Een oude bekende die ik tegen kwam in de pianobar

het vervolg van afluisteren zo hoor je nog eens wat

Ik zag hem zitten in de pianobar, hij zag er niet gelukkig uit de bon vivant uit het restaurant.
Naast hem zat een vrouw, niet zijn eigen vrouw.
Ze luisterde begrijpend naar hem, met een ernstige blik knikte ze elke keer als hij om een bevestiging vroeg.
Terwijl hij sprak speelde hij met het glas wat op de bar stond.

De pianist van dienst speelde iets van Billy Joel.
Tenminste dat had hij van tevoren door de microfoon aangekondigd.
Uit zijn spel was het niet op te maken, het was hemeltergend.
Hij deed me denken aan een heel oude reclame.
Leer nu orgel spelen met het 'Ria tweevinger systeem' (ria bleek later riha te zijn)
Verder scheen niemand in zaak er aanstoot aan te nemen.
De barman trok af en toe een wenkbrauw op als de toetsenist weer een mispeer maakte.
De rest van het publiek vond het wel best zo, ze hadden meer aandacht voor hun glas of gesprekspartner.
De toetsenverkrachter was zich van geen kwaad bewust, je zag hem zichtbaar genieten van zijn eigen optreden.

Ik hoorde de bon vivant zijn beklag doen.
Weet je waar ik helemaal gek van word altijd en eeuwig haalt ze die vreselijke Annemarie erbij.
Annemarie zegt dit of Annemarie denkt dat, ik kan dat mens niet luchten of zien.
Ze wil maar niet geloven dat we elkaar toevallig tegen kwamen.
Weet je dat ze een tijdje heeft meegeluisterd?
Ik ben waarschijnlijk op mijn mobieltje gaan zitten, die heeft toen uit zichzelf het laatste nummer gebeld.
Zo kon ze live meeluisteren, en nu zijn de poppen aan het dansen.
De vrouw knikte begrijpend en vroeg waar is je mobiel nu?
Hij haalde hem uit zijn broekzak, nee nu staat hij wel uit.

Terwijl de pianist vrolijk aankondigde dat hij van plan was om een nummer van Lionel Ritchie om zeep te helpen nam de bon vivant een slok van zijn drinken.
Je had haar moeten horen, met Angela zit je wel leuk te praten zei ze.
Ik kan haar maar niet aan haar verstand peuteren dat het heel toevallig was en dat we elkaar vier jaar niet gesproken hadden.
Angela keek hem aan, weet je het was niet zo toevallig.
Vragend keek hij haar aan, ik begrijp niet zo goed wat je bedoelt.

Ik heb je verteld dat ik in therapie loop.
Ik heb mijn therapeut verteld dat ik heel vaak over jou fantaseer.
Hij raadde me aan om contact met jou te zoeken.
Terwijl op de achtergrond Say you, say me vakkundig de nek werd om gedraaid viel er een lange stilte.

Dus jij fantaseert over mij stamelde de Bon Vivant ietwat onzeker.
Klopt zei ze terwijl ze een hand op zijn arm legde.
Ik vind het heel vervelend dat ik je hiermee overval.
Maar je hebt wel recht op de waarheid.
Nou dat kan je wel zeggen dat je me daarmee overvalt.
Je hebt me anders vroeger nooit wat laten merken, zei hij.
Dat klopt het is pas gekomen toen jij wegging, gek he zei Angela.
Vooral de laatste tijd werd het steeds sterker, ik moest gewoon weten hoe het met je ging.
De pianist bereidde het nekschot van Lionel Ritchie voor, hij zette in voor een woeste finale.
Enigszins geïrriteerd keek de bon vivant achterom, hij keek de pianist aan.
Die was zich van geen kwaad bewust, terwijl hij de toetsen geselde keek hij vrolijk terug.
Hij draaide zich weer om, wat is die kerel slecht zeg.

De barman hoorde het, en zei op een verontschuldigende toon 'klopt onze vaste pianist is ziek, hij valt in'
En wat mij betreft voor het laatst, weet zeker dat ik morgen hoofdpijn heb dankzij meneer terwijl hij met zijn hoofd wees naar de invaller.
Na het wegsterven van de laatste akkoorden van Lionel's zwanenzang hoorde ik hem zijn keel schrapen.

Wel verwarrend allemaal Angela ik had op alles gerekend maar dit zeker niet.
Via de microfoon werd bekend gemaakt dat Marvin Hamlisch een kopje kleiner gemaakt zou worden. (ik hield mijn hart vast)
Angela kennelijk blij dat ze niet direct werd afgewezen ging wat dichter tegen de bon vivant zitten.
De onvermoeibare pianist had in al zijn wijsheid gekozen voor 'the sting' binnen vijf akkoorden speelde hij het al klaar een geheel eigen versie ten gehore te brengen, het leek meer op de vlooienmars.

De barman mompelde zachtjes voor niemand bedoeld 'ik schiet hem dood'
De bon vivant nam een grote slok toen hij het glas op de bar zette begon hij hard te lachen.
Angela lachte met hem mee, niet wetende waarom.
Dus als ik het goed begrijp ben ik niet helemaal ten onrechte beschuldigd, snap je de ironie?
Je zag haar denken waar heeft ie het over maar ze zei ja ik snap het.

Een toehoorder uit het publiek had besloten om Hamlisch uit zijn lijden te verlossen.
Resoluut stapte hij op de pianist af 'ik geef je een meier als je een half uur je muil houdt en en met je klauwen van die piano afblijft”
Verrast nam de pianist het geld in ontvangst en ging ook aan de bar zitten.
Angela had inmiddels een arm om de bon vivant geslagen.
Blij keek de pianist iedereen aan, 'Dat is de eerste keer dat ik geld heb verdiend met piano spelen'

wordt vervolgd

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.