De eenbenige roltraptester Mijn naam is Bumper Harris, uit Londen. En ik heb maar één been van vlees en botten. Het andere is van hout. Dat komt zo: toen ze vier jaar geleden, in 1906, de metrolijn openden, de Piccadillylijn, waren nog niet alle stations klaar. Ik was een van de arbeiders op die lijn. We werden ongenadig opgejaagd, maar het lukte gewoon niet. Maar ja, hoe gaat dat, dan hebben ze een deadline en die moet gehaald worden. Dus ondanks dat wij nog bezig waren op dat laatste station, ging die eerste metro rijden. Tja.

Goed, shit happens en life goes on en zo, en met dit houten been kan ik inmiddels aardig uit de voeten. Nou ja, uit de voet. Alleen is het wel moeilijk om werk te vinden als eenbener. En als je dan een gezin hebt... Het is echt weleens moeilijk geweest de afgelopen jaren. Dus toen ze van London Underground naar me toe kwamen met de mededeling dat ze werk voor me hadden, wilde ik een gat in de lucht springen. Alleen stond mijn been net even in de hoek. Werk! Ze hadden werk voor me! Ze konden alleen niet zeggen voor hoe lang. Dus ik dacht: ik ga mijn werk zo goed doen, dat ze me nooit meer kwijt willen! Optimistisch, weet u wel.

Goed, vorige maand mocht ik beginnen. Ik moest wel even slikken trouwens toen ik doorkreeg wat ze van me wilden. Op Earl's Court Station hadden ze namelijk een soort bewegende trappen verzonnen. Het is daar een flink eind van de straat naar de perrons beneden en niet iedereen kan even goed lopen, natuurlijk. Hoop geld gekost, knap staaltje techniek. Alleen durfde dus niemand erop. Werktuigen van de duivel, noemden ze het. Daar konden alleen maar ongelukken van komen. Nee hoor, iedereen ging liever met de trap. Dan maar moeie benen.

Nou, dat werd dus mijn taak, mensen op die 'roltrap' krijgen. Ik moest de hele dag roltrap op, roltrap af. Want, zo hadden ze bedacht, als de mensen zagen dat een man met één been dat durfde, dan zouden er vast al snel wat durfals volgen. En ja, als er eenmaal één schaap over de dam is en zo.

Dus stapte ik die eerste dag bevend en zwetend, met mijn houten been goed zichtbaar, op de roltrap naar beneden. Man, wat was dat eng! Die trap leek wel eindeloos en hij bewoog zo snel! Maar ja, ik had het geld hard nodig, dus blik op oneindig en het verstand bij de speklapjes van vanavond en daar ging ik! En eigenlijk, hè, begon ik het na een paar keer zelfs leuk te vinden. Mensen keken vol bewondering en verbazing naar mij en het enige dat ik hoefde te doen was op en neer, op en neer te gaan! Wat een luizenbaantje!

De eerste dag keken ze alleen maar naar mij en stootten elkaar aan. "Moet je dat zien! Levensmoe zeker, die vent." Nou, zo voelde het inderdaad wel een beetje.
De tweede dag kwamen er al een paar dichterbij die bewegende trappen, maar nog steeds stapte niemand er op.

Maar de derde dag gebeurde het. "Kijk nou, Bingley. Als die kaerel met zijn houten onderstel dat kan, dan durven wij dat toch zeker ook?" "Wat je zegt, Darcy, let's go!" Nou, toen was het hek van de dam. Jongens in het pretpark, ik zweer het u! Binnen de kortste keren stonden de roltrappen naar boven en naar beneden vol met heren met bolhoedjes en paraplu's. En vervolgens kwamen daar de dames bij die, zal ik maar zeggen, van nature al wat gedurfder zijn. En toen konden de madammen natuurlijk niet achterblijven! De twintigste eeuw en zo.

Het vervelende was alleen dat het voor mij steeds moeilijker werd om mijn werk goed te doen. Want steeds vaker kreeg een zet van zo'n bolhoed. Of ik maar even aan de kant wilde gaan, de heren hadden haast. Tja. Met een houten been ben je nou eenmaal niet zo snel. Desondanks, ik had natuurlijk wel eer van mijn werk. Ik was ingehuurd om de metroreizigers de roltrap op te krijgen, en dat lukte opperbest. Dus ondanks al het duwen en trekken waaraan ik mij dagelijks moest onderwerpen, was ik trots op mij! Het was een daverend succes!

Komt er gisteren zo'n bolhoed van de London Underground naar me toe. Bovenaan die roltrappen. Net op een moment dat de roltrappen allebei de kanten op tjokvol stonden. Ze stonden beneden en boven in de rij om erop te mogen. En ik, schlemiel, denk nog: die komt me vast feliciteren met mijn voorbeeldige werk. Misschien zit er zelfs een bonus in! Optimistisch, weet u wel.
En weet u nou wat 'ie zei? "Harris," zei hij, "je hebt een splendid old job gedaan, beste man! Dank je wel! O ja, we hebben je diensten nu niet meer nodig, dat begrijp je zeker wel?"

Ontslagen! Ik werd ontslagen!! Dat ondankbare hondsvot! Doe je daar je best voor? Het werd me rood voor de ogen! Maar eerlijk, edelachtbare, ik heb hem echt maar een heel klein duwtje gegeven!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.