Mijn partner is bekend met een hechtingstoornis/ borderline. Nu blijkt dat dit symptomen zijn van een onderliggende ontwikkelingstoornis.....Dit heeft gevolgen voor onze relatie en zeker voor de wijze waarop ik er in moet gaan staan....

2012, terug naar mezelf....

Het nieuwe jaar is alweer een maand oud. Dit jaar ben ik alleen verder gegaan. Zonder hem, met wie ik nu ruim 7 jaar een relatie heb en 2 en een 1/2 jaar mee samen heb gewoond. Nu ik dit schrijf voelt het nog steeds onwerkelijk. Ik heb zo gevochten en zoveel geinvesteerd, maar het mocht niet zo zijn. Steeds denk ik terug aan de laatste maanden van 2011, een jaar van ups en heel veel downs. Zijn terugvallen leken wel erger en frequenter te worden. Zijn diep gewortelde wantrouwen richtte zich doorlopend op mij en ik zag hoe hij weg zakte in zijn eigen wereld waar ik niet aan te pas kwam. Weken van stilzwijgen en ik wist nooit precies waarom. In die weken was er geen contact, geen intimiteit, maar leegte! Een hele grote leegte. Nu had ik mijn bezigheden, maar hij had een hekel aan het feit dat ik niet thuis was wanneer hij terug kwam van zijn werk. Dat werd steeds vroeger, want hij heeft een zelfstandige baan. Als ik iets ondernam, dan hield ik de klok in de gaten, zodat ik op tijd thuis zou zijn.

Controle...

Hij wilde eigenlijk liever helemaal niet dat ik ergens naar toe ging zonder een goede reden. Mijn kinderen wonen ruim 110 km verder op, maar ik moest wel iets te doen hebben om daar naar toe te kunnen. Wanneer hij het gevoel had dat ik ergens naar toe wilde, kwam hij extra vroeg thuis. Op een gegeven ogenblik bemerkte ik dat ik redenen ging verzinnen om weg te kunnen gaan, om te winkelen of waar dan ook naar toe. Zijn wantrouwen bleek veel verder te gaan....De terugvallen bleven komen en altijd was ik het die hier schuld aan had en zijn waarheid profileerde boven mijn beleving en mijn waarheid. Hij liet steeds weer vallen, dat hij het middel zou zijn en niet het doel. Als ik mijn "doel" bereikt zou hebben, dat zou ik hem laten vallen. Maar ik hield van hem, hoe kon hij nu zo denken.

De zomer

Het werd een nare zomer en niet alleen maar door het weer. We zijn nergens naar toe geweest en we hebben niets gedaan. Reden daarvoor was volgens hem, dat ik niet genoeg geld binnen bracht en hij dan overal voor op moest draaien. Ik heb mijn ww uitkering en betaalde de huishouding en we zijn in goed overleg samen gaan wonen, waarvoor ik alles heb achter gelaten. Heel zakelijk rekende hij me voor hoeveel hij "misliep". Maar als ik een sollicitatie gesprek had, manipuleerde en klierde hij dusdanig, dat het op de een of andere wijze altijd misliep. Ik mocht de auto niet gebruiken voor die baan en ik kon nu al het huishouden niet aan, wat als ik dan ging werken....Tjah, dan zou hij mee moeten helpen. Zolang ik er gewoond heb, heeft hij hooguit eens afgedroogd en dat was het. Toch gebruikte hij als excuses voor zijn wangedrag altijd het feit dat ik niet goed genoeg was in het huishouden en als ik van hem zou houden, dan zou ik zeker vaker stofzuigen! Ik ben er maar niet op in gegaan, want alles wat hij mij verweet, zou ik zo hebben kunnen omdraaien. Ook mijn hondjes werden het doelwit van zijn ergernissen. Hij wilde niet 3 x daags met honden uit ( wat hij ook niet deed, dat deed ik) en door hen konden we niets doen.

