn nou éénmaal niet dat je je wensen aanscherpt en dat zelfs behoeften noemt, en je bijvoorbeeld een ijsbaan of bioscoop bouwt op je aardappelveld of weidegrond, terwijl er niemand is die jouw voedselproductie overneemt. Ergens zal er dan iemand honger lijden. Het kàn niet dat je een televisiefabriek neerzet op de plek waar jij de jeugd zou kunnen leren kleding te maken, patiënten te verplegen of voor psychisch zieken te zorgen, als daar elders geen plaats voor vrijgemaakt wordt. En dan bedoel ik dus niet: kap dan elders een stuk bos, want dan houd je je leefomgeving en natuur niet gezond. Het kàn niet dat je een sporthal bouwt, als er nog steeds mensen geen huis hebben. Het kàn niet dat je oude tante aan de andere kant van de stad nooit kan genieten van de bloemen waar ze zo van houdt, omdat er niemand regelmatig haar rolstoel wil duwen of zelfs maar haar bandjes op wil pompen.

Nederland is ziek; hoe heeft het zover kunnen komen?

Simpel: we hebben ons niet aan de basis gehouden. Het First things first!-principe hebben we egoïstisch aan de kant geschoven. We hebben elkaar daarin niet gecorrigeerd. We luisterden niet naar de wijzen, die de koers uitstippelden. We waren eigenwijs en konden heus zelf wel bepalen wat goed was voor ons. Door die houding werd iedereen verantwoordelijk, maar daardoor was niemand het meer. In feite plaatsten we onszelf daarmee aan het randje van de afgrond. En we sprongen er met open ogen in.

Hoe wordt Nederland weer beter?

Wederom simpel: kap met de overbodige dingen en ga weer eens iets nuttigs doen. Help je buurman, die met de gladheid moeilijk aan z'n boodschappen kan komen. Bouw computerspelfabrieken om tot paprikakassen. De Nederlandse bevolking groeit fors; sta erbij stil dat er dus meer eten nodig is! Het is niet eerlijk dit uit armere landen weg te kopen. Doe in elke straat vijf auto's aan de kant en ga samenwerken. Dicht bij huis. Scheelt benzine, vrachtwagens, wegen, uitlaatgassen en tijd met je gezin. Voed je kinderen op het beter te doen dan jij altijd gedaan hebt en ga vanaf nu het goede voorbeeld geven. Bouw aan de basis, en als die stevig is, zal Nederland er een heel stuk gezonder uitzien dan nu. En als het zover is, geef je het goede voorbeeld aan andere landen.

Maar ik wil dat allemaal niet opgeven!

Nee, ik ook niet. Maar daarmee houden jij en ik een ongezond Nederland in stand. Dan zijn we nog geen haar beter dan degenen die deze situatie gecreëerd hebben. En voor we het weten, zijn we zelf degenen die liever een huis hadden gehad, dan dat we in de portiek van die mooie sporthal slapen, waar we niet naar binnen mogen, omdat we er geen geld meer voor hebben. En voor we het weten, houden we onze hand op bij onze voormalige werkgever, die ook niks meer heeft dan schulden, en loodsen vol onverkochte racespelletjes die niemand kan eten.

Beterschap!

Wie wil als volgende Nederland beterpennen?

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.