Over het zware leed van een zaterdaghulp...

Zaterdagochtend 9 uur.
Mijn collega's en ik wrijven de laatste slaap nog uit onze ogen als de eerste klant al ongeduldig bij de kassa staat te wachten.

Het is een man in een joggingbroek, zijn haar nog in coupe net wakker en behoorlijk ongeschoren (en ik betwijfel het of ie z'n tanden wel heeft gepoetst), met een zak koffiebonen.
Zijn openingszin? 'Ja, ik woon hier zo dichtbij en de koffie was op dus ik dacht ik kan best even snel over straat om nieuwe koffie te halen, niemand die het ziet'.
Oké, we zijn nog niet helemaal wakker, maar om nou te denken dat wij helemaal geen menselijke trekken hebben (lees: kunnen zien)...

12 uur, pauze.
We zitten met een groepje in de kantine de lastige klanten te bespreken, terwijl we naar buiten kijken.
(Onze kantine zit op de eerste etage en kijkt uit over het winkelcentrum).
Dat zijn de leukste momenten van de dag. De meeste mensen weten niet dat wij ze van een afstandje heerlijk kunnen bekijken en onze commentaar op hun kleding kunnen geven zonder dat ze het horen.
Er lopen rond dit tijdstip verschillende type mensen rond:
De grootste groep zijn de overhitte en zwaargestreste moeders met 3 rondrennende kinderen, buggy's die omkieperen omdat ze te zwaar beladen zijn en de vader (die verplicht mee moet) er achteraan shokkend (ach schat, laat die kinderen toch).
Dan zijn er natuurlijk de cliché campinggasten. Man en vrouw allebei in hetzelfde trainingspak die ze 30 jaar geleden op hun eerste vakantie gekocht hebben.
En niet te vergeten: de heel erg relaxte ik-heb-alle-tijd-om-te-winkelen dames. Die overal een half uur naar kijken, alle kleding van de stapel pakken en ze ongevouwen terug leggen en dan toch nog even verder kijken.

14 uur, spitsuur bij de kassa.
Er staat inmiddels een flinke rij bij de kassa (incl de oververhitte moeders en de campinggasten). Nadat ik 5 klanten heb weggewerkt gooit de volgende klant (een niet erg vrolijk kijkende mevrouw) een tasje voor m'n neus met de mededeling 'Hij past niet'. Ik negeer de opmerking en zeg op mijn allervriendelijkst, 'Goedemiddag mevrouw, wilde u dit ruilen? Sorry dat kan alleen boven'. De vrouw kijkt naar me op (als blikken konden doden was ik nu dus dood geweest) en snauwt 'Nou dan moeten ze een bordje neerzetten!'. Vriendelijk wijs ik naar het bordje waarop staat Voor ruilen en retouren kunt u terecht bij bij de servicekassa op de eerste etage.
Ik geniet nog even na, terwijl de vrouw mokkend naar boven loopt.

17 uur, nog maar een half uurtje.
Meestal is het rond dit tijdstip niet zo druk meer, dus help ik de rest mee met het glad maken van de afdeling. Ik doe de tafel vlak bij de kassa, zodat ik als het nodig is gelijk naar de kassa kan rennen voordat de klanten met hun geld op de toonbank gaan staan tikken (ze denken dat ik ze dan pas in de gaten heb. Sukkels).
Als ik de eerste helft van de tafel heb gedaan, staat er een klant bij de toonbank. Ik help hem netjes en ga dan weer terug naar de tafel.
En... Oh My God! Verbijsterd kijk ik naar de ravage die is aangericht toen ik anderhalve minuut weg was.
Hoe krijgen de 3 klanten die nog op de afdeling waren het voor mekaar de tafel nog meer op een slagveld te laten lijken dan voordat ik het had opgeruimd??

Mmm... Ik kijk nu alweer uit naar een nieuwe zaterdag!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.