Het werd me vandaag ingegeven, wat is die machtig en sterk

Plots is het zover.

De test ligt er als bewijs. Mooie streepjes die aangeven, u bent zwanger. Ongelofelijk kijk ik ernaar, maar geloven kan ik het nog niet. Terwijl mijn hele wezen zich vult met blijdschap, maak ik een afspraak met de dokter. Alwaar ik uiteindelijk de verlossende bevestiging krijg. Ik ben zwanger. Zwanger van de huwelijksnacht, als we goed gaan rekenen. Een mooie bekroning op een prachtige dag. Met liefde bezegeld, en voort gedragen in het leven.  Bijzonder kan u ik zeggen.

Een vrucht in mijn buik gelegd.

Om te koesteren en te laten groeien. Mijn borsten pijnlijk opgezwollen, maar  verder gaat het  leven door, zoals voorheen. Niets zichtbaar van buiten, alleen die twinkeling in mijn ogen. Ja ik ben gestopt met roken,  stront chagrijnig, en lever een behoorlijk gevecht met mezelf. De spanning van die strijd wordt in mijn lijf opgeslagen, ik voel hem, pijnlijk. Geen rust meer te vinden, ik hol maar door, mijn spieren strak van spanning, doen pijn wanneer zij zich neerzetten, in het standje ontspanning.

De dag breekt aan

Vandaag de eerste kennismaking met de verloskundige.  Ik ben zenuwachtig kan ik u zeggen, maar toch verheug ik me erop. Onrustig schuif ik op mijn stoel heen weer, heb moeite om te blijven zitten. Ik luister naar de vragen en beantwoord ze één voor één. Dan ineens wordt ik verrast, als ze me vraagt of ik alsjeblieft een paar sigaretjes wil gaan roken. Met vraagtekens boven mijn hoofd legt ze me uit, dat de spanning in mijn lichaam, niet goed is voor mijn kind. Vijf, maar vijf per dag, maar net genoeg om te ontladen. Ik hoor voor het eerst het kloppend hart, van het kind dat ik in mij mag dragen.

Mijn lichaam veranderd.

Mijn buik puilt zich langzaam wat verder uit.  Wat een heerlijk gevoel, ik hoef me niet te schamen. Jaren heb ik hem verborgen voor de buitenwereld, niemand mocht hem zien. Maar nu ineens toon ik hem aan de wereld , vol trots. De wijde truien blijven in de kast, de buik mooi gevormd, mag gezien worden. Het heeft zijn doel, ik draag een kind in mij.

Het gaat goed

Buiten alle verwachtingen om ,dat mijn rug het ergens onderweg zal begeven. Al jaren last van mijn rug maar ik voel me beter dan ooit. Hij houdt zich eigenlijk beter als voorheen, de pijn is stukken minder.  Ik werk door tot zes weken voor de bevalling, iets wat ik echt niet had verwacht, maar hoe heerlijk dat ik het tot zover heb weten te halen.

De voorbereiding kan beginnen.

Het werken is gestopt, de laatste weken, de laatste loodjes, mag ik thuis in alle rust doorbrengen.  De geboortekaartjes wil ik zelf gaan maken, en daar is voorzichtig het eerste begin. Heerlijk knutselend breng ik de eerste week door, genietend van de vrijheid. Even niks meer hoeven doet me goed. Maar na een week, als ik van de wc afkom lijk ik opnieuw te plassen zodra ik weer in de benen kom. Een druppel vocht loopt langs mijn benen, ik voel me wat onrustig.

Na drie dagen

Begint de onrust toch wat groter te worden, en geïmproviseerd  met een glas tussen  mijn benen doe ik wat gymoefeningen in de kamer om wat vocht op te kunnen vangen. Het lukt en ik ben trots op mezelf, maar ik maak me ook zorgen. Het is helder, dat geeft een teken, ik wordt ontzettend bang. Niet nu ik moet nog vijf weken, dit is te vroeg.

De verloskundige komt langs

Ze onderzoekt me, kijkt en ruikt aan het vocht, en geeft me zorgelijke berichten. Ik mag naar het ziekenhuis voor een varentest. Deze zal moeten aanwijzen of het hier om vruchtwater gaat, en zoals ik al verwacht had, bleek dit inderdaad de uitkomst te zijn. Al drie dagen blijk ik via een speldenprikje in mijn vliezen wat vruchtwater te verliezen. En dan lig je ineens vijf weken voordat je uitgerekend bent in het ziekenhuis.

Die nacht beginnen  mijn weeën.

Al vrolijk babbelend met de nachtzuster kom ik de nacht goed door. Maar als zij de afdeling verlaat, begint mijn angst te komen. De weeën lijken ineens heftiger te worden, mijn buik wordt samen met mijn rug en bovenbenen in hevige krampen gezet. Ik lig in mijn bed, met banden om mijn buik om mijn kind te blijven registreren, kan nergens heen. De onrust wordt groter en groter, dubbel geklapt rol ik door mijn bed, zoekend naar een manier om hier doorheen te komen.

