sprookjesverhalen gebaseerd op gebeurtenissen in mijn leven

Sinds het moment dat de kleine Engel terug was gekeerd in de midden wereld, had ze zoveel wonden opgelopen van haar laatste avonturen dat ze niemand meer vertrouwden. Ze begon opnieuw zich te verbergen, en de enige die ze nog dichtbij liet komen was haar Dragon. Vaak keerde ze nu terug naar haar thuiswereld zodat ze kon gaan begrijpen wat er nu in de onderwereld was gebeurd. De kleine Engel ondernam geen lange reizen meer. Zolang had ze gereisd door de onder en midden wereld om haar broeders en zusters te vinden, en hem mee te nemen over de regenboogbrug, zolang was ze al bezig hen te helpen herinneren wie en wat ze werkelijk waren, en het was nu wel genoeg geweest.

Op een dag toen de kleine Engel op weg was naar haar thuiswereld, verdwaalde ze weer eens en kwam in een wereld uit die ze nog niet eerder had ontdekt. Het was er donker, en ze zag dat er hoge hekken waren geplaatst zodat men de wereld niet zomaar kon betreden. De kleine Engel werd ontzettend boos. Ze had zo genoeg van allerlei muren, hekken en andere obstakels die er steeds als afscherming om de werelden geplaatst werden. Opnieuw begon ze de hekken te vernietigen. Net als ze bezig was met het laatste hek, ziet ze haar Dragon dichterbij komen.
Hij waarschuwt de kleine Engel dat het zeer moeilijk zal zijn te leven in een wereld die niet afgebakend is. Hij waarschuwt haar dat het niet gemakkelijk zal zijn te leven in een wereld waar geen hekken staan om zich te beschermen. De kleine Engel keek naar hem op en antwoorden: “We waren al in zoveel werelden, en het waren steeds de muren en hekken die ons gescheiden hielden van elkaar.  Het zal niet gemakkelijk zijn zonder deze scheidingsmuren, maar nooit meer wil ik nog gescheiden worden van jou.

Haar Dragon weet dat hij de kleine Engel niet kan stoppen als ze in zo’n koppige bui is, dus liet hij haar de hekken vernietigen.. In de eerste dagen dat de kleine engel in de nieuwe wereld verblijft, is het er donker. Maar ze merkt dat het een andere duisternis is als in de andere werelden waar ze is geweest. Soms zag ze in de verte wat lichtflitsen, en ze wist daardoor dat ze niet alleen was in deze wereld, maar dat er verschillende van haar broeders en zusters moesten zijn. Het maakte haar nieuwsgierig wat ze deze keer zou ontdekken, en dapper liep ze door. Maar na een aantal dagen begon ze ongeduldig te worden. Het leek er op dat er niets te ontdekken viel in deze wereld. Het leek erop dat deze wereld gewoon leeg was, en het enige wat er bestond af en toe een lichtflits in de verte was. De kleine Engel voelde zich teleurgesteld, en zelfs de aanwezigheid van haar Dragon veranderden dat gevoel niet. Was dit nu de wereld waar ze zolang op gewacht had om met hem samen te zijn?

Op een dag tijdens hun wandeling ontdekten ze een nieuwe brug. Het herinnerde de kleine Engel aan de regenboogbrug die ze al zo vaak was overgestoken. Maar toen ze goed keek, zag ze dat de kleuren ontbraken die ze zo goed kenden. De kleine Engel was moe en begon te huilen, waarom kon ze hier geen contact maken met haar vader de zon, en haar moeder aarde? Waarom zag ze alleen de lichtflitsen maar was er geen spoor van haar broeders en zusters? Waarom was er helemaal niets in deze wereld dan alleen zij en haar Dragon?

Samen met haar dragon besluit ze nog eenmaal de brug over te steken voordat ze terug zouden gaan. Aan de andere kant van de brug is het nog steeds donker. Moedeloos laat de kleine Engel zich op de grond vallen en zegt tegen haar Dragon: “dit heeft geen zin”. Dan horen ze een zachte stem die zegt: “Waarom gebruik je je eigen kleuren niet om deze wereld een ander uiterlijk te geven”. Waarom gebruik je je eigen licht niet, om deze wereld te vullen met warmte? Verbaast kijkt de kleine Engel om haar heen waar deze stem vandaan komt, en zag niet ver voor haar een kleine kristal opgloeien.
De kleine Engel liep naar de kristal toe en zei: “Ik heb dat nooit eerder gedaan”.  Het waren altijd mijn broeders en zusters die me daarbij hielpen. Het waren vader zon en de sterren die het licht in mij lieten schijnen. Het waren de kristallen die kleur gaven in de werelden waar ik was. Dus hoe zou ik dat nu zelf kunnen doen?

Het kristal begon te lachen en antwoordde de kleine engel. Wij hebben nog nooit iets gedaan. Jij was het die je licht op ons liet schijnen waardoor de kleuren de wereld in konden stromen, jij was het die met je licht de sterren liet schitteren. Dus stop nu maar eens met klagen en begin deze wereld in te kleuren zoals jij hem wil hebben. Je hebt nu al zolang gereisd op zoek naar de nieuwe wereld en nu je hem heb gevonden weet je niet eens wat je er mee aan moet.
Nu kun je eindelijk al je kennis die je hebt opgedaan in de andere werelden hier tot uiting brengen, en zo een werkelijkheid scheppen die jij wilt.

De kleine Engel voelde zich verward naar de uitleg die de kleine kristal had gegeven. Kon ze echt zomaar haar eigen kleuren gebruiken om deze wereld te veranderen, zonder dat ze veroordeeld werd, zonder dat men haar vertelde wat goed of fout zou zijn? Ze keek haar Dragon lachend aan en zei, kom laten we ons licht samenvoegen en zo deze wereld in stromen.  Laten we met onze kleuren in deze wereld de dingen creëren waarvan we kunnen genieten.  De kleine Engel begon haar wereld opnieuw te schilderen. De duisternis nam steeds meer af, en de kleine Engel voelde hoe de vreugde en geluk in haarzelf terug keerden. Het herinnerde haar aan een wereld die ze ooit eerder had bezocht. De wereld van magie, en nu begreep ze wat men haar in die wereld had proberen duidelijk te maken.

Copyright Nederland2012@Gerda Verstraeten

http://www.stemmenhoren.com

http://www.chayenna.jouwpagina.nl

Reageren?