Van de ene op de andere dag vertrekken naar Isra�l. Alleen, zonder ouders, vrienden, familie en vriendlief. Om mijn droom waar te maken: Dansen bij een wereldberoemd dansgezelschap.

Tot ziens Amsterdam, Shalom Israël

Weleens zo'n dansfilm gezien, zoals 'Center Stage' of 'Flashdance'? Het maakt eigenlijk niet uit welke, want ze komen allemaal op hetzelfde neer: Een danseres wil het maken in de danswereld, maar heeft te kampen met tegenslagen. Vol frustratie - want zucht, het gaat haar immers nooit lukken - oefent ze nachtenlang in studio's en na 50 keer vallen en opstaan lukt het haar toch om aan de top te komen. De weg ernaartoe is bezaaid met tragedies en liefdesdrama's. Hoe cliché. Wanneer er van mijn leven een film gemaakt zou worden, zou deze namelijk precies eenzelfde strekking hebben.

Ik ben danseres bij de Kibbutz Contemporary Dance Company, een wereldberoemd dansgezelschap uit Israël. Niet alleen treden we op in alle theaters in Israël, ook touren we naar Amerika, Azië en Europa. Overal worden we met lovende recensies ontvangen en met open armen onthaald. Tijdens onze tour verblijven we in de meest luxe hotels en wanneer na de voorstelling het doek valt en er een oorverdovend applaus klinkt, besef ik maar amper dat het me toch echt gelukt is om de droom, die elke danseres heeft, waar te maken.

Een baan in het Heilige Land

Voor het eerste jaar van de dansacademie auditeerden 500 jongens en meisjes, waarvan er uiteindelijk zeventien werden aangenomen. Van deze zeventien talenten in de dop, studeerden er uiteindelijk zeven af, waarvan de helft inmiddels al gestopt is met dansen. Het is namelijk vrijwel onmogelijk om je, tussen de zware concurrentie, een plek te veroveren in de danswereld. Na jaren elke dag keihard trainen, auditeren, duizend en één baantjes vervullen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat en een berg frustraties waar Mozes 'U' tegen zou hebben gezegd, vertrok ik voor mijn zoveelste auditie naar Israël. Mijn kansen waren niet groot, want als niet-Joodse buitenlander zou het gezelschap drie keer zoveel voor mij moeten betalen als voor een Joodse of een Israëlische danser. Maar het wonder geschiedde: Uit honderden danseressen werd ik gekozen om voor het gezelschap te komen dansen. Ik mocht niet meer terug naar Nederland. Prioriteiten stellen, voor jou driehonderd anderen. Meteen beginnen of niet beginnen, kies maar. Ga dat 's avonds over Skype maar eens aan je ouders uitleggen. Die hadden toch altijd dat verlangen dat hun enige kind fijn in de buurt zou komen wonen. Of aan je vriend, met wie je toch alweer twee jaar samenwoont. 'Lieverd, ik blijf toch wat langer hier.. een jaartje of vier misschien..' Tja, sommige beroepen vereisen grote offers. Het is alles of niets. Ik bleef in Israël.

Thuis in het Midden-Oosten

Dit alles speelt zich af in een kibbutz in het prachtige noorden van Israël, waar we ons eigen theater en dansstudio's hebben, met daarin bovendien twee dansacademies. Binnenkort meer over het leven in het land van de raketten en de humus. Voor nieuwsgierigen onder ons: Neem een kijkje op onze site: http://www.kcdc.co.il/IndexEng.aspx. Of zie ons dansen op een youtube video, deze bijvoorbeeld:http://www.youtube.com/watch?v=kbRL2XKYRSk .