Ik wil niet teveel verklappen van dit korte verhaal.

De logeerpartij in de kelder

Hier onder de grond komt het schijnsel binnen van een halve maan. Door zwiepende takken veranderen schaduwen op muren. Harde tikken, vallende eikels op golfplaten naast het huis, geven kriebels in mijn buik.  Hoor het bulderen van de wind. In de verte licht de hemel enkele seconden op, geluid blijft achterwegen,  stop het tellen met een gerust hart.
Keer mij af van het raam en neem het inventaris in me op. De deur is afgesloten, op slot, niemand kan zomaar binnen komen, maar  kan ook niet naar buiten. De kou hierbinnen gezakt in de grond geeft mij een gevoel van onbehagen.  Gereedschappen hangen dwangmatig aan de wand in getekende vormen.

De cirkelzaag trekt keer op keer mijn blik,  pompt mijn boezem vol met angst. De tafel in het midden doet mij trillen. Zie spoken van gevallen vrouwen liggend op de plank. Ik waan mij op een podium van een luguber boek. Wie woont hier boven hoe lang al in mijn kring, hoe achteloos gestoken in een wespennest. De luchtig afgesproken logeerpartij krijgt een zware lading. Let op alle geluiden in het huis, filter huishoudelijke taferelen, verder blijft het stil.  Snel controleer ik  de lading van mijn telefoon,  zie het balkje in oranje en voel de drang om te kiezen voor een vlucht. Proef gal achter in mijn keel een misselijk makende beklemming maakt zich van mij meester. Nogmaals staar ik naar buiten striemend slaat nu de regen tegen het glas,  het ontneemt mij zicht op een uitbraak. Hier in de droogte opnieuw wikken en wegen,  verlangend kijkend naar een heerlijk droog matras, voel mijn knikkende knieën en weet dat ik  niet ver zal komen. Welk duister verhaal is hier te beleven? In weer en wind of een nacht met open ogen in afwachting van voeten op de trap.

Mijn fantasie gaat met me op de loop en ik neem het besluit om verder te inspecteren. De grond zonder spat, de vuilnisemmer leeg, geen geur van zweet in angst. Is deze kelder gewelddadig schoon en netjes of kijk ik door ogen van een sloddervos.  Misschien een wapen  zoeken, ik  ga voor de bijl, in gedachte een schedel splijtend. Geef me over, leg  mij  neder op een schoon laken, kapot van indrukken van de afgelopen dag.  Denk terug aan gesproken woorden, voel de warmte en vriendschap van deze net geleerde man. Is  hij ongekend?

Vertrouwen overwint  macabere gedachten mijn oogleden aanschouw ik aan de binnenkant, zie niets meer vliegen.

Plots schrik ik wakker hoor de gevreesde stappen in mijn oor. Een krakende deur ontsluit zich, een bundel licht  verschijnt in mijn wijd open gesperde ogen. Zijn uitdrukking niet aanschouwbaar,  ontnomen door plotselinge felheid in het duister. Een gewicht belandt op mijn lichaam het voelt zacht als een welkome warmte. Zachte lippen kussen mijn voorhoofd. Zijn heldere hartelijke stem met mooie woorden klinkt,  de reden waarom ik hier ben beland  “Ik was bang dat je het koud zou krijgen hier heb je mijn deken”.
Met een diepe zucht weg zakkend onder een deken van bekende mensenkennis, met  inschatting van onschatbare waarde dit hart  gevonden.  De nieuwe dag kondigt zich aan door geel schijnsel van de zon door schoon gespoelde ramen.  Lachend sla ik deze prachtig ingerichte kamer zonder demonen gade in het licht. Voel behoefte aan een nieuwe ontmoeting en beklim de trap met rasse schrede.  Zet me neder achter het dampende bakje troost, tik mijn eitje en  samen eten we toast op deze mooie dag in kennis.

 

© kikafonie

P.S. Jack je hebt een geweldige kelder, zeer comfortable en ik ben geen seconde bang geweest, het woord in de kelder slapen gaf me de inspiratie als ook je prachtige gereedschap. XXX kika.

Zie hier het keurige gereedschap van Jack!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.