De spiegel. Iedere dag kijkt ze erin, maar nooit heeft ze gezíén. Nu is het tijd om te zien, te erkennen. Kan ze dat?

"De spiegel.

'Als het voor het oog maar geen vragen opwekt', dacht ze bij zichzelf. Ze pakte de foundation en poetste verwoed haar blauwe plekken en striemen weg. De hooggesloten blouse met lange mouwen verbergt haar vleesgeworden pijn. Zich ontdoen van het gif dat eten heet, kon ze inmiddels geruisloos.
Geen vragen, geen problemen. Je ziet niets, er ís niets. Klaar.

Routine, rituelen.

Dag in, dag uit. Ze herhaalt ze, vindt ze fijn. 't Geeft haar houvast, 't geeft haar zekerheid. Geen vragen, geen problemen. Geen noodzaak te veranderen. Totdat hij haar vastpakte, om niet meer los te laten. Hij greep haar vast, met een vastberadenheid die haar deed denken aan haar routines. Om niet meer los te laten. Hij greep haar, schudde haar door elkaar. Het greep haar naar de keel; benauwend en eng dichtbij. Niemand was eerder zo dichtbij gekomen. Ze wilde lucht, snakte naar adem... Wat nu?

Hij was gekomen om te blijven.

Hij ging niet meer weg. Daar moest ze maar aan wennen. Maar er zouden dingen moeten gaan veranderen. Hij nam haar mee, hield haar de spiegel voor. Ze zei wel dat ze keek, maar ze zag niets. Dat had hij gezien, hij wist het wel. De ontkenning van het verdiet maakte hém verdrietig, raakte hem diep en hard. Zij wist dat ze schuld had, maar kon niet anders dan vervallen in gewoonten. Nieuwe tekens aan de wand, nieuwe wonden die misschien niet meer zouden helen.

Toch hield het stand.

Hij gaf niet op, dat zat niet in zijn aard. Hij leerde wél hoe hij moest omgaan met teleurstellingen, met verdriet, onrecht, pijn. De spiegel werd weer voorgehouden, en hij liet zich niet meer afwimpelen. Ze keek, moest kijken, todat ze zou zien.
Hij was onverbiddelijk, zij brak. Langzaam ondeed ze zich van  haar kleding, pelde haar lagen af. Steeds dichter bij de kern.. steeds dichter bij haar échte waarheid, haar échte ik. Verborgen onder een hoop aan oud zeer, verleden, pijn en verdriet. Lagen van trauma's, lagen van gemis en onbegrepenheid. Hij hielp haar met afschudden van de lagen die ze niet meer nodig had. Zij had de pijn niet meer nodig.

Haar naaktheid was een pijnlijke aanblik.

Was dit nu wie ze was? De fragiliteit van haar wezen deed haar sidderen. Ze wist niet wat ze moest denken, vinden, voelen. Ze wist even helemaal niets meer. Ze wilde schreeuwen, slaan, schoppen. Krijsen, dat het niet eerlijk was. Maar het paste niet meer. Het hoorde niet meer bij wie ze was. Wie ze geworden bleek. Wie ze eigenlijk altijd geweest is, stiekem, heel diep van binnen.

Hij had tranen in zijn ogen, van blijdschap. Van trots.  Hij had haar altijd al gezien. Nu zij nog. Dát zou de sleutel zijn, naar hun geluk. Het was mogelijk, als zij zichzelf maar zou herkennen. Erkennen wie ze werkelijk is. Dán, dan kunnen zij samen zijn. Pas dan kon hij van haar houden, in alle eerlijkheid en oprechtheid die hem eigen was.

Ze zijn een eind op weg. Maar pas als zij al haar maskers durft te laten zakken,
zullen zij echt samen zijn."

 

 

Huilend sluit ze haar dagboek. Ze heeft nog een lange weg te gaan..

 

 

mandy, januari 2012
Website: http://meneervink.nl/mandy
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.