Over verloren gegane vriendschappen, bezoek aan een jeugvriend

Totaal verrast deed hij de deur open, hier had hij niet op gerekend.
We hadden elkaar al zeker in geen twintig jaar meer gezien.
Ik zag meteen dat zijn grootste angst uit zijn jeugd bewaarheid was geworden.
Een grote blanke, glimmende plek op zijn schedel.
Hij was inderdaad gedeeltelijk kaal geworden.
Het beetje haardos dat zijn schedel nog sierde was grijs.
De adonis van weleer was niet meer.
Vroeger was het een opvallende verschijning geweest, nu had hij iets burgerlijks.

Kom binnen man wat is dat lang geleden, leuk je eindelijk weer eens te zien.
Ik volgde hem door een benauwd halletje naar de woonkamer.
Ga zitten, wat wil je drinken biertje?
Hij dronk nog steeds Grolsch zag ik en aan het aantal lege flessen te zien was hij vandaag al vroeg aan het Boheemse water begonnen.
Ik ging zitten in een stoel die zijn beste tijd wel had gehad.
Hij kwam terug uit de keuken met vier beugelflesjes 'dan hoef ik niet zo vaak te lopen' het was een oude grap van vroeger.

Wat doe je tegenwoordig? Wilde hij weten.
Ik vertelde hem wat ik deed aan zijn reactie merkte ik dat het hem maar matig interesseerde.
En wat doe jij? Vroeg ik hem.
Ach nog steeds hetzelfde was zijn enige antwoord.
De laatste keer dat ik hem had gesproken werkte hij als verpleger in de psychiatrie.
Toen gaf hij me indruk dat hij wat anders wilde gaan doen.
Hij beklaagde zich toen over het egoïsme van zijn patiënten, eigenlijk moest hij cliënten zeggen maar dat vond hij onzin.
Zijn hulpverleners-instelling van toen had me verbaasd, 'ze zitten er toch niet voor hun zweetvoeten'

Ben je getrouwd en heb je kinderen wilde ik weten.
Ach ik ben getrouwd geweest en heb twee kinderen.
Was niet zo'n succes mompelde hij.
Bedachtzaam zette hij de fles aan de mond, hij nam een paar grote slokken.
Toen hij het flesje weer op tafel zette zei hij 'weet je nog van vroeger'
Hij begon een lang verhaal over onze heldendaden uit onze tienertijd.
Aan zijn gezicht merkte je dat hij opleefde.
Met een nauwkeurige precisie wist hij nog de kleinste details te herinneren.
Alsof het gisteren was gebeurd in plaats van bijna vijfentwintig jaar.
Al pratend zette hij dark side of the moon van Pink Floyd op.
In geen jaren had ik die muziek gehoord.
Weet je nog? Wilde hij weten, ja ik wist het nog.
De laatste tijd luister ik weer naar muziek uit onze tijd zei hij.
Onze tijd? Vroeg ik hem, ja toen we jong waren zei hij.

Om het een gesprek een andere wending te geven vroeg ik hem hoe het met zijn ouders was.
Och ze leven nog het gaat goed was zijn antwoord.
Hij wilde er niet over praten werd me duidelijk
En hij begon een nieuw heldenverhaal wat wij hadden uitgevreten.
Of hij die periode had opgeslagen met een videografisch geheugen.
Minutieus schetste hij scene na scene, hij wist zelfs de kleding nog die wij droegen.
Ik realiseerde me dat al terugkijkend het voor mij niet meer dan een periode uit mijn leven was geweest.
Een leuke periode weliswaar maar ook niet meer dan dat.
Weet je het niet meer? Vroeg hij teleurgesteld.
Toen zei jij dat en ik zei toen, probeerde hij me nog op gang te helpen.
Ik merkte dat ik hem teleurstelde door geen deelgenoot te worden op zijn feest van de herkenning.
Ik kon slechts flarden uit een mistig verleden voor de geest halen.

Ineens wist ik weer waarom onze vriendschap was verwaterd.
Het krampachtig vasthouden van een periode die was geweest, zijn egocentrisme, alles bekijkend uit dat ene perspectief geen ruimte voor een ander open latend.
Ik wist het weer het werd weer even helder als toen, twintig jaar geleden.
Snel kieperde ik het laatste flesje naar binnen, ik stond op, 'ik moet weer gaan'
Hij begreep het ook, er was niks meer tussen ons.
Toen niet en jaren later ook niet meer.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.