Mijn kleuren, mijn seizoen geen herstdepressie nee in verwondering kijk ik naar dit mooie schouwspel in de natuur.

De belofte

 

Wie zou werkelijk in die glazen bol willen kijken? Wie zou echt alle antwoorden willen weten?
 

Gisteren bracht geen verassing, een dag als anders en dus niet anders dan gewoon een dag. Maar ik voel het! Er hangt een belofte in de lucht!  Iedereen weet een belofte maakt schuld, maar ik ben hier niet schuld aan, ik heb deze belofte niet gedaan maar slechts gevoeld.

Vanmorgen keek ik uit mijn raam, mijn dag goed op tijd begonnen, mijn blik direct getrokken zoals zo vaak naar het wolkenspel. Die wolken ik vind ze zo fascinerend.  Elke dag een andere formatie, uit een andere hoek belicht. Elke dag opnieuw een wonderlijke schouwspel. Ik heb wat met die wolken, net als met bomen. Het ene symbool voor alles tussen hemel en aarde, het andere gegrond in deze vervuilde bol.

De boom  ontworstelt zich, zoekt het licht, buigt en knispert in de wind. Als ze de weg niet kan vinden slaat ze een ander tak in, een nieuwe route. Vooral de stam en de takken hebben mijn aandacht,  moedertje winter en vadertje tijd brengen mij weer zicht op dat wat ik graag zie.!
Eerst trakteert ze ons nog op de prachtigste kleuren, dwarrelend door de lucht om op de grond te vergaan. Mijn favoriete wandeling door het bos is die wandeling die ik maak in de herfst. Wat een taferelen, geen verf geen kwast komt er aan te pas. De beelden zou ik graag in willen lijsten maar niets weet dit levende schilderachtige landschap vast te leggen.

Het wolkenspel speel ik mee. Vanmorgen was het echt een verassing, een nieuw speelbord, blauw, rose, paars en op het weiland  flarden mist, ik waande me in  fabeltjesland. Dit was een belofte, een belofte aan deze dag ik zag hem, ik las hem, kreeg het zomaar geschonken.

Morgen zou ik wakker willen worden onder deze prachtig gekleurde lucht.  Zie en voel me liggen op een kriebelend bed van  mos omgeven door plukken mist.  Ruik het vocht op bomen, druppels dauw wassen de slaap uit mijn ogen, als slagroom op de taart dwarrelen de  herfstbladeren met hun regenboog naar beneden als feestconfetti. Ik richt me langzaam op en zie de eekhoorntjes met tussen hun pootjes vermorzelde eikels, korte mette maken ze ermee. Aan het einde van mijn zicht staart een edel hert mij aan, met ook hier aansprekende takken op zijn hoofd.  Ook hij is aan het transformeren, roodbruin maakt langzaam plaats voor grijze winterkleding. Nog even een pauze voor zijn gouden maar ook uitputtende tijd die hem in dit seizoen ten deel valt. Hij brult, ik voel me een hinde maar ben het niet en hij zoekt verder. Een vaste gewoonte keert elk jaar weerom. Stil blijf ik liggen op mijn groene bed,  print een prent van alle beelden.

Onderschat, deze schoonheid van de herfst ,  een stormachtig jaargetijde ter voorbereiding aan wat komen gaat. Je hoofd niet in de wolken eerder  in het web van de spin, hun tijd om zich te manifesteren en elk hoekje op te eisen.  Zie de vogels in stilte van paniek, hun jongen uitgevlogen,  tijd voor voorbereiding om volgend jaar te kunnen wederkeren. Ze slaan  vet op onder nieuwe veren,  nog eenmaal een afscheidslied het kan de laatste keer zijn. Ze trekken verder, zoeken  een veilig onderkomen om  witte vlokken te overleven.

Ik hoor het klapperen van de  veelzeggende V in de lucht, ik kijk omhoog in mijn geliefde lucht, vol ontzag voor deze kracht en dit samenspel.  Vlieg  even met ze mee naar hun warme eindbestemming om vervolgens mijn ogen te openen en te genieten van weer een nieuw seizoen vol beloftes!

Foto's liggen voor het oprapen! Heb oog voor elk detail, loop nergens aan voorbij!

© kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.