Lovely's kinderverhaal: Gestolen sterren... Lees verder...

Aanleiding van het verhaal

De gestolen sterren van Sterrenacht is een verzonnen verhaaltje voor kinderen. Ik hoop ooit een boek uit te brengen en ben daarvoor de verschillende genres aan het uittesten. Ook kinderverhalen kunnen me boeien en daarom probeer ik eens of het schrijven van kinderverhalen me enigszins ligt.

De gestolen sterren

Heel lang geleden bestond er een dorpje, dat Sterrenacht heette.  De koning gaf zijn koninkrijk die naam omdat hij hield van de nacht. Elke keer  wanneer het donker werd, ging hij naar buiten. Daar zat hij dan gedurende vele uren. Hij keek daar naar de pikzwarte hemel en telde de sterren. Het was het liefste wat hij deed. Op sommige nachten waren er zo weinig sterren aan de hemel te bespeuren, dat hij er verdrietig van werd. Dan was koning Plum zeer nors en boos. Niemand kon dan nog iets goeds voor hem doen. Ja, hij hield zo van zijn sterren!

Op een nacht was het weer zover, de opgewonden koning maakte zich klaar voor een nachtje sterrenkijken. Hij kon amper wachten tot hij zijn geliefde flikkerende lievelingetjes zou aantreffen. Plum stapte naar buiten, liet zich met een luide plof neervallen op het zachte gras en keek naar boven. Maar wat was dat nu? Hij speurde het hele oppervlak af, maar zag geen enkele ster! De dikke plum wreef peinzend over zijn witte baard. De weerman uit het dorp had nochtans geen regen voorspeld… Het gebeurde weleens dat de plaatselijke weersvoorspeller, die dagelijks aan het hof kwam, de koning verwittigde voor onweer of buien. Dat betekende bijna altijd dat er geen sterren aan de hemel stonden. Maar deze keer had hij de koning verteld dat het net een zeer heldere nacht beloofde te worden. Een nacht, waarop Plum met tevredenheid naar buiten kon stappen.

De koning was ontgoocheld en werd heel boos. Zijn hoofd werd rood van woede en hij riep naar zijn lakeien om de weerman te gaan halen. Een half uurtje later stond deze bang voor de troon. Zijn knieën begaven het bijna en hij wist dat er hem een zware straf boven het hoofd zou hangen. Misschien vloog hij de koninklijke kerker in of werd hij wel ter dood veroordeelt. Met schrik wachtte hij af.
“Nou, nou,” begon Plum, “ik geloof dat je mij wat wijsgemaakt hebt!”
“Nee Sire, het beloofde echt een zeer heldere nacht te worden…”
“Dan vraag ik me toch af waarom ik geen enkele fonkeling  zie aan de hemel?” Het klonk zowel vragend als beschuldigend en de weerman wist niet goed meer waar hij het had.
“Het spijt me zo Sire, ik begrijp het niet. Spaar me alstublieft!” Hij vouwde zijn handen in elkaar als smeekbede.
“Goed,” zei de koning, ”Doe me een nieuwe voorspelling!”
De bange kleine man wierp de dobbelstenen en opnieuw bleef het antwoord hetzelfde. Hij wist niet wat er aan de hand was en hoopte op genade.
“Tot ik weet wat hier aan de hand is, laat ik je opsluiten in de kerker!” Boos beval hij zijn knechten de man mee te nemen naar beneden. Naar de kerker, waar iedereen zo bang voor was. Men vertelde in het dorp dat het er zo donker was als een nacht zonder sterren en dat er een ongelooflijke stank hing. De stank van verrotting, van de dood. Bovendien zouden er ratten aanwezig zijn, die bij gebrek aan eten wel eens durfden proeven van het menselijke vlees. Maar dat werd er natuurlijk allemaal maar verteld. Niemand wist het zeker, want er was nog niemand levend uit gekomen.

Koning Plum begon te ijsberen. Wat moest hij nu doen? De weerman had het telkens bij het juiste eind gehad en het verwonderde hem dat het ditmaal twee keer fout was. Hij riep een van zijn raadgevers bij hem en vroeg wat hij moest doen.
“Misschien moet U Mirna raadplegen?” De koning huiverde.
“Mirna? Maarrrr dat is een heks!” riep hij.
“Volgens mij zit er niets anders op, je moet Mirna laten brengen.”
Mirna was een oud vrouwtje, die aan de rand van het bos woonde. Ze was heel lelijk en had een grote wrat op het puntje van haar neus. De meeste heksen werden verbannen, maar Mirna niet. Plum wist dat deze vrouw voor vele zaken een oplossing had en daarom mocht ze in haar huisje blijven wonen. Toch voelde hij er niet veel voor om de akelige vrouw te laten ophalen. Er zat echter niets anders op en dat wist hij maar al te goed. Hij stuurde zijn lakeien er nogmaals op uit, ditmaal naar de rand van het donkere bos.
Even later stond Mirna voor de troon. De koning legde haar uit waarom hij haar in het holst van de nacht uit bed laten halen had en vroeg haar om raad. Mirna had altijd een heleboel attributen bij. Waar ze ook ging, deze gingen met haar mee. Ze nam een buideltje en strooide paars poeder over de grond. De koning keek haar vragend aan.
“Iepsie wiepsie poe!” riep ze en maakte een rond dansje. Plum was er niet gerust op en was bang dat ze hem stiekem vervloekte. Haar vingers gingen open en toe en hij hoorde haar knokels hard kraken.
“Een dief haalde de sterren uit de hemel,” begon ze.
“Een dief?”
“Ja Sire, de dief die heerst over de wolken.”
Het was de brenger van wind, onweer en bliksem die de koninklijke sterren gestolen had.
“Maar, wat nu?” vroeg de koning sip. Hij werd zo verdrietig bij de gedachte om zijn lievelingen nooit meer weer te zien.

De heks lachte en zei dat ze een perfecte oplossing had.
“Sterren zo mooi als de nacht, breng ons weer straal en pracht. Laat je licht schijnen over Sterrenacht!”
Een donderslag weerklonk aan de hemel en het hele kasteel daverde. Zelfs Plum viel van zijn troon!
“Ga maar naar buiten Sire en aanschouw het wonderlijke schoon!”
Koning Plum was overdonderd en vroeg zich af of het wel zou gewerkt hebben. Zeer langzaam en wat twijfelend liep hij naar buiten. Hij keek op naar de hemel en wat zag hij? Ja, daar waren zijn mooie fonkelende sterren!

Hij maakte een vreugdendansje en tilde Mirna op. In een opwelling kuste hij de lelijke oude dame en toen verscheen er plots een wondermooie vrouw. Blonde lange haren, blauwe ogen met kleine twinkellichtjes erin. Zag hij dat goed? Ja, het waren net sterren! De koning werd op slag verliefd en besloot met Mirna te trouwen. Zo gezegd, zo gedaan! Ze hielden een groot feest op het paleis, waarbij het hele dorp was uitgenodigd en ze leefden nog lang en gelukkig!

En de weerman? Die werd uit de donkere kerker gehaald en mocht een kamer uitkiezen in het kasteel!

Einde

Een spreekbeurt voor negen jarigen

Cupcakes maken

Knutselen voor kinderen

Hippe polsbandjes voor kinderen

Copyright © 2011 Lovely

Reageren?