Pas jaren na de geboorte en tegelijkertijd overlijden van mijn oudste kind, maakte een droom duidelijk dat het tijd werd om hem los te laten.

Loslaten

Hij was weg … al twee jaar nu. Weggerukt na 9 maanden, tien dagen en drie kwart dag. Ik miste hem, verschrikkelijk zelfs en toch gaat het leven door. Iedere dag staan we op en doen onze dingen. De dingen waar we goed in zijn, die moeten, vanzelfsprekend of soms met extra inzet. Draaien wassen, betalen onze huur of hypotheek en kopen de dagelijkse boodschappen. We doen… iedere dag opnieuw, waarna we ons overgeven aan de slaap… aan eventuele dromen.

Droom

In één van die dromen is mijn kind al twee jaar niet meer bij me. Verschillende fasen van rouw doorstaan, waaruit blijkt dat ook ik in staat ben om hoe dan ook verder te gaan met mijn leven. Zo plotseling als hij vertrok, wordt hij na twee jaar door een willekeurig iemand ook weer thuisgebracht. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, geef ik hem een glas ranja en trek hem zijn overall en klompjes aan, waarna hij buiten mag spelen.

Een gevoel op basis van fantasie blijkt ineens werkelijkheid. Ik mag hét gevoel voelen. De ogenschijnlijke vanzelfsprekendheid van het ‘hebben’ van een kind. Ik voel zo intens de aanwezigheid van mijn kind. Hij speelt buiten op straat. Tussen twee andere buurtjongetjes in zie ik hem de straat inlopen. Ik ga door met wat ik doe, het geluid van de klompjes op straat ebt weg… Ik mag het ultieme geluk een aantal luttele seconden ervaren. Eén van de buurjongetjes rent namelijk even later gehaast en verward mijn woning in met de mededeling dat mijn zoon zoek is.

Pijn

Steken, flitsen, ontzetting… alles door mijn lijf. Opnieuw die pijn. Opnieuw direct het besluit het hier niet bij te laten en alles uit de kast te halen wat nodig is om mijn zoon terug te krijgen. Ik hang overal posters op en tv-programma’s als ‘Spoorloos en Vermist’, schakel ik in. Ik laat me interviewen door zowel regionale als landelijke pers. Ik zoek en zoek en zoek. Zoeken naar iets of iemand vanuit een perspectief dat weet dat zoeken zinloos is. Het is zoeken naar ‘het waarom’? Het is zoeken naar antwoorden op de vraag waarom je kind van je afgenomen is. Moe word ik van het zoeken en vragen, jaar in, jaar uit… doodmoe…

Opnieuw van de aardbodem verdwenen en opnieuw begin ik toch weer te ‘doen’… mijn was te draaien, mijn huur te betalen… Mijn leven besluit weer verder te moeten en ik pak het weer op. Nét op het moment dat ik besluit om door te gaan zónder hem, gebeurt er iets vreemds. Mijn woonkamer kijkt uit over de dijk. Zittend in mijn favoriete stoel, terloops opkijkend vanuit de krant, zie ik ineens veel beroering bij de grote Kastanjeboom op de dijk. Horden mensen begeven zich naar deze plek waar ‘iets’ zich afspeelt. Ik raak nieuwsgierig, temeer omdat er iets met me gebeurt. Mijn lijf begint te tintelen en mijn hart bonkt in mijn keel. Ik kan niet anders. Ik moet naar die plek.

Opnieuw

Door de honderden mensen baan ik me een weg naar de plek waar het allemaal om te doen is. Hoe dichterbij… des temeer de massa uiteen wijkt voor me. En daar ineens… zie ik hem. Opnieuw. Nu vijf a zes jaar oud, in een bolderkar getrokken door een willekeurig iemand. Deze persoon kijkt me aan en vertelt rustig dat hij mijn kind weer thuisbrengt. Ik ben verbaasd over de kalmte die zich van mij meester maakt.

Ga…

Ik voel zo enorm veel warmte en liefde voor mijn kind. Zoveel verrijking. Zoveel wederzijds ook. Ik besef dat gemis plaats heeft gemaakt voor berusting. Dat antwoorden niet gegeven kunnen en hoeven worden. Dat lot soms ook een noodlot is. Ik ontwijk de willekeurige en richt het woord direct tot mijn zoon. Ik vertel hem dat hij niet thuis hoeft te komen. Ik wil dat hij gaat. Ik gun hem zijn rust. Ik gun mijzelf ook rust. Hij en ik moeten verder. Ik hier, hij ergens.

Hij hoeft mij niet meer te bezoeken. Door te laten gaan, is hij constant thuis… namelijk in mijn hart.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.