Wat een storm heerst er over dit land! Geweldig! Ik kon het niet laten om, in plaats van met mijn luie reet in de auto te stappen, die oerdegelijke opafiets onder het afdak vandaan te toveren! Heerlijk! Ik heb genoten als eenzame fietser door de storm.

De uitdaging aangaan, was mijn doel vandaag. Ik kon er niet omheen. De wind riep mij al nachten en dagen achter elkaar. Het fluiten tussen bomen en daken vraagt om de geest van de renner in mij. Gedachtes van voorjaarsklassiekers en waaier rijden kwamen in me op. Angsten om “op het kantje”  gezet te worden vroegen om strijd met de natuur. Vandaag hield ik het niet langer meer. Zelfs Nienke moest er aan geloven! “Ga jij met de fiets? Je bent gek Sjoerd! Het waait vreselijk hard!” “Ja, heerlijk hè?” Was mijn antwoord.

Zenuwachtig voor de heerlijke rit door de krachten der natuur liep ik wat heen en weer om voorbereidt op pad te gaan. Als voor de wielerkoers maakte ik me klaar voor een “woestige” tocht door de storm, alleen dit keer met een dikke jas aan, das om en een muts op mijn hoofd. Een laatste “Doei” klonk uit mijn keel toen ik de poort opende en mijn stalen ros de brandgang in duwde. De wind sloeg meteen in mijn gezicht en ik lachte de krachtige storm tegemoet die komen ging. Ik ging op mijn zadel zitten en pakte mijn stuur stevig vast. Met mijn voeten maakte ik een paar krachtige slagen op de pedalen. Wat was het heerlijk toen ik de bocht om ging aan het einde van de brandgang! Wat sloeg die wind heerlijk hard in mijn gezicht! Mijn adem stokte er van en ik voelde de spieren in mijn armen aanspannen om te voorkomen dat de wind mijn fiets om sloeg. Met heel mijn lijf kliefde ik door de gure wind in de richting van de eenzame weg die ik tegemoet ging.

Nog een laatste groet naar een bekend uitziende voorbijganger, die haar honden uit liet en voor mij zag ik enkel een lege asfaltweg. Even besloop mij het korte gevoel dat ik liever met mijn luie reet in de auto had gezeten, maar dit gevoel was van korte duur. Een flinke windstoot zorgde voor voldoende uitdaging om uit mijn zadel te komen en met krachtige slagen de pedalen te laten ronddraaien. Ik voelde me woest en mannelijk. Met oerkracht en een lelijke grimas als die van een oud strijder. Een gedicht kwam bij me op, een heus oud wielrennergedicht:

Over het zinderende asfalt kruipt een stip omhoog
En verdwijnt soms tussen bos- en rotspartijen
Het lichaam van een renner nadert boog na boog
Al wat beweegt zijn kuiten en zijn dijen

Hij heeft voorsprong, voelt zich goed en geloofd er in!
De blik verraad de concentratie op zijn krachten
Hij zal vlammen deze dag, daarvoor is niets te min!
De bloemen of de dood staan hem te wachten

Maar wat binnen in zijn bast gebeurt dat zie je niet
Daar vreet vermoeidheid zich een weg, hij laat niets merken
Alsof van binnen alles brandt, maar dat zie je niet
Alleen met stijl behoor je tot de sterken!     

Met deze stijl bewoog ik me voort, ploeterend en klievend door de stormachtige wind. Schuin hangend op een kaarsrecht stuk langs het kanaal besefte ik me dat ik alleen was. Ik was helemaal allen in deze sfeer. Deze keer niet bij nacht, maar bij dag, midden op de dag weliswaar. In de verte doemde een silhouet op dat ik niet goed kon zien. Ik zou niet meer alleen zijn. Dat silhouet was zwart en rood gekleurd, maar toen ik naderde zag ik dat het silhouet uit twee bestond, zwart en rood. Een man en een vrouw, wandelend door de storm. Door de harde wind kon ik moeilijk in de verte kijken en concentreerde me op de kracht die ik op de pedalen uitoefende. De weg terug naar huis was intussen langer geworden dan de weg naar mijn werk. Voor ik het wist werd ik vriendelijk begroet met “Goede middag!” Een hijgende “Hai” was een begrijpelijke reactie uit mijn richting.

Alsof ik stil stond sloop ik langzaam de helling van de brug over het kanaal op. Ik keek voor mij en zag de wijde ruimte waar ik zo dadelijk in terecht zou komen. Nu werd ik niet meer beschermd door bomen en struiken langs de weg. Nu zou ik helemaal alleen tegen deze harde wind moeten opboksen. Nog even kon ik genieten van de zwaartekracht die mij de helling af zou helpen en daarna lag de weg voor me open. Heerlijk! Woest! Mannelijk! Ik voelde me als een oermens! Wat een keuze had ik gemaakt! Wat een heerlijk gevoel was dit! Zelfs de angst om te laat te komen waaide compleet uit mijn hoofd toen ik even later een heerlijk tempo in de wind te pakken had.

Liggend over het stuur dacht ik aan de momenten dat ik in de nacht hier had gereden. Mijn gedachten waaiden door mijn hoofd. Ik had geen tijd om stil te staan bij waar ik aan dacht. Mijn blik sloeg op oneindig en mijn verstand sloeg op nul. Voor ik het wist was ik bij de laatste bocht.

Jammer, straks heb ik wind mee!

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.