Taco doet een queeste naar een racket fabrikant die zijn gepatenteerde tennisracket op de markt wil brengen.

 

DE GESCHIEDENIS VAN HET TENNIS KLAPRACKET, DE WEG NAAR GOD EN ROMANTIEK.

In 1998 besloot ik patent te vragen op mijn nieuw ontworpen grip. Ik heb dat verkregen. En mij werd door juristen en ook vaak door geïnteresseerde firma’s aangeraden een non disclosure contract te maken. Ik werd dan monddood gemaakt en dat wilde ik niet. Ik haalde de pers erbij en huurde twee topspelers in die het racket moesten demonstreren. De pers vloog er op af en het klapracket kwam in de Volkskrant, Algemeen Dagblad en alle regionale kranten. Daarbij kwam ook het in het RTL journaal.

DE VOORDELEN VAN HET KLAPRACKET [citaat uit: mijn artikel: ‘Leer tennis spelen met het gepatenteerde tennisracket’.

HET NIEUWE GEPATENTEERDE KLAPRACKET NL 1033197 DE VOORDELEN

Om het spel eenvoudiger en minder blessure gevoelig te maken ontwikkelde ik een nieuwe grip in 2007. Daarmee kon ik de pols veel meer buigen zonder druk op de pols. Daarbij werd de laterale condyl [de buitenkant van de elleboog] nauwelijks meer overbelast en kans op blessures sterk gereduceerd. Dit komt omdat je met de klapracket greep niet meer hoeft de knijpen om het racket vast te houden. Integendeel hou het losjes, ontspannen vast en het blad valt onder de bal. Doe alsof je de bal vangt en haal dan lang uit in de richting waar je de bal wilt hebben. Denk weer aan het nawijzen overdrijf dat zoveel mogelijk, hoe langer je contact hebt met de bal hoe meer controle. Hoewel het om fracties van secondes gaat. De toppers, hebben we gezien, doen dat ook tot in het extreme.

De nieuwe grip geeft je meer momentum omdat het racket meer aan het einde wordt beet gepakt. Nogmaals nooit knijpen, maar ontspannen vast houden. Laat het blad bij wijze van spreken vallen en haal lang uit. ‘Follow Through’. Je hoeft niet meer bang te zijn om uit te slaan, de meerdere flexie[ buiging] van een ontspannen pols die het klapracket toestaat zorgt voor meer topspin en zorgt voor controle. Je kunt dan net zo hard als de toppers slaan [als je over die power beschikt] maar je zult niet uit slaan, mits je de bal goed in het midden raakt.

CONTACTEN MET WISON, BABOLAT, FISCHER, PRINCE en VOELKL.
VERKORTE MAIL NAAR BILL SEVERA [hoofd research and development van Wilson]

Dear Mr. B. Severa

I have a demo racket. However I prefer to make a demo with a Wilson big blade low tensioned stringed. So I can proof that the grip will control the extra power of blade and strings. Even better is to make a mall of the ‘klapracket’ and produce more rackets and let young players try them out. They will dramatically progress after a relative short time of adjustment and instruction by me. They will attract enormous publicity for Wilson.

Taco Veldstra

Mr. Severa stuurde me een mail of meer fabrikanten er van afwisten. Ik mailde hem ja en hij haakte af. Verder had ik contact met de directies van gerenommeerde fabrikanten: Babolat, Fischer, Prince en Voelkl. Helaas hebben ze me nooit uitgenodigd maar HEAD reageerde enthousiast.

HEAD TENNIS DR. JOHAN KOTZE RESEARCH AND DEVELLOPMENT

Johan, hoofd research and devellopment, was de eerste die mij vroeg het tennisracket, [mijn demo] naar hem toe te sturen. Hij zou het onder zijn leiding gaan onderzoeken. Ik schreef hem dat ik naar hem toe zou reizen om het te demonstreren omdat de meesten niet goed weten hoe het racket beet te pakken. Hij mailde me hier een aantal keren over. Ik besloot af te reizen naar de fabriek van Head Oostenrijk dat vlak bij het kruispunt van Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk ligt. Met als belangrijkste stad Bregenz.

