Ik weet niet of ik je dit keer moet bedanken Verbijsterend want dit vind ik een hele moeilijke uitdaging. Vooruit ik doe een poging.

 http://www.xead.nl/schrijfopdracht-kruip-in-de-huid-van-een-voorwerp

De uitdaging aangenomen ben benieuwd of het wat is.

 

 

De klok tikt door 

 Dag in dag uit hoor ik mijn eigen tikken, het tikken van mijn hart. Echo’s in mijn hoofd ik ben ze zo gewend dat ik ze zelf niet meer hoor. Ze klinken als zachte tikjes tegen blik . In een strak ritme loop ik maar door dag in dag uit, geen pauze heb ik nodig ik tik liever onafgebroken door. Ik prijs mij gelukkig met mijn prachtige volle geluid. Elk half uur hoor ik slechts één keer mijn timbre een donkere volle toon, trillend door mijn houten lichaam. Elk uur verheug ik me om mijn hoogste punt. Het ultieme genot als al mijn armen wijzen naar de Twaalf. Ik smeer mijn keel en laat mijn mooiste lied horen, ik voel me als een tenor op het podium. Mijn publiek kijkt om en aanschouwt mij mooi omhulsel , mahonie hout een mooi gebogen vorm. Ik moet weer even zwijgen om over een half uur opnieuw kort de aandacht op mij te vestigen. Ik kwam in mijn familie als verlovingsgeschenk van de man des huizes aan zijn toekomstige vrouw. Mijn meester kan mij helaas niet meer zien dat zijn vervlogen tijden. Ik heb hem overleeft maar in de familie gebleven. Zijn kleindochter nam mij mee als herinnering aan haar opa en oma ik ben nu een ander symbool. Helaas heeft de tand des tijds ook mij niet onberoerd gelaten ik begin moeite te krijgen om op tijd te zijn. Mijn mooie hout begint te kraken mijn stem haalt niet alle tonen meer. Maar met wat zorg en met wat liefde zal mijn hart nog wel even blijven tikken.

 

 De hoge hak

Wie heeft mij toch ontworpen. Ik ben echt niet blij met mijn gebogen vorm. Kijk eens wat ik altijd moet dragen, een heel gewicht rust op mij. Eerst lag ik in de winkel en elke dag kwamen er vrouwen langs die mij bekeken. Mijn kleur diep rood, mijn hele zachte suede stof. Mijn vorm de ene kant zo hoog als een kerktoren de andere kant uitlopend in een mooie punt.

Als alles goed bevonden was dan werd ik gepast. Door dik en dun door licht en zwaar door te grote voeten en te kleine voeten ik heb ze allemaal wel gevoeld. Het ergste waren de stinkers, die geur van zweet en het gevoel van glibberig voeten. Elke keer dat ik niet voldeed aan alle normen en werd ik weer gedumpt in het schap. Ik keek eens om me heen zag veel vrienden vertrekken. De ene blij met zijn nieuwe taak de ander bang en geschrokken om dit gewicht te moeten dragen, of die geur te moeten verdragen. Ik bleef lang liggen maar vond het eigenlijk wel lekker zo. Soms voelde ik me wel triest en afgewezen, wat was er toch mis met mij. Gelukkig had ik wel steun aan een ander paar mooie witte pumps, ook zij werd tot nu toe niet goed bevonden. Ik legde me dus neer bij mijn leven in de schappen er was genoeg te beleven. Elke dag nieuwe gezichten. Ik was me zeer bewust dat op het moment dat ik gekocht zou worden dit luie leventje over zou zijn. Misschien zou ik geluk hebben en iemand treffen met een kast vol verschillende schoenen, dan zou ik tenminste nog eens een dagje rust krijgen.

Maar er kwam een dag dat ik ben verkozen, ik hoorde haar kirren. Wat een mooie kleur en wat zitten jullie lekker. Er gingen bij mij hele ander gevoelens door mijn hoofd. Ik rook niet mijn lievelingsgeur van frisse voeten, ook bezweek ik bijna aan het gewicht. Ik kijk vooruit en zie het einde van mijn leven met rassé passen naderbij komen. Dit ga ik niet redden, dit kan ik niet dragen,  mijn prachtige hoge priemend hak. Hij zal bezwijken, knakken als een twijgje, maar ik zal mijn taak volbrengen zolang ik kan, hier ben ik tenslotte voor op aarde. Ik zeg het ander paar nog snel vaarwel. Opgesloten in karton vertrek ik om deze klus te klaren. Ik kom terecht in een lege schoenenkast. Paniek maakt zich van mij meester, ik zal niet lang meer hebben te gaan.....................

Was ik nou maar geboren met een mooie plateauzool

© kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.