De afstand wordt opgevoerd, en mijn grens wordt duidelijk gemaakt. Een goeie oefening door weer en wind.

De man met de hamer

Het is 24 december en eigenlijk was het de bedoeling om met mijn vrouw mee te rijden naar het strand van IJmuiden waar zij toch al naar toe moest. Zij zou me daar afzetten ik zou daar vandaan naar huis rennen. 21 kilometer ongeveer, mooie afstand.
Het alternatief waarover ik aan het denken was, was om naar het strand te gaan en een flink eind over het strand te rennen, als voorbereiding op de halve marathon van Egmond.
Mijn vrouw vertrok echter wel heel erg vroeg vanochtend, dus besloten we de plannen om te gooien.
Het werd een rondje "De Marken", in de buurt van Oostknollendam, ergens in de middag. 'Rondje' klinkt klein, maar google-maps kon er geen kortere route vinden rondom dat meer dan die route van 21 kilometer. Nou ja, dat was ik toch al van plan dus vooruit dan maar.
Met de fiets richting een willekeurig beginpunt van de ronde en starten maar weer.
Mooi weer, zin in. In het begin weer even de spieren warm krijgen, maar even later loopt het allemaal weer lekker.
Ik kom door plaatsjes waar ik nog nooit eerder ben geweest (of bewust geblokt in mijn herinnering ;-) en het is er weer charmant. Pittoreske huisjes en huizen waarvan de hal alleen al net zo groot is als die pittoreske huisjes.

 

Doodlopende weg...?

Even later kom ik uit op de kruising waar ik naar links moet volgens het plattegrondje wat ik vanuit google-maps overgetekend had op een papiertje en ja hoor, daar gaan we weer. Een bord doodlopende-weg en geen onderbord te vinden waarop iets staat als 'behalve voor Roparunners'...
Wat moet je daar nou mee? Rechtdoor kan niet want die route ken ik niet en de kans is groot dat je dan op 35 kilometer uit gaat komen, maar een doodlopende weg in lopen is ook niet zo handig.
Gelukkig lopen verderop een paar mensen met een hond en ja hoor, die weten me te melden dat de weg niet echt doodlopend is, ik kan gewoon een eind verderop het fietspad volgen en dan zou ik wel bij het kanaal uit moeten komen.
Gelukkig.
Ten tijde dat de google-maps-foto's gemaakt werden, bleek er overigens wel nog een onderbord op gezeten te hebben...

Ik volg de doodlopende weg, volg het fietspad en kom uit bij het kanaal. Ik denk dat ik nu ongeveer op de helft van mijn rondje zal zitten en maak een haakse bocht naar links.
Hé, waar komt die wind in ene vandaan? Pff, die viel even tegen. De conditie houdt het echter nog prima dus niet zeuren, doorlopen. De omgeving is mooi en de muziek doet het nog (wederom les 29 van S2R).
Na een uur en 10 minuten is les 29 afgelopen en springt hij automatisch over naar les 16 (shuffle-modus). Tijd om even te stoppen, en een (bewogen en verwaaide) foto te maken. Ik denk dat ik ruim over de helft ben (volgens de les zou ik 10km gerend moeten hebben, maar ik heb een hoger tempo). Nog een kilometer of 7 te gaan, gok ik.
Ik gooi het volgende bericht dan ook de twitterlucht in:

"Sjongejonge, hopen op minder tegenwind tijdens de #roparun, en weer door, nog iets van 7 km."

Even later besluit de zon het voor gezien te houden, het wordt donker, wat zeg ik, het wordt heel erg  donker, het wordt koud en mijn lijf begint het voor gezien te houden. Zonder dat ik het in de gaten had, ben ik blijkbaar ingehaald door de man met de hamer die me een flinke klap heeft gegeven.
Klein stukje wandelen, en vast les 29 nog maar eens aanzetten.
Bij dat witte paaltje daar, daar ga ik wel weer rennen.
"Oh, dat witte paaltje heb ik wel heel snel bereikt, nog een klein stukje wandelen, bij die lantaarnpaal ga ik wel weer rennen".
Stukje rennen. En weer een stukje wandelen, bij dat hek daar ga ik wel weer rennen...

 

Waa-haar-heen, lei-heidt de weg...

Het wordt een lang stuk langs een donkere dijkweg waarbij ik geen flauw idee heb waar ik ben. Ik zit op de goeie weg, maar zie niet waar de weg helemaal naartoe gaat. Ik zie alleen maar landerijen en de bebouwing lijkt ver weg te zijn.

"Waarheen leidt de weg" van Mieke Telkamp, komt in ene in mijn gedachten op. Er verschijnt meteen een lach op m'n gezicht. De doodlopende weg overleefd en dan nu aan dat nummer moeten denken. Grappig. Maar niet grappig genoeg om me weer aan het lopen te krijgen.

Eigenlijk heb ik niet zo heel veel zin meer.
Nog maar een stukje. Rennen, wandelen, toch maar rennen, en weer wandelen. Evy zegt dat ze fier op me is en dat ik het kan. Evy moest op dat moment maar even haar mond gaan houden, ik kan helemaal niet meer.

En eindelijk kom ik bij de kruising die ik hoopte te gaan zien, nu weet ik waar ik ben. Nog een lang recht stuk en dan ben ik er bijna.
Nog 3 keer stop-en-start en dan ben ik eindelijk weer bij mijn fiets. 20km, in iets minder dan 2 uur. Die 10 per uur klopt dus wel, maar jammer van al die wandelpauzes. Was duidelijk zo'n 5 kilometer te ver vandaag.
Een koude fietstocht naar huis, snel een bak koffie om warme handen te krijgen en dan onder een hete douche.

Viel tegen vandaag, maar ben blij dat ik het gedaan heb. Duidelijk signaal dat er nog getraind moet worden.

En daar doen we het voor.

Goedendag,
mijn verhalen staan vrijwel allemaal in het teken van de Roparun, een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam wat als hoofddoel heeft om geld in te zamelen voor mensen met kanker.
Met mijn verhalen laat ik anderen weten hoe het gaat met mijn voorbereidingen en alles wat daarbij komt kijken.
De Xpoints die ik opgebouwd heb aan de start, worden allemaal gedoneerd aan de Roparun.
Ik vind het leuk als je mijn stukjes leest, maar nog leuker als je reageert. Als je nog geen lid bent van Xead, kan je helaas niet reageren.
Lid worden is echter simpel, dat kan via deze link.
Als je dat doet kan je reageren, als je daarnaast binnen 2 weken zelf een artikel schrijft dat gepost wordt, dan levert dat extra xpoints op en steun je zelf dus ook de mensen met kanker!
Lees en schrijf je mee?!

1e artikel
vorige | volgende

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.