Komende nacht bevind ik mij in de finale, wie loopt er mee?

Tranen uit de hemel

Lang opgespaard
totdat de poort openging
een stortvloed van tranen
verdrinkend op het veld
zij zijn niet te stoppen
gaan de zon voorbij
de mens wanhopig
peinzend en tastend
zijn die tranen van mij?

 

 

Vanaf nu alles voor het laatst

Als ik uit mijn bed kom, eerst kopje thee, mijn mails checken en natuurlijk even naar Xead. Het eten opzetten en dan schrijven. Een artikel schrijven is eigenlijk het enige afwijkende wat ik vandaag tijdens de nachtdienst doe. Net uit mijn bed, dus geen tijd om te schrijven, maar nu moet het even, want ik heb net Doortje haar artikel gelezen. Krop je gevoelens niet op en treed naar buiten.

Na het eten

Tas inpakken, mijn werkspullen erin, zoals pasje, anders kom ik nergens binnen, sleutels, mobiel en qtek die de geest al heeft gegeven voordat ik aan deze vier nachten begon. Dit alles zal ik dus voor het laatst doen, want zoals je weet heb ik de bons gekregen. 

Rustig tv kijken

Ja, normaal  schrijf ik dus niet, heb weinig inspiratie als ik in de nacht zit, dus ik zit nog wat te dommelen op de bank. Eet nog iets voordat ik vertrek en dat is dus komende nacht, voor het laatst naar de startlocatie.
Computer opstarten, kijken of er mensen bijgekomen zijn, telefoon beantwoorden van planner of e.v.t. bijzonderheden en alvast aan mijn overdracht beginnen. Voor het laatst dus. De map Berna heb ik al verwijderd, dat kon in één klik. Ik heb bewust niets meer gelezen, over mijn e.v.t. ‘’fouten’’ enz.

Eerste ronde rijden

Beseffend, deze mensen zie ik voor het laatst. Mensen waarbij ik in nacht en ontij langsgegaan ben, bijna drie jaar lang. In strenge winters, in dichte mist, in plenzende regenval in een heldere lucht. Maar altijd met de maan die over mij waakte. Ik zal deze laatste dienst meditatief gaan doen, erbij stil staand hoe ik eigenlijk genoten heb.
Het rijden in de nacht is al heerlijk. Het lijkt soms of je alleen op de wereld bent.

De tweede ronde  

Zal ik het de mensen vertellen dat ik niet meer kom. De zoveelste domper voor hen. Vertrouwde gezichten gaan weg en nu constant een ander gezicht. Zo wil je toch niet wakker worden twee keer per nacht?

De consequenties zijn groot

En vandaar dat de gouden eikel dit keer naar Den Haag gaat, dat strooit met teammanagers en de handen weg haalt aan het bed. Maar eens zullen deze mensen zelf oud of ziek worden en wat zullen ze zich dan realiseren wat voor misstappen ze in deze tijd van het bezuinigingen gedaan hebben.
Vandaar dat ik een zorg centra op wil starten voor ministers en bedenkers van deze onmenselijke bezuinigingen en ik zal met mijn rollator deze mensen langs gaan en hen op eerste kerstdag een maaltijd voorschotelen met bronzen eikels op droge rijst.
Ja, de gouden eikel hebben ze nu anno 2011 al mogen ontvangen en die waren al niet om te pruimen.

 

Maar ik dwaal af

Morgen om kwart voor 8 is het voorbij. Wat een raar gevoel zal dit geven. Maar één ding weet ik wel, er zullen andere mensen op mij wachten en ik zal er zijn. En al schrijvend hier op Xead besef ik dat wij gaan overwinnen en dat kan alleen als we aan de weg blijven timmeren hoe het met de gezondheidszorg gesteld is. Hoe het met de zieke en met de hulpbehoevende mensen is. Hoe het met de mensen is gesteld, die zorgen en hoe onmogelijk het hen wordt gemaakt.

Op naar de finale       

De streep is bijna in zicht. Een punt om even te acclimatiseren en erbij stil zal staan, hoe nu verder.
En ik weet, dat jullie klaar staan met bloemen omdat ik het gered heb, door toch te gaan werken, na de grote klap, maar ik kom er alleen maar sterker uit, door het schrijven. 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.