Speciaal voor mijn collega die zo jaloers is op de vrijheid die ik geniet als ik op de fiets van en naar mijn werk ga… Geniet er van en fiets even met me mee!

Lampje aan!
Na een lange dag werken en met mijn hoofd vol met alles wat er die dag werd gesproken en besproken, zocht ik naar mijn fietssleutel in mijn broekzak. In het donker zag ik onder het afdak mijn trouwe stalen ros staan en ik liep er naartoe om hem te bevrijden van zijn slot. Ik draaide de sleutel om en in dezelfde beweging trok ik mijn fiets naar me toe om er vervolgens meteen op te stappen. Ik deed mijn lampen aan, dus was hem dit keer niet vergeten, en ik reed weg van het terrein waar mijn werk is gelegen.

Fladderende vleermuizen.
Het was al donker en het maïsveld tegenover de inrit zag er uit als een donkere muur met daar bovenop pluimen die dansten in het maanlicht. De eerste weg waar ik overheen reed was een oude kasseienstrook. Even moest ik terugdenken aan de tijd dat ik nog aan wielrennen deed en als een beest over dit soort wegen raasde. Nu genoot ik van de rust om me heen die de nacht met zich meebracht. In de verte hoorde ik het geraas van de autosnelweg en ik zag het nooit dovende lichtschijnsel van de stad aan de horizon. Al rijdende veranderde mijn omgeving van bebouwing naar boeren landschap met weilanden en bomen. Links van mij werd ik aangetrokken door iets dat bewoog. Het was een vleermuisje. Geruisloos fladderde dit beestje langs mij door de nacht. Het was door het maanlicht dat ik het kon volgen. Het leek alsof het naast me vloog en gezellig een stukje de route volgde die ik reed. Bij de volgende bocht was mijn aandacht afgeleid omdat ik even moest sturen en het vrolijk fladderende beestje was verdwenen.

Een dikke deken van mist.
Opnieuw werd mijn aandacht getrokken door een mooi natuurverschijnsel. Over de weilanden hing een dikke vochtige deken van mist. Ik bekeek het vanaf een afstand en een hoger gelegen stuk. Van bovenaf zag de deken er bijna luguber uit en ik fantaseerde over vampieren. Het paste volledig in dit decor. Vampieren en weerwolven, fantastische mythische figuren die zich in deze omstandigheden goed voelen. Ik keek naar de volle maan en bedacht me dat ik tegenover mijn kinderen wel eens grapjes maak dat papa dan ook weerwolf wordt. Ze kunnen dan heerlijk reageren door mij er van te overtuigen dat dat niet kan en zeggen dan dat papa niet zo’n grapjes moet maken. Toch voelde ik me enigszins weer een beetje dat nachtdier. De enige die daar reed op de weg in het donker was ik. Geen auto’s, geen fietsers, geen herrie om me heen. De koeien stonden stil in de wei en leken net beelden zo stil. Enkel de damp van hun adem verraadde het leven in hun grote benige lijf. Tussen die deken van mist zagen ze er zelf bijna mythisch uit. Het plaatje van een hongerige wolf met krachtige kaken paste hier helemaal tussen. Ik kon me al een voorstelling maken van het gejank.

Geen steek voor ogen.
Na een bocht of drie was deze mooie weg overgegaan in een zandpad. Ik zag geen steek meer want ik reed nu in de dichte mist die ik even daarvoor als een deken op het weiland had zien liggen. Ik besloot om maar even mijn licht uit te doen want de waterdruppels weerkaatsten het licht en verblindden mijn zicht. Na een paar seconden waren mijn ogen gewend aan de duisternis en ik moest even terugdenken aan vorige keer toen ik zo werd aangetrokken door het onweer. Nu was de hemel compleet helder en overal waar ik keek waren sterren. Enkel rond de maan, zo zag het er uit vanaf de onderkant, zweefden een paar pluimen van wolken. Hoe mooi kan de nacht zijn als hij verlicht wordt door de volle maan. Fantastisch zoals het maanlicht misschien wel mooier dan het zonlicht door de bladeren van een struik naar beneden op de grond neervalt. Alsof de plant zelf bijna niet oplicht maar er toch licht doorheen valt. De schaduw is bijna niet te herkennen in de duisternis, enkel het licht.

Gezichtsvervuiling.
Een stuk verder wordt ik verstoord door twee knipperende verkeerslichten. In de verte zie ik het lichtschijnsel van een industriegebied waar ik dadelijk langs ga rijden. Waar ik naar uitkijk is het stuk dat daarna komt, weer een mooi bosgebied dat langs de oude betonnen rijksweg ligt. Het industriegebied komt met elke slag van mijn pedalen dichterbij. Mijn vaart versneld en de kracht op mijn pedalen ook. Ik wil lekker snel door dit stuk heen en zet nog even flink aan. Lekker om die snelheid te voelen en de wind die langs mijn oren suist. Rechts van mij ligt het duistere fantasievullende bos en links van mij zie ik steeds meer licht en bebouwing. Een brommer in de verte trekt mijn aandacht want deze scheurt nogal hard door de bocht. Even leek het er op dat de bromfietser onderuit gaat door zijn hoge snelheid maar weet zich toch even te corrigeren. Hij verdwijnt in de nacht en ik blijf weer eenzaam op mijn fietsje in de heerlijke rust van de duisternis over.

Verdrietig.
Door mijn hoofd speelt dat over een paar dagen mijn dochter jarig is. Ik kan niet bij haar zijn en dat maakt me verdrietig. Ze is op vakantie met haar moeder naar Luxemburg. Ver weg zweven mijn gedachten naar die lieve kleine meid. Het is bijna twaalf uur ’s nachts dus ze ligt waarschijnlijk in haar bedje. Mijn verdriet zet ik om in ontlading door flink aan mijn stuur te trekken terwijl ik kracht zet op mijn pedalen. Het is een flinke afstand die ik moet rijden en dat doet me goed. Ik geniet van de donkere natuur om me heen. Het ziet er zo anders uit dan overdag. Een compleet andere wereld gaat voor je open als je in de nacht buiten bent. Voor veel mensen brengt dat angst met zich mee. Voor mij rust en schoonheid….

Wil je nog meer verhalen van de eenzame fietser? http://www.xead.nl/de-eenzame-fietser-een-fantastisch-schouwspel en http://www.xead.nl/de-eenzame-fietser-een-heus-horrortafereel
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.