Niet altijd kommer en kwel

In de tussenliggende periodes waarin mr Hyde weer even echt verdwenen was, hadden we het fijn samen. Hij is in zijn andere IK werkelijk een prettige man om gesprekken mee te voeren. Hij heeft dan ook een goed gevoel voor humor en echt charmant en voorkoment. Met deze man is het heerlijk om mee te vrijen.....Maar er hoeft maar iets te gebeuren en dan weet ik niet eens direct wat, dan komt mr. Hyde weer terug en valt er geen enkel woord meer mee te wisselen en staat er een hele koude berekende man. Natuurlijk heeft hij altijd gelijk en ben ik degene die het probleem heeft, waar ik echt iets aan moet gaan doen. Hij ziet niet dat zijn onvermogen met emoties om te gaan, zijn wantrouwen en angst debet hebben aan zijn gedrag, waarop ik als vanzelfsprekend op reageer, omdat ik mij niet meer vertrouwt voel in de situatie en steeds minder uiting gaf aan de dingen die me bezig hielden, of waar ik mee moest dealen.

En toen was het genoeg...

Begin november begon hij weer te speculeren op onze relatie, dat hij het eigenlijk niet meer zag zitten en geen vertrouwen had in een toekomst met mij. Het begon er mee, dat hij niet mee wilde naar het restaurant waar ik mijn verjaardag zou vieren met onze kinderen en naaste familie, maar ook niet mee wilde naar het huwelijk van mijn dochter in december. Hier heeft hij me enorm mee gegriefd. Later merkte ik dat hij enorm tegen die feestelijkheden op zag. Naderhand kwamen de stiltes en de onthoudingen weer in beeld en kreeg ik te horen dat ik  het eigenlijk niet voor hem was en nooit was geweest enz enz. Uiteindelijk, nadat ik hem op zijn nummer had gezet en wat hij zeer onprettig vond,  wilde hij dat ik ging, althans zo deed hij het voorkomen.  Er knapte iets in mij en ik direct de telefoon gepakt en mijn kinderen, maar ook zijn kinderen op de hoogte gebracht van zijn wensen.Allen waren zij vreselijk teleurgesteld en verdrietig, want ze hadden het niet aan zien komen, omdat ik altijd alles bij hen weg heb gehouden. Maar ik werd steeds meer geisoleerd en ik wilde openheid. Hij had toch zijn zin, nu?  Dan zou je denken dat hij dan opgelucht zou zijn, want dat wilde hij toch? Per toeval kwam ik er achter dat hij aan anderen deed voorkomen dat IK besloten had bij hem weg te gaan en dat net zo voor de feestdagen en dreigde hij de zielepiet uit te gaan hangen.

Kerst en oud en nieuw

Ik heb met hem besproken hoe ik er in sta en dat ik inderdaad weg zal gaan, maar na de kerst en na de jaarwisseling. Wonderwel vond hij dat een heel goed idee en voor me zelf was het ook dat ik hem niet de mogelijkheid wilde bieden om zielig met de kerst alleen te zitten,

Ik ben alleen naar de trouwerij gegaan. Ik ben dinsdags al weg gegaan en zaterdags daarop terug gekomen. Ik heb plezier gehad en mijn dochter had de prachtigste dag van haar leven. Hij had mij wel een kaart met inhoud voor mijn dochter mee gegeven. ZIjn dochters met wie ik een goede band heb, waren er savonds ook. Ondanks alles heb ik het goed naar mijn zin gehad. Toen ik hem belde naderhand of er nog boodschappen nodig waren, was hij boosaardig en kortaf. Ik kon er wel blijven, want dat hij me niet wilde moest duidelijk zijn, als ik zijn signaal maar begreep. Ik vertelde hem, dat ik zijn signaal heel goed begreep en dat hij me vreselijk mist en daar gigantisch de pest over in had. Toen ik uiteindelijk binnenkwam was hij heel blij me te zien.....Wonderbaarlijk genoeg waren zowel kerst als de jaarwisseling ontspannen en heerlijke dagen, waarin ik bijna dacht dat het helemaal goed zou komen.

