Zijn er winnaars in een scheiding als een ieder verloren uit de strijd komt?

Onmacht

Vanaf de zijlijn kijk ik toe hoe het levensluchtige jongetje veranderd in een stille muis, die niet meer weet wat nog goed of slecht is. Bang om te praten omdat hij, zo jong als hij is, weet dat elk woord onderstreept in de spotlight zou kunnen komen te staan. Alles wordt immers uitgemeten en uitgediept.
Niet de hele zin wordt nog gehoord, maar het verband wat gehoord wil worden.
Nee, spreken wil hij niet meer. Wat hij wil is terugduiken in de tijd, het moment vastgrijpen waar het nog goed was, en waar de onbevangenheid nog een naam mocht hebben bij ouders die onderling nog een klein beetje het belang van hem voorop hielden.
 

Fynn. Zes jaar oud en zonder eigen inbreng ingedeeld in het hokje ''mishandeld.''
Maar wat is mishandeling?
 

Ja, van de zijlijn kijk ik toe. Voel ik moe soms kotsmisselijk over iets waar geen grip meer op te krijgen valt.
Alle instanties die maar werkzaam zijn in Nederland hebben zich op dat gezin gestort. Van het AMK (algemeen meldpunt kindermishandeling), GGD (geestelijke gezondheids dienst), BJZ (bureau jeugdzorg) tot de rechter in hoge macht, omdat een scheiding met een inmiddels wel erg lange ij vormen aan gaat nemen van een grote nachtmerrie. En winnaars? Nee winnaars komen er niet uit.

 

Vanaf de zijlijn

Ik ben niet objectief. Mag niet beweren dat er geen klappen vallen, vernederingen plaats vinden of dat er sprake is van verwaarlozing. Toch, durf ik er alles om te verwedden dat het niet gebeurt. Dat het de modder is waarmee gegooid wordt en dat Fynn en zijn broertjes als een speelbal in handen zijn gevallen van een hype waar alle instanties niet meer in mogen falen.
Ze is al jaren werkzaam als arts. Stabiel in alle opzichten en meer dan dertig jaar mijn hartsvriendin. Goede en slechte tijden meegemaakt, en zo vaak heb ik haar benijd. Benijd om de rechte lijnen die ze bewandelde in haar leven. Bij haar geen ziektes, scheidingen, overlijdens of andere situaties die een mens lam kunnen leggen, maar een doel zonder al te grote obstakels. Toch wist ze wel degelijk wat er te koop was. Was het vaak haar visie die de dingen konden relativeren.
 

Maar nu?

Maar nu?
Het is misselijkmakend om het begrip mishandeling dertmate uitgelegd kan worden dat Fynn er inderaad onder gebukt gaat.
Papa is papa niet meer - mama mama niet meer.
Het zijn twee mensen die tegenover elkaar figuurlijk aan zijn armpjes trekken.
 

Ik wil de kinderen - Nee ik.
Jij werkt veertig uur - ik niet.
Ik werk tenminste - jij niet.
Ik kan aandacht geven - ik ook.
 

Time out!

 

En dan... dan is de neiging om te vloeken - ze allebei op een stoeltje te zetten om dan met ''vriendjes'' er weer vanaf te laten komen, wel erg aanwezig.
Maar het zijn geen kleuters. Het zijn twee volwassenen die vechten om het kind. Het doel heiligt de middelen. En Fynn weet wat het doel is. Hij en zijn broertjes.
Ben je bij mama geweest? Wat heb je gegeten?
Ben je bij papa geweest? Wat een klootzak.
Scheiden is lijden.
Het kwaad al geschied. De instanties bureaucratisch het haantje om dat rapport uit te kunnen brengen wat incompleet bij de andere intestelling op het bureau zal belanden.
En niets - niet wat daar nog verandering in kan brengen.
De blauwe plekken zijn immers allang toegebracht.

 

Note:  Ouders zouden bij een scheiding het belang van kinderen voorop moeten zetten.  Ze zouden moeten verzuimen de ander zwart te maken in het bijzijn van kinderen.
De ervaring leert dat het soms een lastige opgave kan zijn - zeker wanneer er een nieuwe partner in het spel komt die vaak ook wel een visie heeft, maar laat ze voor ogen houden dat een ouder ten allen tijden voor een kind ouder blijft en zij geen keuze kunnen en willen maken!
 

　
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.