Mijn rug doet zo’n pijn,

Ik schreeuw om een paar handen maar als ze me aanraken wordt ik woest. Niets helpt, ik weet niet meer wat te doen , om dit dragelijker te maken. Aan het eind van de dag zit ik er helemaal doorheen. Ik wil slapen, weg van deze wereld, haal dat kind eruit ik wil het niet meer dragen. Ik krijg medicijnen voor de nacht, en heb dan ook heerlijk geslapen.

De volgende ochtend

Wakker maar totaal van de wereld. Ik eet, ben aanspreekbaar, voel de weeën maar tussendoor lig ik heerlijk te slapen.  Ik wordt de hele dag in de gaten gehouden, en tegen vier uur blijkt dat ik koorts begin te krijgen. Dat betekend gevaar voor het kind, kans op infectie, dus inwendig onderzoek volgt. Daar lig ik dan , met volledige ontsluiting in de verloskamer, geen enkele drang om te gaan bevallen, mezelf min of meer verlaten, ik wil alleen maar slapen.

We doen het op eigen kracht.

Al weet ik niet waar ik hem vandaan moet halen. Bij elke wee gaan mijn ogen open, en wordt ik aangespoord om hard aan het werk te gaan. Ik voel me als een stuk vee wat op de slachtbank is gelegd. En af en toe komt er even iemand tussen mijn benen kijken , afstandelijk met de armen over elkaar. Had zij ze daar maar gehouden, want die ene vinger die de boel wou oprekken was net even te veel.

Een oerkreet

Van pijn die het me bezorgde deed mijn been losschieten die door haar assistenten werden vastgehouden, in een rake trap. Geschrokken en aangeslagen vloog ze achteruit, vuile bitch blijf met je poten van me af, ik kan het wel alleen.  Het was ploeteren, en hard werken, ik voelde me zo angstig en alleen. Het was niet te omschrijven elke centimeter voortgang in het geboortekanaal kan ik omschrijven.

Ik was daar aanwezig

Maar ik was er ook niet. Ik was volledig in mezelf bezig om deze klus te klaren. Ik hoorde alles om me heen maar nam niets waar, niets wat daar om me heen gebeurde kan ik vanuit eigen ervaring vertellen. Maar de automatische piloot registreerde elke mogelijke dreiging.  De uitspraak, je mag het nog een keer zelf proberen, daarna gaan we je helpen met de tang, was genoeg dreiging. Een perswee vanuit mijn tenen, mijn laatste oerkrachten, en daar was mijn zoon.

Knip dat was de navelstreng

En meteen was hij vertrokken. Meteen bij me weggehaald om te onderzoeken. Vijf weken te vroeg geboren, die aandacht had hij nodig. Weg was mijn man om te gaan bellen. En ik , ik lag daar moederziel alleen. Ineens klaarwakker en wilde me gaan douchen. Alsof er niets gebeurd was, tikte mijn tijd door.

In euforie komt daar visite

Maar ik voel geen euforie. Keihard heb ik gewerkt, maar nergens zie ik de beloning. Ik wil weg, ik wil vluchten, ver weg van hier. Wordt gek van al die mensen die zeggen dat ik moet blijven, maar waarvoor? Mijn vader neemt mij even apart en spreekt een hartig woordje. Uit ervaring weet ik dat als hij wat zegt ik beter kan luisteren, als een blad aan de boom sla ik om, ik blijf.

En ik ben blij

Dat ik daarvoor heb gekozen. De volgende dag leg ik mijn zoon aan de borst en vanuit mijn tenen bekruipt ineens een gevoel, ja ik ben moeder. Een ieder mens die naast zijn bedje staat , trekt een zorgelijk gezicht, de eerste 24 uur zijn cruciaal. Maar ik , ik ben in rust, verklaar ze allemaal voor gek. Kijk hem vechten, zie zijn kracht, maak je geen zorgen hij komt er wel , het is mijn zoon.

Jaren heb ik geloofd

Dat het de angst was die de bevalling zolang heeft laten duren. Achtendertig en een half uur vanaf de eerste wee. Een waar gevecht om mijn zoon geboren te laten worden. Maar vandaag werd me zomaar iets ingegeven.  Een gedachte, zo sterk aanwezig, waar kwam hij vandaan? Ik kan het jullie niet zeggen, hij was ineens bij me. Het voelt als een weten, waarvandaan hij dan ook kwam.

Het was de oerkracht.

De oerkracht van een moeder, die keihard heeft gevochten. In volle overgave is gegaan, zich heeft laten dragen, door mensen van daarboven. In vertrouwen, een heel diep vertrouwen, op een gevoel diep in haar , die precies wist hoe te handelen.  Het mocht nog niet gebeuren, het was een onnatuurlijk gevecht, tegen geboorte, tegen adviezen van het ziekenhuis, voor mijn zoon. Want ik weet vraag me niet hoe, maar ik weet, dat als ik hem eerder had laten komen hij nu bij zijn zusje in de hemel zou zijn.

Een band zo sterk.

Geen woorden zijn er nodig, in ons dragen we hem mee. Met een onzichtbare navelstreng eeuwig verbonden, een koord die aan je trekt als je hulp is gewenst. Luister naar dat gevoel daar diep van binnen, het is een ongekende kracht die vele levens heeft gered. Twijfel niet aan die intuitie, de kracht  die je als moeder wordt gegeven. 

 

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.