Je wordt weer op scherp gesteld, als je hoort dat er iemand van dezelfde leeftijd als jezelf, haar moeder verliest aan kanker. Je gaat bewust nadenken over hoe goed je het allemaal wel niet hebt.

2 weken geleden komt mijn collega op het werk en ziet er behoorlijk moe uit.

Je ziet aan haar dat ze liever niet wil praten en vraagt niet wat er is.

na een paar uur gewerkt te hebben en aan de koffie toe te zijn vertelt ze dat haar moeder opgenomen is in het ziekenhuis vanwege het feit dat ze ontzettend veel vocht vasthoud en plasmedicatie niet helpt. in het ziekenhuis geven ze aan dat misschien de nieren van haar moeder niet goed functioneren. Mijn collega heeft lang in het ziekenhuis gewacht op uitslagen, maar hier kwam van de nierfunctie niet veel bijzonders uit.

Een dag na de opname ziet ze dat haar moeder zwaar vermoeid en bleek is, en weet ze dat er meer aan de hand moet zijn. Die dag zijn er verschillende onderzoeken geweest. op de uitslagen moeten ze 5 werkdagen wachten. er zijn longfoto's gemaakt die direct besproken kunnen worden maar de scans die gemaakt zijn duren 5 dagen voor uitslag. op de longfoto's is niets te zien. 2 dagen later krijgen ze toch de uitslag al van de scans, en het blijkt dat haar moeder zoal long als leverkanker heeft. haar moeder wordt overgeplaatst naar een andere afdeling en krijgt een andere arts waarmee familie een afspraak mee heeft gemaakt over hoe nu verder. het gesprek zou om 13.00 uur plaats vinden, maar de arts is er om 13.45 nog niet geweest. mijn collega besluit naar de verpleegpost te lopen om te vragen waar de arts blijft. ( deze was de afspraak vergeten, en zou om 14.00 uur vrij zijn). de arts is opgeroepen en komt de kamer waar het gesprek plaats zal vinden met jas aan en tas om binnen. ze gaat zitten zonder moeite te doen om de jas en tas af te doen en geeft aan niet veel te vertellen te hebben op dit moment en bijna vrij te zijn. de afspraak wordt verzet tot na het paasweekend en wenst de familie een fijn paasweekend toe. mijn collega en haar familie zij te beduusd om hierop te reageren.

Mijn collega belt zaterdags naar het werk om aan te geven dat het niet goed gaat met haar moeder en dat haar moeder slapende wordt gehouden. 1 ste paasdag belt ze 's middags wederom om te vertellen dat haar moeder die ochtend op 53 jarige leeftijd is overleden. Na haar en haar familie veel sterkte te hebben gewenst in deze periode, hang ik de telefoon op. Wat een naar gevoel, de ándere collega's heb ik hiervan op de hoogte gesteld.

ik ben me er bewust  van dat we dankbaar moeten zijn voor alles wat we hebben, ik ben erg gaan nadenken aangezien mijn ouders ook van deze leeftijd zijn. ik heb het geluk, mijn collega niet, al gaf ze aan dat ze blij was dat haar moeder niet meer hoefde te lijden of een lijdensweg hoefde te ondergaan.

Als je dit verhaal hoort ga je weer eens zelf stil staan bij alles wat je hebt, en  ben je dankbaar voor alles wat je hebt en zeur je minder over dingen in het dagelijkse leven.

mijn gedachten gaan naar  mijn collega en haar familie en ik wens ze heel veel sterkte toe in deze moeilijke periode.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.