Ja en eigenlijk zal het voor de vader niet anders zijn, denk dat ik rustig kan zeggen de grootste nachtmerrie van iedere ouder.

Een  telefoontje mijn nachtmerrie begint

Zoals elke dag loop ik om 20 minuten over 8 het schoolplein van mijn dochter over, om haar vervolgens netjes bij de deur van haar lokaal af te zetten en haar een prettige dag te wensen. Dan ben ik klaar voor mijn werk, kan ik mijn uren draaien, zodat ik weer op tijd op het schoolplein ben om haar weer op te halen. Echter vandaag liep mijn planning even wat anders.
Vandaag terwijl ik samen met mijn dochter het plein oploop, gaat mijn telefoon over. Ik neem de telefoon op terwijl mijn dochter vrolijk doorloopt naar binnen. Ik hoor een zacht stemmetje door de telefoon. Hoi mam, met mij, ik heb een ongelukje gehad, heb geloof ik een klein wondje aan mijn hoofd, bloed een beetje, maar de dokter komt eraan, kan zijn dat ze me even naar het ziekenhuis gaan brengen. Mijn lijf schiet meteen vol met adrenaline, tot volle spanningssterkte, mijn ogen verwijden, en mijn hoofd gaat meteen over in de meest heldere staat. Als ik hem vragen ga stellen om meer te weten te komen, weet hij geen antwoorden te geven en geeft de telefoon over aan iemand anders. Een vriendelijke rustige stem aan de andere kant van de lijn, god zij dank hij is niet alleen, verteld me wat er aan de hand is en probeert me uit te leggen waar ze zijn. Wat baal ik van mijn slechte straatnamenkennis, maar heb gelukkig even een oriëntatie punt van richting gekregen. Als de dokter komt hangen we op, met de afspraak dat ze me zodra ze meer weet even terug belt. Ondertussen loop ik snel naar binnen, om mijn dochter ondanks mijn volle spierspanning rustig een fijne dag te wensen, als of er niets aan de hand is, een knuffel en een kus, tot vanmiddag schat.

Even helder denken

Zo nu even helder denken, nog niet gebeld, dat duurt te lang, een wijk als oriëntatiepunt, mmm hoe fiets hij even denken , oké, dan moet het daar ergens zijn. Ik stap in mijn auto en ga op weg, mijn ogen wijd open, volle paraatheid, zoekend naar een spoor, een teken, waar ik moet zijn. Onderweg wordt mij steeds helderder waar het zo ongeveer moet zijn, en ja ik heb gelijk, ergens in een straatje naar rechts zie ik een politieauto staan, shit net de straat voorbij , moet een stukje door om een eindje verderop te kunnen keren. Mijn hart gaat een beetje tekeer, maar ik ben blij ze zijn er nog, ze zijn niet naar het ziekenhuis, kan alleen maar meevallen.

Terplaatse mijn nachtmerrie ontwaakt

Eenmaal aangekomen zet ik mijn auto op het gras, stap uit, met mijn blik maar op een punt gericht, mijn zoon, die daar midden op straat zit, bleek, nee spierwit gewoon, zijn hele achterhoofd onder het bloed, met een broeder naast hem. Meteen loopt er een politieagent op me af, vraagt me of ik familie ben, stelt zich voor en wil gaan praten, maar ik wil niet luisteren, ik wil door, naar mijn zoon, laten weten dat ik er ben, en hij laat me gaan. Op mijn hurken ga ik bij hem zitten, praat tegen hem, maar die blik zo leeg, zo hol, zo afwezig. De broeder begint tegen me te praten, zijn bloedwaarden zijn goed, hij weet wie hij is, goed teken, hij heeft mijn nummer gegeven, goed teken. Ik wend me weer tot mijn zoon, zegt hij tegen me mam wat doe je hier ? Ik zeg tegen hem, schat je hebt me gebeld, je hebt een ongelukje gehad, wazig kijkt hij me aan, heb ik jou gebeld ? Wat is er gebeurd dan? Was ……….. er ook bij ? mmmm Ik vind het geen goed teken. Vervolgens gaat de broeder weer verder, we zitten op de ambulance te wachten, we nemen hem even mee naar het ziekenhuis, voor volledige controle en er moet even naar zijn wond gekeken worden. Ik praat nog even met mijn zoon verder, hij is alles van een punt een stuk voor het gebeuren kwijt, maar weet wel waar hij nu is en dat hij naar het ziekenhuis zal gaan. Ik overleg met hem, wil je dat mama meegaat in de ambulance of zal ik erachter aan rijden. Rij er maar achter aan mama anders moeten we straks gaan lopen haha, zijn humor is er nog, goed teken. Ik zeg hem dat ik even met de politie ga praten schijnt te horen zeg ik zachtjes tegen hem, hij lacht en zegt is goed mam.