DE REIS

Ik was om 4 uur in de ochtend vertrokken en door files [stau] en weg omleggingen was ik pas om 17 uur bij het landenpunt en ik was heel erg moe. Ik zag een afslag met een parkeerplaats metsanitair. Maar ik zag ook een bord : met daarop Dem Weg zum Gott. Merkwaardig, normaal voel ik me niet zo aangetrokken tot God. Maar iets zei me om de weg te zoeken naar hem. Ik kon hem niet vinden en vroeg aan een politieagent die toezicht hield. 'Wissen sie dem Weg zum Gott'.? Hij kijkt me stomverbaasd aan en zegt: ‘Ich weiss es nicht’. Ik zeg kribbig: ‘Sie haben es niemals gewusst’. En loop snel weg naar een oud verroest hek met: ‘Weg zum Chapel’ er op. Ik moet 2 kilometer klimmen maar wordt beloond met eerst een ademloos uitzicht over de drielanden. De Chapel staat op het hoogste punt en ik kan zo binnenlopen. Er ligt een logboek en er staan kaarsen in houders. Ik schrijf mijn naam in het logboek. En doe een voor een de kaarsen aan. Waarbij ik om gemoedsrust vraag en of God mij wil bijstaan bij mijn gestrande huwelijk en natuurlijk vraag ik de zegen over mijn racket.

                                                                                Chapel

AANKOMST TE LAAT

Als ik om 6 uur bij de Head fabriek aankom is Johan al naar huis. Ik vind met heel veel moeite een hotel gerund door een mooie vrouw, ik schat haar begin 50 en ze heeft nog een kamer over. Het is een Engelse vrouw, Janet, die hier het hotel runt. Ik breng mijn spullen, racket en mijn vriend de gitaar naar mijn kamer en laat me in het restaurant uitgebreid serveren met Sauerkraut en schnitzel en een Riessling om het door te spoelen. Ze brengt me nog een heerlijk stuk Sachertorte met slagroom en koffie heet en sterk. Ik ben weer helemaal opgeknapt en ze komt omdat ik de laatste gast ben denk ik, bij me aan tafel zitten. Maar ze is nieuwsgierig, mijn paspoort geeft aan dat ik Nederlander ben en ze vraagt naar mijn missie. Ik vertel haar het verhaal. Ze stimuleert me enorm en schenkt me een schnapps :’ On the house’ zegt ze in Engels zonder accent. Ik vraag haar of ik tot tien uur mag spelen op mij gitaar, zodat ik daarna niemand stoor. ‘ Your welcome I love to hear you play’.

JE KUNT VAN ALLES WENSEN MAAR GOD BELOONT JE OP ONVOORZIENE WIJZE!

Op het moment dat ik Steve Millars’s Serenade zing en speel wordt er zachtjes op de deur geklopt. Het is mijn gastvrouw met nog een fles Riessling. Ze komt naast me zitten op het bed en met een mooie alt zingt ze met me mee. Daarna pakt ze de greep van mijn racket en ze zegt: ‘feels very soft and smooth but also firm ’. Ik denk ‘ cést la tone qui fait la musique’
Janet speelt regelmatig op de Head banen en kent Johan goed. Ik kijk naar haar en zie haar slanke tanige lijf, haar features zo blond en rimpels die me ontroeren. We kijken elkaar aan en ik val voor haar grote blauwe ogen, waar ik volkomen in verdwijn. Ze zegt: Ik doe dit niet vaak maar ik vond je zo eenzaam en aantrekkelijk. We beleven samen een paar heerlijke uren. En dan verdwijnt ze in de nacht.

Bij het ontbijt zegt ze:’ dat ik vandaag absoluut naar Johan moet gaan met het racket, ze vond de vormgeving zeer ‘attractive’ en wijst me een kortere route naar Head zonder dat ik door een donkere tunnel hoef die Duitsland van Oostenrijk scheidt.

Dr. JOHAN KOTZE DIRECTEUR RESEARCH, DEVELLOPMENT EN INVENTIONS.

Johan is een nog jonge knappe man in alle opzichten en hij bestudeert het racket. Hij zegt ‘ik kreeg net en telefoontje van Jeannet’ dat je er aankwam. She was impressed by your invention’. Ik besluit hier niet op in te gaan maar zie zijn ogen twinkelen. Ik leg uit hoe je de grip moet vasthouden en we trekken een dag samen op. Eten, drinken en wandelen. Er ontstaat een vriendschap die later wordt voorgezet op facebook. Hij spreekt Nederlands met een Zuid Afrikaans accent want daar is hij geboren. Hij belooft me het racket te onderzoeken. Over twee weken zal hij het per Fed EX terugsturen met zijn bevindingen.
De reis is voor mij al geslaagd door de ontmoeting met twee vriendelijke mensen. Maar ik moet helaas terug, mijn werk wacht.
Wordt vervolgd!
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.