Op 8 januari 2012 liep ik, als onderdeel van de training voor de RopaRun, de halve marathon van Egmond. Hieronder het verslag daarvan

Halve marathon van Egmond.

het is 6 jaar geleden dat ik de halve marathon van Egmond liep. 21 kilometer, die ik toen in 1:50,09, op dat moment een record voor mij.
Een jaar later liep ik hem nog een keer, in 2:00,19.

Nu, in 2012, zit ik qua training op een kilometer of 17, met een uitschieter naar een kilometer of 20 die toen niet echt lekker ging.

Bij een vraag die ik ergens stelde over de RopaRun kreeg ik een antwoord terug waaruit bleek dat ze dachten dat ik met hun mee wilden doen. Het antwoord luidde toen 'we weten niet of je wel echt voldoet voor ons team, want ons team loopt wedstrijden en in april moeten ze in staat zijn om de halve marathon binnen 2 uur te lopen.'.
Als ik dus al een doeltijd had voor deze halve marathon, dan was het dus in ieder geval om hem binnen de 2 uur te lopen.
Zal ze leren haha.

Ik heb me opgegeven voor Egmond, de dagen ervoor stormt het heel erg, stukken land spoelen over en het strand van Egmond blijkt te zijn verdwenen. De zee komt tot aan de duinen, er is geen strand.

Op de dag dat we moeten lopen, is het echter mooi weer, het is een graad of 5, we hebben op het strand de wind schuin in de rug en het is eb, oftewel een breed strand. Mooier kan het eigenlijk niet.

Ik heb afgesproken met een paar collega's die wel meedoen aan de Egmond, maar niet aan de Roparun. Hun tempo ligt (volgens hun eigen doelstelling) iets onder die van mij, dus in Egmond zelf besluit ik bij 1 van de 3 te blijven, beetje kletsen, beetje warm worden.
Na de 3 kilometer door Egmond zelf (erg gezellig weer!) gaan we het strand op en daar besluit ik hem gedag te zeggen, mijn koptelefoon op te doen en mijn eigen tempo te gaan zoeken.

Het loopt weer heerlijk, een heel lang sliert met mensen, zover als dat je kunt zien.
Onderweg probeer ik nog een foto te maken, wat niet mee blijkt te vallen. Even stilstaan, omdraaien, foto, en weer door.

Aan het eind ga je de duinen op, maar dit is niet zoals ik het me herinner. In 2006 was het een veel breder strand (dacht ik) en moest je veel langer door het mulle zand omhoog. Dit jaar ging dat me in ieder geval soepeltjes af.

Even later zijn we op de helft, de tijd is lastig aan te geven, ik ren de laatste tijd zonder horloge, maar ik heb het idee dat ik best lekker ga, dat ik ergens rond de 1:55 ofzo uit zal gaan komen. Dat gaat mooi.

Hierna volgt een stuk door de duinen, veel omhoog en omlaag, redelijk veel publiek maar ook veel hardlopers die ik aan het inhalen ben, zo valt me op. Voor mij wederom een teken dat het lekker gaat.

Het drinken laat ik even voor wat het is, in de training doe ik dat ook zonder en nou ja, 21km... drinken doe ik wel als ik klaar ben.

Op een kilometer of 16 besluit ik echter toch maar wat te drinken, de helft klotst er weer overheen, maar ik krijg een paar slokken thee binnen zonder te hoeven stoppen. Nu maar hopen dat ik er geen last van krijg en dat gebeurt gelukkig ook niet.

Op 18 kilometer zou volgens een collega de man met de hamer moeten staan. Precies bij het bord van 18 kilometer staan nota bene een man en een vrouw iedereen toe te juichen. Ik moet lachen en ga door. Ik voel me goed, ik heb zelfs het idee dat ik nog kan versnellen, maar nu niet te hard van stapel lopen, ik moet er nog 3.

En dan weer een kilometer verder, het gaat nog steeds, en na een tijdje het bord van 'nog 1 km' en 'nog 600m'. Het aftellen is begonnen en ik begin op de klokken te kijken en terug te rekenen. Wat was de starttijd ook alweer, volgens mij kan het wel eens in de buurt van de 1:50 uit gaan komen?

Op de boulevard trek ik nog een laatste sprintje (zal niet veel bijzonders geweest zijn, maar zo voelde het in ieder geval) en ren onder de klok door. Volgens mij heb ik 'de race' goed gedoseerd, ik ben rustig begonnen en had aan het eind nog over.

Ik blijf het zeggen, maar het voelde gaaf, het ging goed, geen blessures en ook een prima tijd: 1:52,43

Goedendag,
mijn verhalen staan vrijwel allemaal in het teken van de Roparun, een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam wat als hoofddoel heeft om geld in te zamelen voor mensen met kanker.
Met mijn verhalen laat ik anderen weten hoe het gaat met mijn voorbereidingen en alles wat daarbij komt kijken.
De Xpoints die ik opgebouwd heb aan de start, worden allemaal gedoneerd aan de Roparun.
Ik vind het leuk als je mijn stukjes leest, maar nog leuker als je reageert. Als je nog geen lid bent van Xead, kan je helaas niet reageren.
Lid worden is echter simpel, dat kan via deze link.
Als je dat doet kan je reageren, als je daarnaast binnen 2 weken zelf een artikel schrijft dat gepost wordt, dan levert dat extra xpoints op en steun je zelf dus ook de mensen met kanker!
Lees en schrijf je mee?!

1e artikel
vorige | volgende

Reageren?