Wie wil er lezen over de pijn van een bevalling? Wie wil er nog terugdenken aan de pijn van je bevalling? Er gebeurt zoveel meer. Ik koester de leuke dingen!

 

 

Mijn eerste bevalling

Ik had al een hele nacht door huis gezworven, had geen rust. Mijn buik deed raar. Vond het tijd om te gaan bellen. Vertelde me hoe ik me voelde en kreeg als antwoord: ga maar naar het ziekenhuis maar doe maar kalm aan.

Ik wekte mijn man en hoe dom kon ik zijn, ik zei erbij we kunnen rustig aan doen.

Hij maakte een ontbijtje, niet voor mij dat verdroeg ik niet. Zat aan tafel met zijn koffie en zijn broodje. Ik keek hem aan met vragende ogen.

We konden toch kalm aan doen! 

In het ziekenhuis was alles weer over. Mijn buik tot rust. Nou lekker dan straks mag ik weer onverrichterzake  naar huis. Maar ik was toch dusdanig getransformeerd dat ik mocht blijven. Ze zouden me een handje helpen. Ik lag aan de monitor en zag pieken en dalen. Wat een opluchting als de top weer was bereikt. Loop liever naar beneden.

Mijn man las de voetbal-international, ieder zijn ding. Hielp me naar de pieken, en las tijdens de dalen. Ik droomde tijdens de dalen over het einddoel van de reis. Hoe zou het zijn, wat zal het worden, hoe zou het eruit zien. Mijn man moest naar de w.c. maar dat ging mij te ver. Ik kon toch ook nergens heen. Dit kan ik niet alleen. Hij zorgde kort voor vervanging.

De spanning steeg, er kwam een vrouwelijke arts kijken naar mijn vorderingen. Ik zie haar nu nog voor me. Wat een vreemde vogel. Kanariegele broek aan, papagaaien in haar oren en kwetterde ook nog eens als een koolmee. Zelfs haar naam was grappig, maar is mij ontschoten.

Ze doorbrak wel de spanning, kon me nog beheersen maar toen ze de kamer uit ging lagen wij in een deuk.

 

Uiteindelijk was het dan zover. Mijn eindbestemming werd bereikt. Wat was ze mooi, wat was ze lief, wat huilde ze hard!

Ik kreeg haar op mijn ingezakte buik en alle pijn was vergeten.

Mijn man mocht haar voor het eerst aankleden. Het pakje wat ik had gekocht voor deze gelegenheid was mooi maar OH zo onhandig.

In de maxi-cosi op naar huis en dan……………ja en dan.

We hebben haar laten zitten tot dat de kraamhulp kwam en vertelde hoe nu verder.

Ik zie ons nog zitten op de bank, kijkend naar dat mooie wonderlijke kleine wezentje niet wetend wat er mee te doen. Bang haar te breken.

 

Mijn 2e bevalling

Minder komische momenten want het was voorbij in een poep en een zucht.

Weer in de ochtend, na eigenlijk wel een relaxte nacht in zoverre dat mogelijk is met zo’n buik voor je waar je niet even lekker op kan liggen.

Ik belde toch, want het was meteen wel heftig. Ik was rustig aan de telefoon en belde zelf. De verloskundige trok de conclusie dat we weer rustig aan konden doen. Onze dochter werd opgehaald door opa en oma. Je weet maar nooit misschien ging ik toch nog wel schreeuwen.

De verloskundige kwam op haar route toch alvast even langs om te kijken hoever het was. Ze is niet meer weggegaan.

Mijn man ging koffie zetten, ik had ook wel zin in koffie maar dat mocht niet, mijn man ging brood smeren. Mijn man ging……………..

Blijf nou eens hier en pak mijn hand, doe niet zo onrustig het komt wel goed.

Ik werd opnieuw teveel afgeleid en werd naar de douche gestuurd, helemaal alleen.

Maar dat wilde ik nou net niet.  Ik voelde onder de douche dat het zover was.

Ik schreeuwde om gezelschap, dit wil ik niet alleen

Samen hebben we nog 5 minuten moeten strijden en daar was hij.

Weer zo’n mooi wonderlijk klein wezentje. Wat was hij mooi, wat was hij lief, wat was hij kaal en oh zo stil. Grote stille ogen keken mij aan en alle pijn was weer vergeten.

Dit keer wisten we wat we moesten doen. Onze dochter moest terugkomen

Met zijn vieren op het bed.

Een gezin geboren.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.