Je trouwdag moet de mooiste zijn van je leven, daarbij hoort de mooiste bruidsjapon.

Mijn eerste trouwjurk

Toen ik de eerste keer ging trouwen, wilde ik natuurlijk de mooiste trouwjurk! Maar veel keus had ik niet. Het geld, wat ik gemeend had gespaard te hebben, bleek er niet te zijn. Dus vervoerden mijn ouders me naar een dumpzaak, die trouwjurken verkocht tegen een zacht prijsje. Daar waren jurken bij, die ik van mijn salaris gemakkelijk kon betalen, dus moest ik er maar één uitzoeken binnen die prijsklasse. Je zult denken, daar had je toch voor kunnen sparen? Ja, ik dacht dat ik dat deed, maar het ingeleverde salaris wat mijn ouders voor me zouden sparen, hadden mijn ouders opgemaakt, dus dat was een flinke tegenvaller.

 

 

De jurk, die ik uitzocht, was niet mijn droomjurk, maar ik nam er maar genoegen mee. Het had een kort sleepje en een mooie roesel daarlangs genaaid. Ik kon er wel mee voor de dag komen.
Jammer genoeg, viel ik behoorlijk af, in die tussentijd, dus de jurk was erg ruim op mijn trouwdag. Nee, de service van een bruidszaak had ik niet, dus innaaien of vermaken zat er niet in.
Evengoed zag het plaatje er wel aardig uit. Tot bij het stadhuis. De fotograaf vroeg me even om te draaien voor een foto, hij ging daarbij op mijn sleep staan. Ik hoorde het scheuren  en ja, ik zag dat er een groot stuk van de roesel was afgescheurd. Met een sluitspeld hebben we het weer een beetje bij elkaar gehaald, maar misschien was het een voorteken?

Waarschijnlijk wel, 27 jaar later gingen we scheiden.

 

De tweede trouwjurk

Toen mijn tweede partner zich aandiende, besloten we te trouwen. Mijn bedoeling was niet om weer een bruidsjapon te kopen, maar een leuke jurk, die volgens mij ook beter gepast zou zijn voor een tweede huwelijk. Maar tijdens onze zoektocht kwamen we langs een bruidszaak, die opheffingsuitverkoop had. Voor de grap gingen we naar binnen, ik wilde wel kijken of zij iets hadden wat gepast was voor die dag. Ik zocht tussen wat gekleurde japonnen, toen de verkoopster mij riep en me een prachtige witte bruidsjurk liet zien. Volgens haar was dit echt iets voor mij, mijn figuur kwam er vast  heel goed in uit. Ik had toen maatje 38 en de jurk was uitzonderlijk mooi. Het was een mooie strapless jurk, heel mooi getailleerd en er waren witte kraaltjes op het bovenstukje genaaid. Over de wijde, lange rok, lag een dun laagje kant, die het geheel nog meer verfijnde. 

 

 

Nee, dat kon toch niet, ik was de 40 allang gepasseerd, zou ik dan nog in zo'n jurk kunnen trouwen? Maar de verkoopster bleef aandringen om alleen maar even te passen. Ik deed dit dan ook maar even, om haar gerust te stellen. Maar toen ik mezelf zag in de spiegel, schrok ik van mezelf. Wat was ik een mooie vrouw in die jurk. Mijn aanstaande man kwam ook even kijken, hij was verrukt, ik leek wel een prinses, zei hij.

Zo liet ik me overhalen om de jurk toch te nemen.
Een paar weken daarna, konden we onze bruidskleding halen, keurig werd de japon afgeleverd in een hoes, met een rits. Maar op mijn huwelijksdag, toen ik de jurk aan wilde doen, ontdekte ik, dat de jurk tussen de rits had gezeten. Er zat een groot gat in de jurk. Met naald en draad, probeerde ik de schade een beetje minder zichtbaar te doen lijken. Maar waarschijnlijk was dit ook al een voorteken?

Ja, ik denk het wel, 3 jaar later waren we alweer gescheiden.

 

 

De derde trouwjurk

Ik ontmoette mijn derde partner. Ook wij besloten om te gaan trouwen. Maar nu, helemaal alleen, zonder feest, zonder getuigen die ons kenden, gewoon samen, met een getuige van het gemeentehuis. Ik kocht daarvoor een mooie, goedkope, witte zomerjurk. Een jurk, die ik nu ook nog regelmatig draag, hij ging niet stuk, ik knoeide er geen wijn of taart op, het was een mooie, maar ook functionele jurk. Zou dit een voorteken zijn?

Ik hoop dat dat zo is! We zijn inmiddels 5 jaar samen en 4 jaar daarvan getrouwd.

3x is scheepsrecht!

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.