Een flits gaat door me heen. Iets voelt niet goed in mijn rug. Ik zet een stap en nog een.... dan de afzet voor mijn sprong. Nee, ik moet niet springen. Te laat.

Een elektrische schok. Wie heeft me onder stroom gezet? Met een been land ik op de grond, strompel wat naar voren, omdat ik weet dat de mensen achter mij anders over me heen zullen struikelen en val op de grond. De training wordt stilgelegd, iemand houdt mijn benen omhoog en begint ermee te zwaaien. Ik snap niet waarom. Ik voel dat het geen zin heeft. Dit was het. Ik herken de pijn maar al te goed; mijn tusenwervelschijf ligt eruit.

 

De overtreffende trap van een gebroken hart

Of ik pijn heb? Een gebroken hart is er niets bij! Ik denk er niet aan om op te staan, maar aangezien de voorstelling over 15 minuten begint zal ik toch het podium vrij moeten maken. Met ondersteuning van vijf collega's strompel ik naar de kleedkamer. ''Neem lekker een warme douche'', probeert mijn baas de zaak te sussen. Ik kijk hem vernietigend aan. Was de oplossing maar zo simpel. Een danser is al geblesseerd en nog iemand eruit betekent de strop voor onze show. Ik begrijp dat ik op moet; er is niets aan te doen. The show must go on.

 

Een goede voorbereiding is het halve werk

Hoe ga ik dit doen?, vraag ik mezelf af. Ik kan niet eens zelfstandig opstaan, laat staan acrobatische capriolen uithalen. Ik zou willen dat ik mezelf de rug toe kon keren. Wat ben ik toch eigenwijs, had ik die sprong maar nooit gedaan. Mijn baas praat op me in; ''Char, we hebben je nodig, je moet het podium op. Ga door de voorstelling heen in gedachten en bedenk wat je anders kunt doen. Succes!'' Dan loopt hij weg. Verbouwereerd zet ik de douche aan.

Koud water.

Shit.

Vijf minuten voor tijd roep ik gehaast de kleedster. Ik kan mijn rug niet buigen en kan mijn kostuum niet aankrijgen. Twee kleedsters moeten er uiteindelijk aan te pas komen om me in mijn broek te hijsen, terwijl ik ondertussen snikkend van de pijn sta te peinzen hoe ik dit klusje in hemelsnaam ga klaren.

Een laatste slok water voordat de hel losbarst. Een collega-danseres pakt mijn fles op, omdat ik hem met geen mogelijkheid van de grond kan krijgen. Wanneer ik weer op wil staan heb ik wederom mijn vijf collega's nodig, die mij rechtop zetten en naar het podium brengen. Ze kijken bezorgd en steken me een hart onder de riem. Lief. Maar vanaf dit moment sta ik er alleen voor.

 

 

Geen weg terug

De lichten gaan aan, de voorstelling begint. Ik voel de adrenaline opkomen maar even twijfel ik om stiekem terug te gaan en op de vloer van mijn kleedkamer te gaan liggen. Ik schrik van mijn gedachten. Snel schop ik mezelf het podium op. Vanaf hier is er geen weg terug.

Zoveel mogelijk laat ik mijn armen het werk doen. Ook buig ik mijn knieën extra diep. Alles om de aandacht af te leiden van het feit dat ik pijn lijd en mijn rug niet kan buigen. De eerste dans is vrij langzaam, dus dat geeft mij de kans om mijn lichaam toch net op tijd in de juiste richting te verplaatsen. Deze show heeft tien stoelen op het toneel, waarop de dansers steeds weer plaatsnemen nadat ze een groepsstuk, duet of solo hebben gedanst. Als bij een stoelendans wisselen de dansers na elke dans van zitplek. Snel reken ik uit op welke stoel ik na de eerste dans terecht zou moeten komen als ik de tweede dans over zou slaan. Okee, ik ren dadelijk dus niet naar rechts maar naar links in de hoek. Hoe maak ik dat duidelijk aan de collega, die na de eerste dans op die stoel wil gaan zitten? Ik neem drie grote stappen in plaats van twee en zorg dat ik heel even langs de betreffende collega schiet. ''Psst, Shani, ani tsricha lekisseh shelach, batzat smoll'', ofwel: ''Ik moet naar jouw stoel aan de linkerkant!'' Alles moet in het Hebreeuws gezegd worden. Ik werk immers met Israëlische collega's en ik heb maar een enkele poging om mezelf duidelijk te maken. Zo gaat het een uur en een kwartier lang door. De momenten dat ik geacht wordt om van mijn stoel op te staan en ergens heen te rennen of te dansen, lijken een eeuwigheid te duren.

Het zwaarste stuk van de avond is een combinatie van springen en rollen op de grond. Geen idee hoe ik dat tot een goed einde kan brengen. Op mijn stoel blijven zitten kan echter niet; mijn rol in dit gedeelte is onmisbaar. Zo goed en kwaad als het gaat probeer ik een elegante glimlach op mijn gezicht te toveren en het verbeten grimas waarop in grote letters 'PIJN' te lezen valt, naar de achtergrond te laten verdwijnen. Tegen het einde van het stuk moet er acrobatisch grondwerk verricht worden. Een van de danseressen ziet dat ik de groep met veel moeite maar net bij kan houden. ''Ademhalen Char, we zijn er bijna, het gaat je lukken!'' Haar bemoedigende opmerking geeft me net dat beetje extra kracht en voordat ik het weet is het zwaarste gedeelte voorbij.

Vol schaamte buig ik voor het publiek. Ze zullen zich wel afvragen met wie die lange blonde danseres in hemelsnaam heeft moeten slapen om een contract voor de groep te bemachtigen. De dansante kwaliteiten die ik zojuist tentoon heb gespreid zou hun oude oma immers net zo goed kunnen evenaren.

Dansers en crew zitten inmiddels in de bus. Er wordt koppen geteld. Er mist nog iemand. Me bewust van het oponthoud dat ik aan het veroorzaken ben, zucht en steun ik me een weg naar buiten. Waarom heeft een theater zoveel trappen? Als iedereen al in dromenland in de bus ligt, heb ik mijn bestemming dan toch bereikt. Die nacht doe ik geen oog dicht. Tig pijnstillende Neurofens later lijkt de pijn nog steeds alleen maar erger te worden. De volgende ochtend sleep ik mezelf naar het zwembad in het vlabij gelegen stadje en probeer mijn rug in beweging te brengen. Positief denken scheelt een hoop. Het zonnetje schijnt lekker en Poes ligt weer lekker naast me. Dat is ook wat waard.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.