Die dag was mijn broek gescheurd. Ja ik ben ook maar en mens. Ik had er heel de dag mee rondgelopen op mijn werk. Je herkend het misschien wel dat je favoriete korte broek zo dun wordt en dat je elke keer dat hij uit de wasmachine komt hoopt dat hij nog een rondje mee gaat. Deze ronde had hij niet gehaald helaas.

Opnieuw de duisternis in.

Ik stapte in de duisternis op mijn oude trouwe fiets. Tijdens de zwaai van mijn been over het zadel voelde ik de koude lucht langs het gat op mijn achterste naar binnen komen. De rillingen gingen over mijn lijf. Het was het begin van een horrorachtige rit. De hele dag was het warm geweest, maar nu was het toch echt te fris om zonder jack te rijden. Ik sloot het tot boven tegen mijn kin en vond het heerlijk behaaglijk. Mijn zadel beschermde mijn enige kwetsbare plek aan de onderzijde tegen de koude. Een van die trouwe nachtdieren, de vleermuis kwam me al snel gezelschap houden langs het water. De stilte om me heen maakte het heerlijk griezelig en herkenning trad op in mijn hoofd. Ik voelde me thuis hier tussen de andere nachtdieren. De geur van het rottende water uit het kanaal snoof ik op in mijn neus. Wat stond mij deze keer te wachten op mijn nachtelijke rit?

Lugubere man.

De nacht was net gevallen en hemel was nog niet helemaal donker. De aarde was pikdonker en kijkend in de richting van de bossen langs het kanaal zag ik geen hand voor ogen. De halve maan en de sterren zorgden voor een ideale sfeer die overeenkomt met dat van een horrorfilm. Plotseling werd ik aangetrokken door een knetterend geluid aan de overzijde van het kanaal. Ik keek naar de overzijde en zag een klein vuurtje als dat van een lucifer. Het vuurtje doofde en veranderde in een gloeiend oranje lichtje. Een sigaret vermoedde ik. Ik zag een auto, geen fiets, geen enkel ding dat me het vertrouwen gaf dat er gewoon iemand gestopt was om net als ik van de stilte in de nacht te genieten. Wie was dat aan de overkant? Waarom stond hij daar? Was het een lugubere man die onbekenden in de nacht angst aan wilde jagen?

Was het een film?

Ik voelde me veilig aan deze kant van het kanaal, want de brug was nog een kilometer of vijf verder, tot ik opnieuw werd aangetrokken door geritsel links van mij. Twee glazen knikkers weerkaatsten in het licht van mijn zaklamp en keken mij aan. Wat stond mij daar te bekijken? Dichterbij komende herkende ik aan het lijf dat dit nachtdier een kat was. Zijn aandacht zwakte af toen ik vlakbij was en ging op zoek naar een prooi. Ik richtte mij weer op de donkere weg voor mij. Het doel was naar huis, zoals altijd, en het liefst zo snel en zo veilig mogelijk. De keuze om de fiets te pakken of de auto had ik die middag al gemaakt, dus het was mijn trouwe fiets die mij veilig thuis moest brengen. De brug kwam dichterbij en deze was verlicht. In de nacht geeft dit een effect alsof ik zelf in een film mee ga spelen. Wat het nog mooier maakte is dat een klein rubberbootje op dat moment onder mij door voer. De jonge schipper keek even omhoog en richtte zich daarna weer op het duistere kanaal voor zich om vervolgens in de nacht te verdwijnen.

Een zaklamp.

Een zaklamp ging aan links van mij in de bosjes. Ik keek in de richting waar het licht vandaan kwam en zag opnieuw een lugubere man. Hij scheen met zijn zaklamp in zijn gezicht, zo leek het. In zijn handen droeg hij een voorwerp dat ik niet goed kon herkennen. Wat deed hij daar? Een stukje verder stond een auto geparkeerd. Het licht van mijn zaklamp weerkaatste en maakte het kenteken leesbaar. Ik nam het in mij op en probeerde het te onthouden. Het kon zomaar zijn dat deze man zich bezig hield met dingen die het daglicht echt niet konden verdragen. Nooit zag ik zoveel mensen zo in de nacht buiten langs deze route. Ik voelde me voor het eerst wat onveiliger dan anders. Vooral toen ik aan de overzijde van het kanaal, onder een viaduct een auto zag stoppen waarvan de lichten direct doofde. Was het een crimineel die wachtte op een ontmoeting? Was het misschien gewoon een verliefd stelletje die even tijd voor elkaar wilde hebben?

Genoeg geweest.

Ik kon er niet lang over denken want ik moest weer rechtsaf slaan. De smalle weg had even mijn aandacht nodig want ik wist dat er nu een diepe sloot langs het bochtige pad lag. Het silhouet van een persoon op een bank doemde op in de duisternis. Ik zag een fiets geparkeerd staan en in het voorbijgaan zei ik beleefd: “Goedenacht!” Ik kreeg geen reactie en enkel de ijzige stilte van de nacht antwoordde op mijn vraag. Ik had er genoeg van. Laat me lekker met rust in mijn nachtelijke rit! Ik wil naar huis en lekker even de honden uitlaten met mijn lieve vriendin. Dan maar even de druk opvoeren op de pedalen en vlug naar huis. Het avontuur was genoeg geweest voor vanavond.

wil je nog meer verhalen van de eenzame fietser lezen? http://www.xead.nl/de-eenzame-fietser-volle-maan en http://www.xead.nl/de-eenzame-fietser-een-fantastisch-schouwspel

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.