Langzaam neemt de dag afscheid van ons. De maan begint voorzichtig met schijnen. Ik wil het niet. Ik zou willen dat het een bewolkte nacht was. Een donkere nacht, waarin de schaduwen overheersten. Plots valt mij op hoe, juist terwijl de maan schijnt, de schaduwen verdonkeren.

De nacht van het dilemma

Klik hier om te lezen wat vooraf ging.

Langzaam neemt de dag afscheid van ons.

De maan begint voorzichtig met schijnen. Ik wil het niet. Ik zou willen dat het een bewolkte nacht was. Een donkere nacht, waarin de schaduwen overheersten. Plots valt mij op hoe, juist terwijl de maan schijnt, de schaduwen verdonkeren. Hoe helderder de maan, hoe zwarter de nacht. Kan dit een teken zijn? Een teken van de goden? Ik denk erover na, laat het op me inwerken. De slaap is ver te zoeken. Deze nacht, deze laatste kans zal ik niet verslapen. Wat moet ik doen?

Twijfels wringen in mijn binnenste.

Ik stap uit bed, loop mijn slaapkamer uit. Ik blijf stilstaan in de deur, op de drempel die binnen en buiten scheidt. Scheiding tussen hart en hoofd. De maan schijnt. De liefde brandt. De schaduwen verdonkeren. Het leed lijkt groter. Kan dat zo zijn? Zou Aphrodite me dit duidelijk willen maken? Ik weet het niet. Rusteloos dwalen mijn ogen door de tuin. De schaduwen onderscheidend van de bomen en bloemen. Mijn ziel is dwalend tussen Damianos en Aykan. Tussen de veiligheid en de onzekerheid. Wat zijn in beide gevallen de gevolgen? Wanneer ik trouw met Damianos, zal ik in mijn hart altijd pijn blijven voelen om Aykan. Ik weet niet hoe alles zich zal ontwikkelen. Ik weet niet hoe de houding van hen allebei zal zijn, ik weet niet of ik mijzelf in de hand kan houden. Maar wanneer ik wegvlucht met Aykan, zullen de gevolgen zonder einde zijn. Mijn hele leven zal veranderen. Veranderen? Dit leven zal voorgoed voorbij zijn. Ik zal niet langer zijn wie ik nu ben. Ik zal een nieuw persoon worden, in een nieuwe omgeving en in een andere stand.

Ik schrik op van een zacht geluid.

Geschuifel. Ik zie een schaduw langs de muur vlammen. Een schaduw die anders is dan die van de anderen. Gejaagd haal ik adem. Wie is er, op dit uur, in de tuin? De schaduw komt langzaam dichterbij. Sluipend, in het verborgene. Hij of zij wil niet gezien worden. Ik lees het af aan de manier van lopen. Snel doe ik een stap terug. Alle duidelijkheid verdwijnt langzaam uit mijn leven. Er gebeuren dingen om me heen die ik niet kan bevatten. De schaduw komt dichterbij. Het is een mannenfiguur, ik kan het zien. Geleidelijk komt hij in mijn richting. Hij staat slechts een paar stappen van me af. De angst beneemt me de adem. Wie is hij? Heeft hij me gezien? Ik sta doodstil. Een verkeerde beweging zal me verraden.