De boodschap van een overledene!

Mocht ik dit zelf niet hebben ervaren, ik zou er ook sceptisch tegenoverstaan. Dit is dan ook de reden waarom ik jullie dit verhaal wil vertellen.
Zoals ik reeds eerder schreef gebeuren er hier veel dingen rondom ons heen waarvan we het bestaan niet zien en ook niet kunnen aanraken, toch zijn ze wel degelijk aanwezig, wees daar maar zeker van.. Want we zijn nooit alleen.

Een paar jaar geleden had ik onverwachts een vriend leren kennen, een lieve gevoelige man die behoefte had aan iemand die hem verstond. Hij was ook gescheiden en had een zoontje van dertien jaar. De jongen was om de 14 dagen bij hem.
Ik vond het wel opmerkelijk dat een man van 41 jaar me steeds zegde dat hij echt toe was aan rust. Ik wil rust in mijn leven en daarom wil ik graag mensen leren kennen waar ik me thuis bij kan voelen vertelde hij vaak. Blijkbaar kon ik hem die rust geven, en vond ik het eigenlijk ook tof dat hij niet het soort man was dat zich wilde bewijzen op een machoachtige manier. Hij had net zoals ik behoefte aan vriendschap, vertrouwen en wederzijds respect. Eveneens zoals ik hield hij van mooie muziek, tederheid, netheid op elk vlak en nog zoveel meer. Alles wat past bij integere mensen.

Hij vroeg steeds om naar hem te komen, dat kwam omdat dit gemakkelijker was met zijn kind, en uiteraard had ik daar geen problemen mee. Ik vond namelijk dat een kind van gescheiden ouders het al moeilijk genoeg heeft om zich telkens aan te passen en op die manier bleef de jongen in zijn vertrouwde omgeving, wat op zich ook rust verschaft..

Op een gegeven moment had die vriend een boek geleend van een vriendin van mij. Hij had mij hierover gebeld en gezegd dat het boek was uitgelezen en dat ik het zeker niet mocht vergeten meenemen als ik nog eens kwam. Ongeduldig dat hij was, had hij me het boek op een avond komen afgeven zodat ik het terug aan de eigenaar kon bezorgen. Nu het komende weekend hadden we geen plannen gemaakt want hij moest werken op zaterdag- en zondagmorgen. Dus zoals afgesproken met mijn vriendin ging ik naar haar op zondagnamiddag met het uitgeleende boek. Het was een perfect zonnige dag in augustus en we genoten samen van een gezellige babbel in de tuin met een lekker gekoeld wit wijntje. Het was windstil en er was geen wolkje te bespeuren. Gewoonweg zalig om samen te genieten in de tuin tot op een zeker moment.

Ik kreeg rond 17 uur een héél raar gevoel in mijn maag en kon niet direct plaatsen waarom of waarvan dit kwam, althans toch niet de eerste momenten. Zonder er ook maar bij te blijven stilstaan kreeg ik een directe drang om weg te gaan. Mijn vriendin zag aan mijn gezicht dat er iets was en vond het vanzelfsprekend dat ik moest doen wat me werd ingegeven. Dus ik moest en zou naar mijn vriend gaan, ook al was dit eigenlijk niet afgesproken.
Ik had totaal geen controle meer over mijn doen en laten want het leek alsof mijn wagen pijlsnel de richting had genomen om naar zijn woning te rijden zonder dat ik me bewust was dat ik reed. In een mum van tijd reed ik de parking op en zag zijn auto op de oprit staan.

Het raar gevoel verergerde nog en ik wist gewoon niet wat ik ervan moest denken. Ik stapte uit mijn auto met loodzware benen en zag dat overal de overgordijnen dicht waren. Ook niet direct ongewoon mits het zeer zonnig was en er geen rolluiken waren aan de woning om de zon buiten te houden. Ik belde aan de voordeur ook al had ik een sleutel voor noodgevallen, maar er werd niet geantwoord. Misschien was hij met de fiets gaan rijden, dat was natuurlijk ook een optie. Dus ik probeerde hem te bereiken met mijn mobieltje. Ik liet het belsignaal een lange tijd zijn gang gaan, maar eveneens geen respons !

Toen besloot ik bij de buren te gaan informeren of zij iets wisten.
Ik belde aan, ze vroegen me binnen en ik begon mijn verhaal te doen. Wat bleek nu, die vrouw was een verpleegster en kende mijn vriend reeds van vroeger omdat ze hem toen verpleegd had (wat ik natuurlijk nog niet wist zoals meerder zaken achteraf). Oei zegde ze meteen, kind blijf hier zitten, ik ga ook nog eens bellen aan de voordeur en met het mobieltje proberen en indien er geen reactie komt, dan bel ik de politie.

De politie is dan vervolgens moeten komen. Ik heb hen de sleutel gegeven en je kan het waarschijnlijk al vermoeden, mijn vriend werd levenloos aangetroffen in de woning. Ik denk dat toen ze me dit vertelden, ik kon vergeleken worden met een wassen beeld en toch onbewust wist ik dit al van toen ik nog onderweg was naar hem.

Hij had dus helemaal geen afscheid kunnen nemen en er op dat moment ook helemaal niet aan kunnen denken, maar toch heeft hij het gedaan op een heel speciale manier.
Je moet ook weten dat er niet voor niets een rouwtijd bestaat. Gedurende die aantal weken
(7 weken) denk ik, is de ziel van de overledene nog niet overgegaan en heeft hij nog de mogelijkheid om signalen te zenden. Ook wij kunnen dan nog laten weten dat het OK is dat ze verder mogen gaan op hun weg. Op die manier blijven ze niet rondhangen als verdwaalde zielen. Iemand die opeens uit het leven wordt gerukt, beseft op dat moment ook niet direct wat er gebeurt en is verwart.

Signalen van hierboven

De eerstvolgende dagen vond ik overal witte pluimpjes ttz. Tussen mijn voordeur (je kon het er zelf niet aan bevestigen), eronder, tussen mijn aardappelenbakje in de garage, binnen op een stoel, in de gazon, je kan het je niet voorstellen. Daarna kreeg ik jeuk aan mijn rug met bijna onmiddellijk allemaal kleine vliegjes die rond mijn hoofd vlogen en oef dan waren ze weer opeens weg. Dat heeft zich een lange tijd herhaalt, ook als ik bij vrienden was. Ik laat vaak kaarsjes branden voor de sfeer in huis en op een geven moment ging er ééntje telkens uit. Zette ik de radio aan, dan waren het allemaal liedje zoals bv van Diana Ross : I need love love , When will I see you again enz. allemaal teksten die over liefde gingen, vergeven, spijt, afscheid enz. Het waren er echt te veel om op te noemen.
Maar dit was nog niet alles ! Zijn zoon kwam een maand na de begrafenis bij mij op bezoek en we hadden een gezellig onderonsje, natuurlijk met herinneringen over zijn vader. Toen zegde de jongen ineens, wil je geloven dat ik voel dat hij hier bij ons is. En opeens onbewust keken we allebei naar buiten en wat we toen zagen was echt speciaal. In een rush vielen er ineens bladeren van de bomen (terwijl het september was), en landden op het gazon in een cirkel van ongeveer 2,5 m diameter en te midden lagen allemaal witte pluimpjes. Ik heb ze laten liggen tot alles uit zichzelf is verdwenen met de wind.

Zeg nu zelf, als dat geen signalen of boodschappen zijn van een overledene, wat is het dan volgens u ?