Om iets te bereiken moet men vaak in het stof bijten,Vele opstakels moeten overwonnen worden,door velen word je als lastpost gezien.Maar eindelijk is het dan zo ver,het huis is er,er kan volop geklust worden.Het huis is mooier als in mijn dromen,10 keer beter als de caravan,wat wenst een mens nu nog meer.Een strijd van 7 jaar is in ons voordeel beslecht.Wat ik er mee wil zeggen,voor iedereen is er hoop,mits je veerkracht toond, en je af en toe als een hork opsteld.

Beste mensen

Na een wachttijd van jaren hebben wij een huis.Maar mensen de strijd loog er niet om.Vele deuren hoef ik niet meer te passeren zonder dat ze me herkennen,of zonder dat ze mijn naam weten.Ben daar beslist niet blij mee,maar het resultaat mag er wezen.Ik als sociaal denker,heb ook een hele andere kant,er zit een pitbull in me,als ik hap laat ik niet meer los.Als ik ergens achter sta,is het bijna onmogelijk om mij op andere gedachte te brengen,is dat goed of slecht,oordeel zelf.

Zo'n 13 jaar geleden leefde ik samen met een vrouw,samen kregen wij 1 kind.Mijn toenmalige vriendin had veel psychische problemen,de zwangerschap was gewenst,maar op zijn zachts gezegd,erg zwaar.Deze weg zal ik u besparen,ons kind werd geboren,met een spierziekte.Een spierziekte met de naam ccd.Erg onbekend,komt zeer zelden voor,u begrijpt, je beland in een witte omgeving,onderzoek naar onderzoek,maar omdat de ziekte niet van alle dag is,is er maar heel weinig bekend,en zijn er maar enkele dokters bekend op dit terrein,daardoor veranderd vaak het beeld van de ziekte,en leef je min of meer op glad ijs.

Uiteindelijk is lopen voor onze zoon uitgesloten,hij zal zijn leven hoofdzakelijk in een rolstoel doorbrengen.Mijn relatie liep op de klippen,problemen alom.Het stuk lopen van de relatie,kan ik toeschrijven aan verschillende oorzaken,de belangrijkste was misschien wel,de omgang met een vrouw met psychische problemen,en het oplossen ervan.Mijn ex is daarna in een diepe neerwaartse spiraal terecht gekomen,uiteindelijk is zei door een aantal hulpinstantie's op het rechte pad gezet.Ik heb geprobeerd er voor haar te zijn en haar zo goed mogelijk bij te staan,dit ging met horten en stoten, met het nodige vallen en op staan,en uiteindelijk zijn we gekomen waar we nu zijn,ouders die redelijk met elkaar door 1 deur kunnen,en ouders die het beste met hun kind voor hebben.

Onacceptabel

In de periode dat mijn ex partner veel hulpinstantie's over de vloer had,werd er tegen ons altijd verteld,voor het welzijn van een kind is het van groot belang dat het kind bij zowel de vader als de moeder opgroeit.hoe kan het dan zo zijn,dat aanpassingen alleen aan het adres verstrekt worden,in de gemeente waar het kind staat ingeschreven.In die tijd woonde ik in een heel klein appartement,zonder enige aanpassing, moest ik met mijn zoon altijd dragend de trap op dragen,hem helpen met aan en uitkleden,en dit terwijl hij juist van jongs af aan,een hele hoop zelf kon.Ik kon niet zien,dat zijn zelfredzaamheid werd afgenomen door een zeer kromme wetgeving.

Ongelijke strijd Ik kan u niet vertellen hoe vaak ik de afgelopen jaren met een kluitje in het riet gestuurd bent.Hoe vaak ik wel niet tegen onwaarheden opgelopen bent,of hoe vaak men denkt een puber aan de andere kant van de telefoon te hebben.Ik heb in al die jaren een 40 tal brieven verstuurd,een advocaat in de arm genomen,de vara onbudsman benaderd enz.Een weg die geen einde kent.Je word continue getest op je doorzettingsvermogen,maar het belangrijkste,je geloof in iets, word keer op keer op de proef gesteld.Je verhaal moet je keer op keer herhalen,waarbij de toonzetting ander vormen gaat aannemen,bij jouw ,maar ook bij de andere partij.Men heeft vaak gedacht,daar komt hij weer,op een afstand zie je ze al denken,hoe wimpel ik dit weer af.Nou mij dus niet,ik geloofde in mijn missie,en dan volhard ik juist.Zelfs nu nog,we hebben wat we we wilden,maar ben zeer ongelukkig met de laatste gang er naar toe.Ik kan u verzekeren het kost veel kracht,en je gaat door diepe dalen,maar het is het waard geweest,ik besef me overigens heel goed,dat ik ook veel geluk gehad heb.Hoeveel mensen zijn er niet,die met een ander bijltje hakken,en nog steeds met de handen in het haar zitten.Maar mensen,ga de strijd aan,geef niet op,en laat je beslist niet betuttelen.Mocht u meer willen weten,welk traject men dient te bewandelen,ik hoor het wel.

Nieuwe start

Ik en mijn vriendin zien dit als nieuwe start.Het gekke van alles is,de aanpassingen die we nu krijgen is eigenlijk een veel fout van waar we op rekende.Als het eenmaal zo ver is,en de kogel is door de kerk,kan er een hele hoop.we genieten nu samen met mijn zoon van onze nieuwe woning en zijn intens gelukkig,menig glaasje zal er nog op gedronken worden