De toedracht

De politie verteld me het hele verhaal, mijn zoon wilde met zijn kameraad een groep fietsers in halen, zijn kameraad fiets voorop, als hij een tegenligger ziet schuift hij snel in de groep, mijn zoon was te laat, en knalde dus frontaal op de tegemoetkomende fietser. Het andere slachtoffer staat naast me en stelt zich ook voor, ik vraag hem meteen hoe het met hem gaat. Gelukkig met hem gaat het goed, geen schade aan zijn lijf, en ook zijn fiets lijkt in orde. Ik krijg van de politie zijn adres gegevens en meneer vraagt me of ik hem wil bellen vandaag om hem te laten weten hoe het met mijn zoon gaat. De ambulance komt eraan, ze stellen zich voor aan me, om zich vervolgens om mijn zoon te bekommeren. Hij wordt in de ambulance gelegd, ik vraag hem nog een keer of hij het echt alleen aankan, ja mam ik zie je bij het ziekenhuis, oké schat , tot zo. Ik loop naar mijn auto, maar net als ik wil gaan zitten bedenk ik me, zijn fiets, hij staat tegen de boom maar is hij op slot. Ik loop er nog even heen en wat blijkt, de fiets staat open de fietssleutel zit er niet, die rijdt net weg in de broekzak van mijn zoon in de ambulance. En nu, wat nu? Gelukkig weet de politie de oplossing te bedenken, ze brengen hem ergens in de buurt onder en bellen me later om te vertellen waar ik hem weer kan ophalen. Dus zo gezegd, zo gedaan, ik spring weer in mijn auto en vertrek snel richting ziekenhuis.

 

Het ziekenhuis

Terwijl mijn zoon uit de ambulance wordt gehaald,kom ik net om de hoek binnen lopen zodat we met zijn tweeën de eerste hulp binnengaan. We worden meteen geholpen, veel vragen maar mijn zoon weet nog steeds niet wat er is gebeurd. Hij wordt helemaal onderzocht of alle functies van zijn lichaam nog goed zijn, en die keuring komt hij goed door. Dan wordt er naar de wond op zijn hoofd gekeken. Het ziet er een beetje goor uit, een mengeling van gel met bloed, niet echt een fris gezicht. Al snel blijkt dat het scheurtje van twee centimeter in zijn hoofd toch echt gehecht moet worden, dat zal betekenen dat hij een week niet mag douchen, tja naar die kleverige massa op zijn achterhoofd kijkend wordt besloten om eerst te kijken of we zijn hoofd even goed kunnen schoonmaken, dat kan immers niet een week zo blijven zitten. Met een beetje improvisatie weten we zijn hoofd samen staande bij een wastafel zo goed en kwaad als het gaat schoon te spoelen, zodat hij klaar is voor het naaiwerk.
Daar wachtend begint hij langzaam weer wat herinneringen te krijgen, hij weet ineens weer dat zijn kameraad erbij was en dat hij heeft gezegd dat hij maar door moet gaan naar school. Even later kan hij me ook vertellen wat er nou precies gebeurd is. Er komt weer een beetje lichte kleur in zijn gezicht, van spierwit naar bleek dus ook dat gaat de goede kant weer op. Als de dokter arriveert om te naaien hou ik mijn hart even vast, spuiten in het hoofd als dat maar goed gaat. Mijn zoon geeft aan dat hij precies wil weten wat er gebeurd en ik leg daarna nog even uit dat dat echt belangrijk is. Elk detail elke handeling wil hij weten, anders hebben we de kans dat hij in paniek gaat raken. De samenwerking met de dokter en mijn zoon loopt prima, en het gaat bijzonder goed. Eenmaal zijn hoofd genaaid, mogen we het ziekenhuis verlaten, met een wekadvies voor de komende 24 uur.

Een vermoeide nacht maar gelukkig is alles goed

De nacht zijn we goed doorgekomen, om de twee uur heb ik hem wakker gemaakt om te kijken hoe het met hem is. Hij was snel wakker, en meteen helder, dus geen problemen in de nacht. Vroeg in de ochtend komt hij beneden, het is amper zes uur, om vervolgens op de bank nog even weer in slaap te vallen. In de tussentijd heb ik mijn dochter weer naar school gebracht. Toen ik thuiskwam was hij wakker, hij had praatjes, werd weer een beetje ontdeugend, een goed teken , maar ik kon er niet echt tegen, ik was nog zo moe, na een heftige dag, en een gebroken nacht. Maar uiteindelijk kan ik vandaag zeggen dat het gezien de omstandigheden , toch weer goed afgelopen is.

©spiritlady
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.