Begin november. Het einde van het sportjaar komt in zicht, dus de kenners of degenen die zich zo noemen, zijn bezig met het samenstellen van lijstjes. Het hoogtepunt en het dieptepunt van 2010, de Sportman en Sportvrouw van het Jaar, de Wielrenner van het Jaar. Ik presenteer nu al een lijstje. Mijn grootste veldrithelden. Mijn top 10, in alfabetische volgorde.

1. Erik De Vlaeminck

Een fenomeen. Veroverde zeven wereldtitels. Deze Belg had totale controle over zijn fiets. Het zijn sterke schouders die de weelde kunnen dragen, luidt een bekend gezegde. Het ontbrak Erik aan sterke schouders, want op privégebied kende hij een heleboel tegenslagen. Het typeert hem dat hij telkens weer opkrabbelde. Na zijn actieve loopbaan werd hij ploegleider van de nationale ploeg van onze zuiderburen. Ook dat deed hij uitstekend, want hij leverde een aantal winnaars van de regenboogtrui af. In het veldritwereldje spreekt men nog steeds met respect over Erik, wiens twee jaar jongere broer Roger als cyclo crosser eveneens mooie resultaten boekte. Op een gegeven moment legde Roger echter het accent op het koersen op de weg, een beslissing die tot indrukwekkende zeges leidde in onder meer de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik.

2. Andre Dufraisse

Nooit persoonlijk ontmoet. Ik ken deze Fransman alleen uit de sportgeschiedenisboekjes en uit een tv-documentaire. Van 1950 tot 1964 was hij een hele grote meneer. Zijn superioriteit leidde tot onder meer vijf keer winst op het wereldkampioenschap.

3. Roland Liboton

Vijf keer 's werelds beste. Ik heb hem zien crossen En niemand bleek regelmatig niet tegen hem opgewassen. Een alleskunner op de fiets. Hij barstte van het talent, maar in mentaal opzicht toonde hij zich soms geen topper. Zijn wispelturige karakter kostte hem een heleboel hoofdprijzen. Na zijn carrière ging hij de horeca in. Zijn zakelijke avonturen liepen soms niet goed af. Uit het oog, uit het hart is een spreekwoord dat op mij niet van toepassing is. Als hij in zwaar weer zat, werd hij gesteund.

4. Renato Longo

'Veldritbaas' tussen 1960 en 1972. Als ik hem op tv zag koersen, met commentaar van de kortgeleden overleden Jean Nelissen, zat ik in de ouderlijke woning in Franeker op het puntje van m'n stoel. Wat een klasbak, deze Italiaan! Vijf keer won hij het WK.

5.Sven Nys

Rabobank! Nieuwe generatie, hij was een aanstormend talent. Een renner met een enorme drijfveer. Alles moest wijken voor zijn sport, alles moest tot in de puntjes zijn geregeld. Hij is nu 34 en nog steeds een topper, hoewel het de laatste maanden wat minder gaat, maar die kleine inzinking lijkt me van tijdelijke aard. Hij won alles wat er te winnen valt, waaronder een wereldtitel. Het ziet er naar uit dat Zdenek Stybar het vaandel van hem overneemt. Meer dan waarschijnlijk in 2011.

6. Daniele Pontoni

Zestien keer Italiaans kampioen en één keer winnaar van de regenboogtrui. Hij beloofde vuurwerk en bracht vuurwerk. Pontoni hield van venijnige klimmetjes. Daar kon bijna niemand hem passeren.

7. Radomir Simunek

Voor Tsjechië zette hij de cycle cross internationaal op de kaart. Dat hij een keer wereldkampioen bij de profs werd, hield verband met dat de renners uit het Oostblokland van het communistische regime tot de val van het IJzeren Gordijn (1989) amateur moesten blijven. Op het geld verdienen met je sport leek een soort taboe te hangen. Ik bewonderde zijn toewijding en inzet. Op 10 augustus van dit jaar overleed hij. Hij was al geruime tijd ernstig ziek. In zijn zoon Radomir jr leeft hij voort, want 'kleine Simunek' behoort onbetwist tot de wereldtop.

8. Hennie Stamsnijder

Grote concurrent van me in het veld. Vertolkte hoofdrollen op het WK, maar stak slechts één keer boven iedereen uit: in 1981 toen hij Roland Liboton en Albert Zweifel overtuigend terug wees. Na het passeren van de finish huilde hij van blijdschap. De Tukker, die legendarische duels met Reinier Groenendaal uitvocht, manifesteerde zich als een buitengewoon veelzijdig coureur. Op de weg en op de baan stond hij z'n mannetje.

9. Rolf Wolfshohl

Drie keer wereldkampioen. Ik heb het nu over veertig jaar gel eden. Op een gegeven moment ging hij zich toeleggen op de weg en ook daar bleek hij succesvol. Zo won hij in 1965 de Ronde van Spanje.

10.Albert Zweifel

Deze Zwitser domineerde tussen 1976 en 1980, met acht regenboogtruien tot gevolg. In die tijd was zijn vaderland het Mekka van de cross. Bij 'thuiswedstrijden' bleek hij nauwelijks te kloppen. Hoe zwaarder de omloop, hoe beter hij zich voelde.

Word fan