Op de markt is uw gulden een daalder waard. Op de Nederlandse arbeidsmarkt eist de werkgever een daalder en biedt een gulden. Met als gevolg dat een potentiële werknemer zijn kraam voorbij loopt en als zelfstandige begint. Het werknemerschap lijkt hiermee op zijn retour!

© Maria

Bij handel draait het om vraag en aanbod. Zo ook op de arbeidsmarkt. In ons land is de afstand tussen diverse partijen groter dan ooit, waarbij je afvraagt of dit ooit nog goed komt. Er zijn weinig oplossingen voor handen om de boel weer in beweging te krijgen. Niet elke werknemer is immers geschikt als ondernemer en niet elke werkgever is geschikt als baas. Het is mijn inziens dan ook de hoogste tijd voor een verandering, al is het maar om de (eigen) economie op gang te krijgen waarbij de overheid zelf het goede voorbeeld gaat geven.

Afzetgebied
De Nederlandse arbeidsmarkt betreft een grote markt. Eentje, waardoor buitenlanders, van heinde en verre, naar ons land komt. En feitelijk maakt het ook niet uit of je man of vrouw bent, hoog of laag opgeleid, een zwarte of witte huidskleur hebt, als je maar tussen de 16 en 65 jaar bent en bereid om betaalde arbeid te verrichtten dan wel betaalde arbeid aan te bieden. Zelfs het geloof, politieke overtuiging dan wel de sekse geeft hierin geen onderscheid. In welke regio je ook woont, in welke branche je ook werkzaam bent. De diversiteit aan mensen, culturen, tradities, talen, normen en waarden is groot. Zo ook de sectoren waar je werkzaam kunt zijn dan wel de keuzemogelijkheid in vaste of tijdelijke banen, parttime of fulltime, doordeweeks dan wel ’s nachts of in het weekend. Keuze zat! Tenminste, zo lijkt het…
Maar de markt loopt leeg. Werkgevers trekken hun vacatures in. En als ze iets hebben, dan is het tijdelijk en  het liefst een zo goedkoop mogelijke arbeidskracht. Daarentegen blijven vele werknemers met een vaste baan zitten waar ze zitten en kijken nog amper naar de arbeidsmarkt. Uitkeringsgerechtigden lopen er met een grote boog omheen, want als ex-werknemer met een vlekje of een smetje, ook al is die door de werkgever gerealiseerd, wordt vaak gezien als een besmettelijke ziekte, iemand die je liever niet op de glansrijke kleurrijke glossy arbeidsmarkt wenst tegen te komen.

Vastlopen
En als de werknemer een leuke baan vindt, dan veranderd tijdens het sollicitatiegesprek de vaste baan in een tijdelijke. Een uitkeringsgerechtigde komt hiermee geen stap verder in zijn leven.
Dezelfde groep heeft veelal te maken met reïntegratiebureaus, die allerlei trajecten en projecten bedenken om hun brood te verdienen, maar al jarenlang slechts tussen de 30-35% mensen herplaatsen bij bedrijven. En dan nog tijdelijk ook… Maar tijdelijke banen zijn tijdelijke oplossingen en geen langlopende dan wel definitieve.
Ook de politiek biedt geen adequate alternatieven. Veel discussiëren, veel trajecten en projecten bedenken, die hedendaags vooral ten gunste zijn van de werkgever en de overheid zelf, maar zelden voor de werknemer.
Vele uitkeringsgerechtigden komen met de hoogte van de uitkering maandelijks niet meer uit door de alsmaar stijgende (overheid)lasten. Het geeft veel onrust, stress en slapeloze nachten, waardoor er een ziekmakende situatie ontstaat, met weinig uitzicht op een langdurige concrete oplossing.

Werkgevers zoeken flexibele werknemers, in staat om de 24 uurs economie draaiende te houden, te reizen door heel Nederland dan wel naar het buitenland. Zon- en feestdagen worden werkdagen. Extra beloning vallen weg.
Een werknemer wenst naast zijn werk tijd en ruimte te houden voor familie, vrienden, sportclub en een hobby. In het weekend bijtanken, uitrusten dan wel een gezellig feest bijwonen als er sprake is van feestdagen.
Het lijkt wel alsof werkgevers - op dit moment - de gevolgen ervaren van de vele ontslagen van de afgelopen jaren. Ze hebben bij veel mensen een vlekje of een smetje gecreëerd, waardoor de perfecte arbeidsmarkt is verkleind. Sommige regio’s, waaronder Noord en Oost Nederland, zijn zelfs bekend met een matige tot slechte werkgelegenheid. Bij het verliezen van de baan komt de werknemer voor lange tijd op een zijspoor te staan. De kans op een nieuwe baan is gering, tenzij hij bereid is om naar de andere kant van het land te reizen dan wel verhuizen op eigen kosten. Maar een uitkeringsgerechtigde heeft juist geen geld om dat allemaal te doen. Een wachtgelduitkering is geen WW- of WIA-uitkering. Deze rechtsongelijkheid maakt het niet makkelijker. En bij het dwingen om te gaan schoffelen, harken dan wel koffie te gaan schenken al helemaal niet. Al die WIW-, klimop- en bijstandsbaantjes hebben nog nooit tot een structurele oplossing geleid. Ook al die bemiddelingsbureaus en reïntegratiebureaus zetten weinig zoden aan de Hollandse dijk. Maar een hedendaagse uitkeringsgerechtigde is iemand waar zo veel mogelijk geld aan moet worden verdiend. 

Bijstelling 
De overheid zou werkgevers kunnen stimuleren om hun bedrijf in het noorden of het oosten van het land te vestigen. Op de fiets naar het werk is niet alleen erg prettig, maar ook zeer gezond. Het scheelt reistijd, maar ook veel fileleed in de randstad. Werkgevers die knollen voor citroenen verkopen, doen er goed aan een verhuizing, naar één der lage loonlanden die Europa rijk is, te realiseren. Hierdoor maken ze plaats voor bedrijven die wel bereid zijn om de Nederlandse werknemer een stabiele toekomst te bieden.
Om een zinvol leven te hebben en te houden, zou het minimumjeugdloon omhoog moeten of de prijzen van overheidsbedrijven fors omlaag. Om de rechtsgelijkheid te realiseren kan de wachtgeldregeling voor iedereen worden ingezet, want er is nog amper verschil in een persoonlijk afbreukrisico.
Daarnaast zou het een forse verbetering zijn als een uitkeringsgerechtigde zelf over het budget van vijfduizend euro zou beschikken om een eigen reïntegratietraject te realiseren en diensten in te huren van mensen en bedrijven waarvan zij het nodig acht. Reïntegratiebureaus zien de werkloze werknemer dan als klant en zullen op een andere manier hun stinkende best gaan doen. Ook reis- en verhuiskosten, om werk te bemachtigen, dient vergoed te worden, evenals de mogelijkheid voor een extra budget voor omscholing. De zestigduizend euro voor een buitenlandse student inzetten voor de eigen Nederlandse premie- en belastingbetalende burger. Desnoods de buitenlandse werknemers stimuleren om in land van herkomst een eigen bedrijf op te zetten. En dit allemaal zorgt er voor dat de arbeidsmarkt na verloop van tijd er een stuk beter uitziet voor een werknemer!

Reageren?