Liefde voor een dier gaat veel verder dan zorgen dat het op tijd eten krijgt en een beetje aandacht.

Wim, de lieve, ietwat trage en vooral dove kater van een hele lieve vriendin van ons is vandaag gecremeerd. Gisteren is hij overleden. Zijn kankergezwel werd zo snel groter dat verder leven alleen lijden betekende. Dus heeft zij besloten dat de liefde voor Wim, na bijna 13 jaar samen te zijn geweest, groter is dan haar belang om hem zo lang als mogelijk bij haar te houden. 

Wim, een zwart-witte kater, die zijn hele leven een beetje sloom was, die je uitermate traag aan kon kijken, die altijd simpele speeltjes leuker vond dan zelflopende muisjes en zo. Wim was vanaf de start van zijn katteleven een buitenbeentje. Te snel werd hij uit het warme nestje van zijn moeder weggenomen en weggegeven. Vanaf de start had hij extra zorg nodig. Gelukkig kreeg hij daarvan heel veel. In een dekentje, met warmfles, gehuld begon hij zijn leven bij onze vriendin.

Wim heeft zware kanker overleefd. Operaties hebben zijn leven gered. Maar zonder de grote liefde van zijn bazin had hij het waarschijnlijk nooit gehaald. De zorg, de warmte, de liefde voor haar Wimmie haalde hem terug uit de kattenhemel.

Wim was een forse kater voor zijn ziekte, daarna minder fors, maar mooi gestroomlijnd. Hij was een doetje, dat altijd te vinden was voor een knuffel. Maar hij was ook de geboren pechvogel, want nadat hij hersteld was van de zware kanker werd hij zo doof als een kwartel. Een dove kat is moeilijk, want roepen is zinloos, lokken eveneens. Dus, zachtjes op de vloer stampen zodat hij de trillingen voelt. Soms reageerde hij, soms ook niet. Omdat hij het niet voelde of niet begreep of gewoon omdat hij geen zin had? We zullen het nooit weten.

Wim was allergies voor allerlei voedsel. Dat zorgde voor wonden en haaruitval. Wim was een wandelend lazaret. Maar wel een mooi en heel lief lazaret, dat ongelooflijk duf uit zijn ogen kon kijken. Wim was ook de kater, die vanaf zijn jongste dagen gek was op papieren zakken. Al snel had hij met een papieren zak vriendschap gesloten. Hij dook er echt in en kon er een hele lange tijd in doorbrengen. Zijn bazin hield de zak open en hij kwam met op een drafje aanhollen en dook er letterlijk in. Dat heeft er wel eens toe geleid dat hij door het papier heenschoot en met zijn hoofd tegen de verwarming landde. Deerde niets, hij schudde zijn hoofd en begon opnieuw. Volhardend. Zoals hij ook de voorbijvliegende vogels door het raam heen wilde grijpen. 

Wim is vandaag gecremeerd, samen met zijn papieren zak. Na een afscheidsceremonie heeft hij zijn niet altijd even vrolijk leven verruild voor een andere plek. Wij hebben afscheid van Wim genomen en met veel plezier en dank teruggekeken op zijn leven. Het waren bijzondere jaren voor zijn vrouwtje, voor Wim, die zonder de steun van onze vriendin misschien de 5 jaar net gehaald zou hebben. Het is nu stiller in haar huis. Dyna, de poes is er nog en ze lijkt opgelucht te zijn dat de zieke Wim geen pijn meer heeft. Ze komt pratend en kopje gevend langs voor een knuffel. Ze zal vanaf nu er aan moeten wennen dat ze zich niet meer hoeft te ergeren als ze Wim liet weten niet meer te willen spelen en hij, het niet horend, gewoon doorging. 

Wat zo mooi is aan zo'n verdrietige dag is te zien hoe veel verdriet zijn bazin heeft. Dat moge heel vreemd klinken, maar dat zegt zo veel over de band tussen haar en haar Wimmie, waarmee ze zoveel lief en leed gedeeld heeft. Wim kreeg van haar wat hij verdiende, een waardig en liefdevol afscheid en hij leeft voort in haar hart. Zijn nieuwe plaats in huis staat al vast. In een prachtige urn. 

Dag Wim, tot een volgende keer.

Reageren?