Onweer ontstaat in een instabiele atmosfeer. Het ontstaan van onweer heeft te maken met de sterk stijgende en dalende luchtstromingen in grote buienwolken en de elektrische geladenheid van aarde en atmosfeer. Door de sterke luchtstromingen kunnen in de wolk concentraties van elektrische ladingen ontstaan. Daardoor worden ontladingen mogelijk tussen de wolk en andere wolken of tussen de wolk en de aarde wat leidt tot bliksem en donder. (KNMI)

De eenzame fietser.
Gisterenavond reed ik op mijn fietsje naar huis vanuit het werk. Het was rond de klok van 23.00 uur. Ik was flink verkouden en stapte al hoestend en proestend op mijn fiets. Ik heb zo’n oude onverwoestbare “opafiets” waar ik mee naar mijn werk rijd. Zo stapte ik ook op mijn fiets, “onverwoestbaar”, en verkouden natuurlijk. De wind was wild en suisde heerlijk door de bladeren van de bomen. Ik had veel gesprekken gevoerd op mijn werk dus was het wel lekker even te ontladen op de fiets. Voor de volgende 11 kilometers was het alleen ik, mijn fiets, en de nacht. Langs het kanaal was het pikdonker en ik hoorde enkel de wind en het water dat tegen de oever van het kanaal klotste. Toen ik ’s middags daar nog langs reed was er veel meer lawaai van bedrijven aan de overkant en een plezierjacht dat voorbij voer. Als ik gevoeliger was geweest voor angst in het donker had ik al vaak achterom gekeken, maar ik vond dit wel prettig zo. Ik dacht even aan een nummer van Boudewijn de Groot, dat mijn moeder vroeger wel eens draaide. De tekst spookte door mijn hoofd: “Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen zit, zichzelf een weg baant”. Ik voelde me ook wel een beetje dom want ik had thuis vergeten mijn lamp mee te nemen. Dat domme gevoel verdween al snel toen ik in het open veld reed.

Een fantastisch schouwspel.
Boven mij was er een heldere sterrenhemel waar ik even daarvoor al van genoot want het was al zo lang instabiel weer. Toen ik tussen de bomen uit kwam gereden over het fietspad werd ik aangetrokken door de lucht links van mij. In de verte zag ik een fantastisch mooi schouwspel. Een gevecht tussen wolken. Voorbij een opklaring kwam een wolkenpakket aangedreven dat werd opgelicht door het heldere maanlicht. Tussen de wolken was er kennelijk onenigheid want ze lichtten overal op. Ik hoorde wat gerommel. Plotseling een felle bliksemschicht die er voor zorgde dat het gehele veld om mij heen werd opgelicht. Ik reed even een seconde niet meer in de duisternis maar alsof ik in de schijnwerpers reed. Het is zo mooi als de bliksem zich een weg baant naar beneden. Als je dan zelf ook nog eens toeschouwer hier van kunt zijn zonder dat je hoeft te schuilen voor de regen, of dat de regen heel je gezichtsveld troebel maakt, voegt dat nog meer bewondering voor de natuur toe.

Geritsel in de struiken.
Een paar kilometer verder moest ik een fietsbrug over het kanaal oversteken. Ik keek nu recht met mijn gezicht naar de fel schijnende, of beter gezegd, weerkaatsende maan. De sterren en wat wolken die ik rond de maan zag zorgden voor een schilderachtige achtergrond. Het schouwspel van bliksem en onweer lag nu even achter mij. Ik stampte lekker door op mijn pedalen en liet mezelf uitdrijven van de helling af naar beneden. Nu was het echt muisstil want aan deze kant van het kanaal was geen bebouwing meer en geen verkeer te horen. Het was nu enkel het zoemen van mijn banden en de wind die door de bladeren waaide. Opeens hoorde ik geritsel in de struiken. Even daarvoor had ik boven mijn hoofd al wat vleermuizen zien vliegen. Bij het maanlicht en het onweer, de bliksem, was het nu net de sfeer van een klassieke horrorfilm. Het geritsel in de stuiken trok mij aan. Het was meer nieuwsgierigheid dat ik even de druk van de pedalen haalde. Ik wilde mezelf concentreren op het geluid en in de duisternis zien waar het vandaan kwam. Vlak voor een maïsveld keken twee schichtige ogen mij recht aan. Ik kon even niet goed herkennen of het nu gewoon een kat was of een wild dier dat me stond aan te staren. De bliksem, die nu links van mij schitterde, hielp me van mijn nieuwsgierigheid af. Het was een vos. De sluwe vos schrok op van de bliksem en richtte zijn ogen even van mij af in de richting van het licht. Ik zag dat hij zijn kop omdraaide in de richting van de maïs en hij verdween in de nacht.

Ik voelde me net een nachtdier.
Ik zat me te bedenken op mijn fietsje dat veel mensen in mijn plaats enorme angsten zouden uitstaan. Ik genoot van alles wat er in de nacht om mij heen gebeurde. Ik voelde me net een nachtdier dat doelgericht onderweg was naar zijn hol. Na een dag naar eten zoeken was ik lekker op weg naar mijn nestje om te gaan genieten van mijn nachtrust. Naar mate dat de duisternis steeds meer plaats maakte voor het felle licht van de bliksem veranderde er toch iets in mijn emotie. Ik wilde nu opeens toch sneller gaan fietsen. Er kwam toch een vorm van angst opzetten in mezelf. Ik wilde gewoon weg niet meer nat worden voor ik mijn bedje in kroop. Ik wilde droog blijven, thuis de hondjes uitlaten en lekker tegen het warme lijf van mijn lieve vriendin aankruipen. De druk die ik even daarvoor van mijn pedalen haalde werd omgezet in krachtige slagen. Ik voelde me toch weer even die eenzame fietser die kromgebogen zit. Een liedje dat mij tijdens mijn wielercarrière vroeger veel heeft geholpen spookte door mijn hoofd.

Alpe d’Huez

Over het zinderende asfalt kruipt een stip omhoog
En verdwijnt soms tussen bos en rotspartijen
Het lichaam van een renner nadert boog naar boog
Al wat beweegt, zijn kuiten en zijn dijen

Hij heeft voorsprong, voelt zich goed
En gelooft er in
De blik verraad de concentratie op zijn krachten
Maar wat binnen in zijn bast gebeurt dat zie je niet
Daar vreet vermoeidheid zich een weg, hij laat niets merken

Alsof van binnen alles brandt maar dat zie je niet
Alleen met stijl behoor je tot de sterken! 
 

wil je nog meer verhalen over de eenzame fietser? http://www.xead.nl/de-eenzame-fietser-een-heus-horrortafereel en http://www.xead.nl/de-eenzame-fietser-volle-maan

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.