Mijn vertrek

Uiteindelijk ben ik 9 januari vertrokken met een aantal koffers met kleding. Mijn zoon zat nog in mijn huis met zijn vrouw en kind en daar wilde ik ook niet hele dagen zitten. Zij zijn op zoek naar iets voor zich zelf. Samen met mijn hondjes ben ik bij mijn oudste zoon die overdag werkt en ik het rijk alleen heb. Ondertussen werkt het in mijn hoofd en waren er zoveel vragen. Ik heb een psycholoog gebeld en in een goed gesprek, waarin me duidelijk werd dat ik waarschijnlijk fouten genoeg had, maar niet dusdanig dat ik me schuldig over de breuk hoefde te voelen. Hij wees me op de mogelijkheid te maken te hebben met een narcistische persoonlijkheid stoornis NPS. Ik ben gaan zoeken en gaan lezen en dit was zeer confronterend en verhelderend. Het boekje Ratgevallen was ontluisterend en zo herkenbaar....De harde werkelijkheid is, als hij werkelijk belast is met NPS dat het nooit anders zal worden. Hij zal ook nooit een diagnose zullen krijgen, want aan een kenmerk voldoet hij: het ligt niet aan hem! Hem mankeert niets, het is de ander....Het lotgenoten centrum nps, was ook een steun en herkenningspunt voor me.

Dit heeft me verschrikkelijk verdrietig gemaakt, want stiekum had ik toch de hoop dat hij misschien tot inzicht zou kunnen komen. De laatste aanvaring met zijn onvermogen bevestigde dat dit nooit het geval zal zijn en ik hem uiteindelijk in een gedicht beschreven hoe het voor mij voelt, wat ik graag wil delen...

Mijn gedicht

Mijn gevoelens en gedachten aan jou….

Je hart is hermetisch afgesloten, ik kan niets meer zijn voor jou
Voor mij is de betovering verbroken, ondanks dat ik van je hou
Jij hebt mij mijn lessen bijgebracht en je hebt mij geleerd
Nee, te zeggen, voor me zelf op te komen, alleen bij jou valt dat verkeerd

Jij wilt mijn leven controleren om je muur in stand te houden in plaats van af te breken
Om zo altijd een geldige reden te vinden om je verleden te wreken
Om mijn liefde niet te hoeven voelen, want mijn liefde vertrouw je niet
Je gelooft wat je denkt en wat je verwacht;  je bepaald zelf het vat waarin jij je eigen waarheid giet.

De harde klanken uit je mond vormen de kille woorden, ongenuanceerd en wreed
Vernietigend, meedogenloos, als dekmantel voor je eigen leed
Het voelen van je diepe pijn, je intense gemis, doet deze woede ontstaan
En sla je me weg met gemene woorden, omdat je niet met die emotie om kan gaan

Jij ziet in mijn kinderen, familie, vrienden en in iedereen eigenlijk om me heen
Een bedreiging voor jou “geluk” en dwing je mij te kiezen voor jou alleen
Een keus welke ik onmogelijk zou kunnen maken
Niet omdat ik jou niet belangrijk vindt, maar om mij zelf niet kwijt te raken…

Mijn liefde in mezelf bestaat uit meerdere facetten, maar jij zit in de kern van mijn hart
Met jou deelde ik mijn diepste zijn en kon ik al mijn liefde voelen die ik in me had
Alleen mijn liefde moet ik kunnen projecteren , maar je zender kan het niet ontvangen
Daardoor kan mijn ZIJN voor jou niet volstaan en blijf je onbevredigd in je verlangen

Je zoekt erkenning, je zoekt zekerheid, je zoekt liefde en geluk, je zoekt geborgenheid
Als het kleine kind, verdrietig, boos en bang zoek je in het heden, wat behoort tot  verleden tijd
En zal het kleine kind nooit vinden wat het zoekt, simpel en alleen omdat dit niet kan
Want het kleine kind bestaat niet meer; hij is een volwassen man!

