Een bijzondere kroeg van een bijzonder mens

Iedereen noemde haar tante Sjaan, dat wilde ze zo.
De mensen moesten zich thuis voelen, zei ze altijd.
Haar kroeg was dan ook geen doorsnee kroeg het was meer een huiskamer.
Tante Sjaan draaide de kroeg in haar eentje.
Haar man was overleden toen zij midden in de dertig was.
Aangezien zij afhankelijk was voor haar inkomsten van de kroeg had zij het overgenomen.
Voor het overlijden van haar man was ze nooit te vinden in de bar.
Inmiddels stond ze alweer meer dan vijfendertig jaar achter de toog.
Ik pieker me suf wat de naam was van de kroeg, het gekke is ik weet het niet meer.

Je ging naar tante Sjaan, of je zat bij tante Sjaan.
Ze was iemand met een groot hart, als een moederkloek ontfermde ze zich over de verworpenen der aarde.
In de ogen van tante Sjaan was iedereen gelijk.
Mensen met geld of een mooie baan konden haar niet imponeren.
Dat waren mensen die meer geluk in het leven hadden gehad dan een ander.
Steevast werd iedere bezoeker begroet met een welgemeend hartelijk 'Ha gezellig dat je er bent'
Het publiek dat bij tante Sjaan in de huiskamer was een bonte mengeling uit alle lagen van de bevolking.

Zo was er Albert-Jan die iets hoogs was bij een bank.
Gerrit die al jaren in de WAO zat.
Herman die slachtoffer was geworden van de bezuinigingsdrift in de psychiatrie.
Voor mij was het niet duidelijk of hij nou patiënt of hulpverlener was geweest.
Annie die in het 'leven' had gezeten.
Paul een notoire alcoholist die leed aan het Syndroom van Korsakov.
Greetje die een kraampje in kleren had gehad op de Albert Cuyp.
Jeanette een bekakt dametje uit de advocatuur.
Allemaal waren ze dagelijks te vinden bij Tante Sjaan.

Tante Sjaan straalde een bijzonder soort rust uit.
In al die jaren dat ik er kwam is er geen enkel onvertogen woord gevallen.
Ruzies waren er niet wel verschil van mening.
Af en toe probeerde Herman zijn argumenten kracht bij te zetten door met de vuist op tafel te slaan.
Vaak was dan een blik van tante Sjaan voldoende om Herman in te laten binden.
De muziek stond altijd zachtjes aan.
Mensen hoefden ook niet met stemverheffing tegen elkaar te spreken je kon elkaar goed verstaan.

In elke twee zinnen van tante Sjaan gebruikte ze minimaal 1 keer het woord gezellig.
Alles moest gezellig zijn. Ha gezellig of doe jij eens gezellig.
Mag ik nog een biertje tante Sjaan? Ja natuurlijk gezellig.
Zij zorgde ook altijd voor gratis gezellige hapjes.
Een gezellige bitterbal, een gezellig plakje ossenworst, een gezellig bakje pinda's.

Tante Sjaan fungeerde ook als psycholoog.
Albert-Jan die zich echt wel een professionele psycholoog kon veroorloven sprak graag met tante Sjaan.
Alles kwam aan bod zijn huwelijk, problemen in de raad van bestuur.
Tante Sjaan had overal een antwoord op.
Meestal waren haar oplossingen van een diepzinnige eenvoud.
Ik heb Albert-Jan wat keren opgewekt de deur uit zien gaan na het luchten van zijn hart.
In de deuropening staand bedankte hij tante Sjaan nogmaals.
Zij antwoordde altijd hetzelfde terwijl ze naar hem zwaaide 'het is goed Albert, tot de volgende keer jongen, het was weer gezellig'

Voor een ieder die het nodig had was tante Sjaan de moeder hen.
Zij paste op haar kuikens.
Een van haar zorgenkindjes was Gerrit, 'hoe moet het toch met jou als ik er niet meer ben'
Gerrit haalde dan z'n schouders op 'je bent er toch nog'
Gerrit had een kromme rug, tussen zijn schouderbladen had hij een bocheltje.
Om dat niet op te laten vallen had hij al op jonge leeftijd zichzelf een beetje kromme houding aangemeten.
Met als gevolg dat op latere leeftijd de boel vergroeid was.
Gerrit keek iedereen aan met een wantrouwende blik, het hoofd schuin en de kin op de borst.
Hij had zijn vast plek tegenover de bierpomp, niemand anders mocht daar zitten.

Op een dag kwam Gerrit zonder ondergebit binnen.
Ha gezellig Gerrit werd hij begroet door tante Sjaan.
Ze zette een glas op de bar, hierin zat een gebit dat lachend zweefde in een waterige vloeistof.
'Dat heb je gisteren hier laten slingeren”
Snel griste Gerrit het gebit uit het glas en stopte het in zijn mond.
Verbaasd keek hij op, mijn gebit smaakt naar jenever.
Klopt zei tante Sjaan, het heeft de hele nacht in de jonge klare gestaan, dan wordt het ook een keer ontsmet.
Snel pakte Gerrit het glas en sloeg het in een teug achterover, 'ja tante Sjaan drank is drank'.
'Wat ben je toch een viespeukie' zei tante Sjaan vertederd.

Ik was er al een aantal jaren niet meer geweest, zou tante Sjaan nog leven?
Op een middag besloot ik er weer eens langs te gaan.
Met mijn auto reed ik er langs.
Het café was weg op de pui stond te lezen dat er nu shoarma werd verkocht.
Voor het raam meende ik Gerrit te zien zitten, een man met een kromme rug lurkte aan een flesje bier.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.