Er gebeurde megaveel in dat eerste half jaar...

Het eerste half jaar met onze mini-tweeling.

 

Een roze wolk en gratis een blauwe erbij.
Alleen dreven ze snel voorbij...
Nog voordat het weerbericht voorspeld had,
brak m'n water, werd 't nat.
En zo hadden met ruim 35 weken
Jongen & Meisje het wel bekeken.
Het ziekenhuis in - dat kende ik al,
want ons roze-blauwe tweetal
wilde met 7 maanden naar buiten,
toen ik al ging ontsluiten.

Dus twee weken lag ik eerder al plat,
en dat ziekenhuis - ik kende dat.
Bevalling één was nog wel te doen,
en toen mocht ik het nog overdoen.
Weeën had ik al niet meer,
maar Meisje moest ook een keer!
Haar voetjes stak zij vast vooruit,
zo trok men haar bij mij eruit.
Maar ademhalen deed ze pas,
toen het op de gang zo koud was...

Een tijd van kolven, kijken, rusten, zorgen -
hoe is het nu, hoe gaat het morgen?
Kindjes van ruim drie en vier ponden,
die al door ICSI ontstonden,
zoveel gedokter, nog meer gezuster.
'k Had nauwelijks rust, was nog ongeruster
toen binnen een week
bij beide een virus bleek.
                                                  Geen RS, maar toch zó verkouden,
                                                  uitzuigen was niet tegen te houden.

En dan 12x per dag 2 cc melk -
sondes, infusen, een monitor elk.
De bilirubine die schoot snel omhoog,
dus onder de lamp, met een bril voor het oog.
Je verblijf na bevalling wordt 10 dagen vergoed,
waarna je dus ook weer naar huis toe moet.

De kinderen bleven en dat was heel raar,
want thuis stond van alles twee klaar.
Maar de box en de bedjes, die waren nog leeg,
net als m'n buik, die zijn vorm weer terugkreeg.
Net of er nooit wat gebeurd was daarbinnen.
Maar wat moest ik thuis zonder baby's beginnen?

Kolven dat deed ik, m'n borsten in hun rol.
Na enige tijd zat m'n diepvries wel vol.
Pas drie weken na de bevalling in het ziekenhuis,
kregen we J&M mee naar huis.
Uitgestelde kraamzorg, vanaf tweede kerstdag,
waarvan ik achteraf het nut niet inzag.

 

Zij moest ons helpen met "hoe doe je dat thuis",
maar was toch best wel een beetje abuis.
Dat ik al lang rondliep vergat ze al gauw;
ze maakte ontbijtjes voor mij als kraamvrouw.
Daar had ik dus niks aan - ik wilde graag weten,
hoe ik moest plannen, om niks te vergeten!

Dus plande ik zelf maar, en had een kind dorst,
dan schreef ik hoe laat welk kind dronk, uit welke borst.
En dan snel kind twee, honger of niet,
want kind nummer één moest straks aan deze tiet!
We hadden het druk: elke avond wel wat.
Avond één: luiers vouwen, avond twee: baby's in bad.
Na één maand luiers wassen waren we er klaar mee
en leek papier ons een héél goed idee!

Onze pre- en dysmatuurtjes groeiden gestaag,
maar een probleem vormde wel steeds hun maag.
Want spugen, dat deden ze constant en veel.
Reflux doet echt zeer aan je slokdarm en keel.
Dus huilen en blèren, en krijsen en overstrekken,
totdat manlief het niet langer kon trekken.
Toen: huisarts en GGZ, jeugdzorg en MKD.
Eindelijk dachten de mensen eens mee.

 

Manlief bleek autistisch en hulp kwam er snel,
maar zwaarder voor mij met de kids werd het wel.
Want ik kon hem niet alleen met hen laten.
Al stond hij naast me, dan hield ik hem nog in de gaten.
Dat gaf best eens spanning, een pappa wil helpen,
zijn kroost en zijn vrouw graag met zorg overstelpen.
En hij deed alles toch, wat men zei hoe het moest?
Waarom dan hielden ze zich tòch niet koest?

Dus 't meeste moest ik doen, hoe graag hij ook wilde.
Want baby 1 huilde en nummer 2 gilde.
Ons zoontje die krabde zich ook nog kapot,
hij zat onder de dauwworm en dat was best rot.
Consultatiebureau zei: Bepanthen kopen.
Nou, dat kon ik smeren met hopen,
maar dat maakte niets uit -
het bleven rode plekken in een doorschijnend bleke huid.

Pas na een half jaar, toen ik niet genoeg melk meer had,
bleek even samengevat,
na twee shocks bij beide een melkallergie,
maar overstappen op Nutramigen ging zomaar nie'.
Twee maanden van kolven en bijmengen,
dat was moeilijk op te brengen.
Maar je bikkelt, je gaat steeds maar door,
want die kindjes, daar doe je het voor!

Iets anders bleek veel later pas:
dat er bij hen en mij ook iets autistisch was.
En zo zijn wij vieren - ik klets geen onzin -
een blij, maar volledig autistisch gezin.
Maar met wat hulp via PGB en wat meer,
redden we het toch keer op keer.
En al vele mensen wezen we onderhand
de weg naar auti-land.

Nu wordt dit verhaal wel wat lang, ik ga sluiten,
maar m'n gezinnetje, daar kan ik niet buiten!
Met die twee van al bijna zeven,
is er altijd wel iets te beleven.
En mijn man is nog steeds de man van mijn dromen;
Samen zijn we hier doorheen gekomen!  :-☼

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.