Deze volwassen man ziet niet wat hij als het kleine kind aanricht
Hoort niet waar hij de ander zo meedogenloos van beticht
Met in zijn gedachten het verleden, in het kader van zijn angst al zoekende  naar geluk
Gooit hij alle verworven kostbaarheden in het heden, tegen zijn muur van bescherming stuk

Je ziet alleen maar negativiteit , al het goede betekent niets meer en is uit je zicht
Alles wie ik ben en wat ik in positieve zin heb bijgedragen, neem je mee in dat zelfde licht
Mijn liefde voor jou veroordeel je tot iets wat is voor mijn eigen gewin
Met alles wat ik daar tegen in breng laait je woede op en heeft geen enkele zin.

Ook ik heb mijn fouten en is mijn handelen niet altijd de juiste keus
Maar ieder mens maakt fouten en dat mag is een wel  besproken leus
Je wantrouwen en negatieve ingevulde perceptie maakt dat je slecht over me denkt
Geen vertrouwen hebt in mij of in de toekomst en geen aandacht aan mijn beleving schenkt..

Ik ga met pijn in mijn hart, want ik voel je diepste wezen en het raakt me in mijn ziel
Ik kan echter niet verder met mijn kar des levens, omdat hij niet rijdt met een balk in het wiel
Je liefde die ik voel, moet ik laten voor wat het is, laat het los, zodat ik me bevrijd
Van het juk wat voor jou te zwaar is en ik voor jou bleef dragen, omdat jij nog zoveel lijdt…

Binnen de waarheid van je eigen gecreëerde werkelijkheid
Binnen de kaders van goed en fout waar het negatieve en positieve in je strijdt
Sta je vast gemetseld op  het kruispunt, het keerpunt van je leven,
Waarvan je uit angst niet verder durft te gaan en dus er niet aan toe zal geven

De consequenties zijn zo hard en zijn merkbaar in alles om je heen
Met als enige wapen je uitvluchten en een hart van steen
Jezelf laten geloven dat dit het beste is, je hebt immers alles voorbedacht
Je voelt nu toch eindelijk de rust in jezelf, je schijnveiligheid die je eenzaamheid verzacht.

In de eenzaamheid van je zelf aangerichte puinhopen, voel je echt wel je opkomende spijt
Mis jij heftig en intens wat je ooit had en voel je opnieuw de woede en naar mij het verwijt
Dat ik de oorzaak ben van al de ellende die binnen in jou vernietigend vreet
Maar de oorzaak ligt in je zelf, zo ook de oplossing, als je toe zou kunnen passen wat je al heel lang weet!

Geen slachtoffer

Ik schreef dit in de eerste nacht zonder hem, toen ik hem zo verschrikkelijk miste! Als je de regels leest, heb ik het in feite altijd geweten, want wat ik schrijf waren zonder dat ik er erg in had, de kenmerken voor een NPS. De waarheid is hard. Ik heb besloten hem te accepteren zoals hij is, maar niet ten koste van me zelf. Ik voel geen spijt en ik voel me ook geen slachtoffer, wat ik op het forum heel erg proefde. De slecht narcist en het zielige slachtoffer. Ik voel dat niet zo. Ik heb heel veel geleerd en vooral over me zelf.

Mijn geliefde is nu eenmaal zoals die is en dat veranderd nooit! Ik zal nooit met hem samen kunnen leven op een wijze die als "normaal" bestempeld zal worden. Hoe de toekomst er uit zal zien weet ik niet. Ik voel me redelijk gelukkig en geniet van mijn hernieuwde verworven vrijheden. Voor mij is het belangrijk te weten dat ik er niets aan had kunnen veranderen en dat het niet uit maakt wie het is. Hij zal nooit een gelijkwaardige relatie aan kunnen gaan, door zijn onvermogen en gebrek aan empathie.

Deze wetenschap en het weten wie ik ben en waar ik voor sta, maakt dat ik met opgeheven hoofd verder kan. Als iemand zich hierin herkent of vragen heeft; schroom niet op vragen te stellen....

Reageren?