Soms op onverklaarbare wijze, vanuit het niets aan je onthuld

Ik sluit de deur achter me.

En begeef me naar mijn auto om mijn reis te beginnen. Zachtjes rijd ik de straat uit , naar de weg die mij naar mijn bestemming leidt. In de verte zie ik een donker gevaarte op de straat liggen, als een brok sneeuw die onder een auto uitgevallen is. Ik zoek mijn plaats op de weg, om het in het midden te overrijden. Als ik vlak bij het gevaarte bent, krijgt het plots ineens vleugels. Het klapwiekt om omhoog te komen, maar het is te laat. Stil verdwijnt het onder mijn auto. Ik voel een paniek, en kijk rusteloos om me heen. Ik zie achter mijn auto nergens een aangeslagen vogel verschijnen.

Ook om me heen.

Vliegt nergens in paniek een vogel rond. Ik hap naar adem, en heb het zweet in mijn handen. Mijn gedachten gaan als een razende tekeer. Ik heb toch echt een vogel onder mijn auto zien verdwijnen. In de vorm van een zwarte duif, zag ik hem klapwiekend met zijn vleugels. Waar is die vogel zo plots heen gegaan. Ik probeer het voorval te vergeten, maar de hele dag blijft die vogel door mijn hoofd heen spoken. Een duif, een zwarte duif weliswaar,  nog nooit heb ik een zwarte duif gezien. Op de onverklaarbare wijze waarop hij is verdwenen, kan ik er waarschijnlijk van uitgaan dat het geen levende is geweest. Ik denk dat ik zelfs kan zeggen dat ik de enige ben die hem heeft gezien. Het is een boodschap , alleen voor mij, maar hoe moet ik die boodschap duiden.

Was het een totem van mij

Die zich voor mijn ogen openbaarde.  Misschien was het wel een reistotem die afscheid van me kwam nemen. Tenslotte gaat een reistotem maar een poosje met je mee, totdat je de lessen hebt geleerd, die hij aan je kwam openbaren. Of was het een boodschaptotem die een boodschap of een waarschuwing aan me gaf. De tijd waarop die bij me was, was immers van zeer korte duur. Enkele luttele seconden, zeg maar. Het zou ook maar zo mijn schaduwtotem kunnen zijn, want een angst was toch wel wat hij enigszins openbaarde. Paniek kan je eigenlijk wel zeggen, bij het niet kunnen terugvinden van de vogel die onder mijn auto verdween.

Eenmaal thuis zet ik me neer.

Nog steeds in de ban van het gebeuren. Ik pak  mijn grote boek van dieren , en zoek op wat de duif mij kan vertellen vandaag.
De duif staat symbool voor het haarfijn op kunstzinnige wijze weergeven wat zij zonet nauwlettend heeft geobserveerd. Het penseel ligt in haar hand. Zij tracht weer te geven wat tot haar gekomen is. Zij speelt met kleuren en vormen en laat goed tot zich komen om het dan te reproduceren.
Open bloeien roept de duif je toe . “trek het allemaal open : je ganse wezen, je talentenregister, je inhoud, en toon wat je in je hebt. Verberg je niet langer maar pak ermee uit! Geven ! Produceren. Als de koe die heerlijke melk geeft, als de mens die dekens maakt van wol of katoen.

Geïnspireerd.

Ik voel me geïnspireerd en kan me niet meer bedwingen.  Ik haal een doek tevoorschijn en wat verf, en strijk met mijn penselen. Kleuren mengen zich op mijn bord, op mijn doek verschijnen kleuren. Ik ga op in de inspiratie, van een nieuw schilderwerk. Nog steeds in de overtuiging dat ik echt niet kan schilderen, laat ik me gaan. Uiteindelijk kijk ik verwonderd naar het resultaat, en vraag me af wat dat zal zeggen. Ik ben er nog niet uit, ik zie zoveel , maar alles is in mijn eigen interpretatie. Vandaar dat ik jullie uitdaag om te kijken om te voelen, om mij te vertellen wat je erin ziet.

 

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.